Reply – Re: bishmar etharkaka ambu padukkaiyil vilnthar
Your Name
Subject
Message
=
Change code image
or Cancel
In Reply To
Re: bishmar etharkaka ambu padukkaiyil vilnthar
— by தாமரை தாமரை
பீஷ்மர், அஷ்ட வசுக்களில் ஒருவர். கங்கை சாபம் பெற்ற பொழுது, வசுக்கள் அதை தவறென்று கூறி பிரம்மனுடன் வாதிட்டனர். அவர்கள் எட்டு பேருக்கும் பூமியில் பிறக்க சாபம் கிட்டியது.

பீஷ்மாச்சாரியார் உயிர் போகுமுன் அம்பாலான படுக்கையில் அவஸ்தைப்பட்டக் காரணம் தெரிந்துகொள்ள மஹாபாரதத்தில் அறியப்படாத உண்மைக்கு, பகவான் ஸ்ரீஅரவிந்தரின் "சிந்தனை மற்றும் நீதிமொழி''யில் (Thoughts and Aphorisms) விடை காணப்படுகிறது. இதனை விரிவாக அறிந்துகொள்வதற்கு ஏதுவாக, பீஷ்மர் வேதனைப்பட்ட விபரம் மற்றும் அவருடைய முற்பிறப்பின் வரலாறு பற்றி தெரிந்துகொள்வது அவசியமாகிறது.

பீஷ்மர் அம்புப்படுக்கையில் சாய்ந்தது:

பாரதப்போரில் பத்தாம் நாள், பீஷ்மருக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் கடுமையான யுத்தம் நடந்தது. அர்ச்சுனன் சிகண்டியை முன்னிட்டு பீஷ்மரைக் கொல்லும்படி விரைவுபடுத்தினான். பெண்ணின் தன்மை பெற்ற சிகண்டி முன் நிற்க, பீஷ்மர் தன்னுடைய தர்ம நெறிப்படி பெண்களைக் கொல்லக்கூடாது என்ற தர்ம சிந்தனையில் ஆயுதம் எடுக்காமல் இருந்தார். சிகண்டி மீது கணைகளைத் தொடுக்கவில்லை. அச்சமயம் காண்டீபனுடைய சரமாரியான அம்புகளால் பீஷ்மர் மூர்ச்சை அடைந்து தேரிலிருந்து கீழே விழுந்தார். உடல் முழுவதும் அம்புகளால் தைத்து மூடப்பட்டிருந்த பீஷ்மர், பூமியைத் தொடாமல் அம்புப்படுக்கையில் சாய்ந்தார். தந்தை வரத்தால் தான் நினைக்கும்போது உயிர் நீங்க உத்தராயணக் காலத்தை எதிர்நோக்கியிருந்தார். அம்புகளால் உயிர் வருத்தப்பட்டிருந்தாலும் மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்தி ஆத்மாவில் ஆழ்ந்திருந்தார். (அபிதான சிந்தாமணி, பக்கம் 1655). உபநிஷதங்களையும் உச்சரித்துக்கொண்டிருந்ததாக பாரதக் கதையில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இவ்வாறாக அவர் ஆழ்மனத்தின் அமைதியை அடைந்திருந்தார்.

பகவான் ஸ்ரீஅரவிந்தரும், நம் அன்னையும் நீதிமொழி 93இல் கூறியதுபோல், பீஷ்மர் வலியைத் தாங்கிக்கொண்டு உள்ளூர ஆன்மாவில் ஐக்கியப்பட்டு சமநிலை அடைந்ததால், ஆழ் மனத்தின் அமைதியை அடைந்திருந்ததால், அவருக்கு வலி இன்ப உணர்வாக மாறி இருந்திருக்கலாம். பீஷ்மர் உயர்ந்த ஒழுக்க நெறியில் இருந்தவராதலால் உடலின் துன்பம் ஆனந்தப் பரவச நிலையாக மாறியிருந்திருக்கலாம் என்பதில் சிறிதும் ஐயம் இல்லை.

பீஷ்மர் அம்புப்படுக்கையில் படுத்திருக்கும்படி நேர்ந்தது ஏன்?

பீஷ்மர் முற்பிறவியில், தேவர்களில் அஷ்ட வசுக்களில் ஒருவர். இந்த வசுக்கள் எட்டு பேரும் வசிஷ்டருடைய காமதேனு பசுவைக் கவர்ந்து சென்றதால் அவர்கள் பூலோகத்தில் மானிடர்களாக பிறக்கும்படி வசிஷ்டரால் சாபம் இடப்பட்டார்கள். பிறகு வசுக்கள் யாவரும் சந்தனு மகாராஜாவின் தேவியாகிய கங்கையிடம் பிறந்தார்கள். (அபிதான சிந்தாமணி, பக்கம் 821; மஹாபாரத சாரம், பக்கம் 89).

இவர்களில் ஏழு வசுக்கள் பிறந்தவுடனே கங்காதேவியால் கொல்லப்பட்டு கங்கையில் மூழ்கடிக்கப்பட்டு சீக்கிரமாக சாப விமோசனம் அடைந்தார்கள். (மஹாபாரத சாரம், பக்கம் 90). எட்டாவது வசு மட்டும் தன்னுடைய மனைவியின் சந்தோஷத்திற்காக காமதேனுவைக் களவு செய்ய விரும்பி, மற்ற வசுக்களையும் தன் தீய செயலுக்கு உட்படும்படி செய்து அவர்களையும் தன்னுடன் சேர்ந்து திருட்டுக் குற்றம் புரியத் தூண்டியதால், எட்டாவது வசுவின் குற்றம் கடுமையானது. இந்த வசு, மற்ற வசுக்கள் சாபம் அடையக் காரணமாக இருந்ததாலும், பசுவைத் திருடியதாலும், கடுமையான குற்றத்திற்காக நீண்ட காலம் பூலோகத்தில் வசிக்கும்படியாக வசிஷ்ட முனிவரால் சாபம் இடப்பட்டான். எனவே, எட்டாவது வசுவான பீஷ்மர் இப்பிறவியில் பூலோகத்தில் நீண்ட காலம் இருந்து மரணத்தைத் தழுவி, சாப விமோசனம் பெற்றார்.

பீஷ்மர் மாவீரனாகவும், தர்மம் தெரிந்தவராகவும், சத்தியத்தைக் கடைப்பிடித்தவராகவும், பிரம்மச்சரியத்தில் கடுமையான விரதம் பூண்டவராகவும் இருந்தும், முற்பிறவியில் செய்த திருட்டுக் குற்றத்திற்கு, இப்பிறவியில் அம்புப்படுக்கையில் வீழ்ந்து தண்டனை அனுபவிக்க நேர்ந்ததென்று தீர்க்கமாகத் தீர்மானிக்கலாம்.

ஒரு பிறவியில் செய்த வினைப்பயனுக்கு அடுத்த பிறவியில் தண்டனை அனுபவிக்க வேண்டுமென்பது இயற்கையின் நியதி. இதற்குக் கடவுள்கூட விதிவிலக்கல்ல. மஹாவிஷ்ணு இராமாவதாரத்தில் வாலியை மறைந்து நின்று கொன்றார். அடுத்த கிருஷ்ணாவதாரத்தில் அந்த வினைப்பயனை அனுபவிக்க நேர்ந்தது. கிருஷ்ண பரமாத்மா, ஒரு வேடனால் மறைந்து நின்று அம்பு எய்தப்பட்டு மானிட வடிவு நீங்கப்பெற்றார். கிருஷ்ணாவதாரமும் முடிவுக்கு வந்தது.

பீஷ்மாச்சாரியார் உயிர் போகுமுன் அம்பாலான படுக்கையில் அவஸ்தைப்பட்டதற்கு, முன்வினைப் பயனே இப்பிறவியில் துன்பப்பட்டதற்குக் காரணமாக இருந்தது என்பதே இரண்டாவது கேள்விக்கு ஏற்புடைய பதிலாகக் கொள்ளலாம் என்பது நியாயமாகத் தோன்றுகிறது.

பீஷ்மர் வலியைத் தாங்கிக்கொண்டு ஆன்மாவின் சமநிலை அடைந்து, ஆனந்தப் பரவசம் அடைந்து, வலியை இன்ப உணர்வாக மாற்றிக்கொண்டார் என்று கருதுவது சாலப்பொருந்தும். அவர் உடலில் அம்புகள் துளைக்கப்பட்டபோதும் துன்பத்தை இன்ப உணர்வாக மாற்றிக்கொண்டார் எனக் கருதலாம். மனவலிமையினால் உடல் வலியின் தாக்குதலைச் சுலபமாகத் தடுத்து நிறுத்தும் ஆற்றலைப் பெற்றிருந்தார் என்பதில் எவ்வித ஐயப்பாடும் இருக்க முடியாது. எப்பொழுதும் உடலில் வலி மிக அதிகமாகும்பொழுது வலியை மறக்கடிக்கும் ஹார்மோன்கள் சுரக்கின்றன என்பது அறிவியல் சொல்லும் உண்மை.

அம்புப் படுக்கையில் பீஷ்மர் வெறுமனே படுத்திருக்கவில்லை. விஷ்ணு சகஸ்ர நாமம் சொன்னார். தர்மனுக்கு தர்ம உபதேசம் செய்தார்.

உடலைப் பிரியும் உயிர் ஒளிமயமான அர்சிதாதி மார்க்கம், இருளான தூமாதி மார்க்கம் என இரு பாதைகளில் பயணிப்பதாக புராணங்கள் சொல்லும். தேவர்களின் ஒரு நாள் என்பது நமக்கு ஒரு ஆண்டு. அதில் தை முதலான ஆறு உத்ராயண மாதங்கள் தேவர்களின் பகல் என்றும், ஆடி முதல் மார்கழி வரையான ஆறுமாதங்கள் தேவர்களின் இரவு என்றும் கருதப்படுகின்றன. தேவர்களின் பகலில் மரணிக்கும் ஆன்மா ஒளிமயமான பாதை வழியே சொர்க்கம் மற்றும் பரமபதம் நோக்கி பயணப்படுவதாகும், இரவு வேளையில் மரணிக்கும் ஆன்மா இருட்டுப் பாதையில் பித்ரு லோகத்தை அடைகிறது என்றும் புராணங்கள் சொல்லும். ஆக சொர்க்கம் நோக்கி ஒளிமயமான அர்ச்சிதாதி பாதையில் செல்ல வேண்டுமென்பதால் தேவர்களின் சூரிய உதயம் அதாவது உத்ராயண ஆரம்பம் வரை காத்திருந்தார் என்பது விளக்கம்.

இப்படிக் கொண்டால் தேவர்களின் நாளின் பிரம்ம முகூர்த்தம் எனப்படுவது மார்கழி மாதம் அம்மாதம் முழுதும் பகவத் சிந்தனையிலும் தர்ம சிந்தனையிலும் அவர் சிறப்பாக செலவிட்டார்.


பீஷ்மர், இறந்த பின் மீண்டும் வசுவானதால் அவர் மோட்சமடையவில்லை.

இறன்