தமிழ்ப் பற்று - தமிழ் வள்ளுவர்

classic Classic list List threaded Threaded
5 messages Options
Reply | Threaded
Open this post in threaded view
|

தமிழ்ப் பற்று - தமிழ் வள்ளுவர்

தமிழ் வள்ளுவர்
     
        இல்லாததொன்றில்லை என உலகத்தோரால் உரைக்கப்படும் அகிலப் பொது மறையாம் தெய்வத் திருக்குறளில் கூட வள்ளுவனார் இயம்பாது விடுத்து விட்ட ஒரு துறை; வையத்து மாந்தரால் போற்றப் பட வேண்டிய ஒரு பேரியல்; தாய் மொழிப் பற்று. இற்றைக் காலத்தில் ஒரு மாந்தனின் வாழ்வில் தாய் மொழியின் பங்கு பெரிதும் வேண்டற்பாலது. இன அடையாளத்தையும்; தனித்துவத்தையும்; சீரிய முன்னேற்றத்தையும் அளிக்க வல்லது தாய் மொழியின் பயன்பாடேயாகும். தமிழர்களைப் பொறுத்த மட்டில் தமிழ்ப் பற்று என்பது இனப் பண்பாட்டோடு இரண்டறக் கலந்த ஒன்றாகும். அண்மைக் காலத்தில் மேல்நாட்டறிஞர் ஒருவர் மொழிப் பற்றுத் தொடர்பான ஆய்வொன்றை மேற்கொண்டார். அவரது ஆய்வின் வழி கண்டறியப் பட்ட உண்மை யாதெனின், மொழிப் பற்றை அதிகம் கொண்டவர்கள் தமிழர்களேயாவர். தமிழர்களின் மொழிப் பற்றைக் காட்ட ஓர் எளிய எடுத்துக் காட்டைக் கூற முடியும். அஃதாவது, தமிழ் மரபின் படி அரசன், அவன் என்ற ஒருமை விளியினாலேயே அழைக்கப் படுவான். அதைப் போலவே, எல்லாம் வல்ல இறைவனும், அவன் என்ற விளியைக் கொண்டு அழைக்கப் படுவதைக் காணலாம். ஆனால் தமிழோதும் புலவர்கள் மட்டும் அவர் என மதிப்போடு அழைக்கப் படுவர். அதுமட்டுமின்றி, உலகிலேயே மொழி தாயாக மதிக்கப் படுவதும் மொழிக்குக் கோயில் கட்டப்படுவதும் தமிழகத்தில் மட்டுமே. இதனின்று தமிழர்களின் தமிழ்ப் பற்றை அறியலாம். நந்தமிழ் முன்னோர்கள் தமிழ்ப் பற்றை எவ்வாறு போற்றினர்; வளர்த்தனர் என இலக்கியங்களின் வாயிலாகவும் வரலாற்றின் வாயிலாகவும் அறிந்து தெளிய வேண்டியது நமது கடமை.

         ஓரினம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் ஒரே மொழியில் தம் வாழ்வினை மேற்கொண்டிருந்தால் மட்டுமே மொழிப் பற்று என்பது உரு பெறும். பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் மொழியோடு இரண்டறக் கலந்த பின்னர், அம்மொழியின் பற்று மரபணுவில் வேரூன்றும். அவ்வாறு வேரூன்றிய மொழிப் பற்று பல்லிடங்களில் வெளிப்படும். தமிழ் மொழியைப் பொறுத்த வரை, தமிழ் மொழி தமிழர்களால் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் பேசப்பட்ட மொழி. ஐயாயிரத்து ஐநூறு ஆண்டுகள் மதிக்கத் தக்கத் தொல்காப்பியத்திலேயே, தொல்காப்பியர் தமிழைத் தொன்மொழி எனப் பகர்கின்றார். அவ்வாறெனில் தமிழ் எத்துணை தொன்மையானதாக இருக்க வேண்டும். மறைமலையடிகள் குமரி மண்பதை வளர்ச்சியின் காலம் பன்னீராயிரம் ஆண்டுகளென இயம்புகிறார். தேவநேயப் பாவாணர் தமிழின் தோற்றம் ஐம்பதாயிரம் ஆண்டுகள் என மொழிகின்றார். அலெக்ஸ் கொல்லியர் போன்ற மேல்நாட்டறிஞர்கள் தமிழே உலக முதற்றாய்மொழியெனச் சாற்றுகின்றனர். ஆதலால்தான், உலகிலேயே மொழிப் பற்று தமிழர்களிடம் அதிகமாகக் காணப்படுகிறது. தற்பொழுது தமிழர்களின் தொடக்கக் காலமாகக் கணிக்கப்படும் சங்க காலத்தில் தமிழின் இனிமையை எடுத்தியம்பியப் புலவர்கள்; பக்தி இலக்கியக் காலமான நாயன்மார்கள் காலத்தில் இறைவன் தமிழாக விளங்குகிறான் எனவும் தமிழ் இறைத் தன்மை உடையது எனவும் பகர்ந்தனர். அதனைத் தொடர்ந்து, பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு தொடங்கி, உலகில் எங்கும் கண்டிராத வண்ணம் தமிழ் மொழியைத் தாயாக உருவகப் படுத்திப் பற்பல வாழ்த்துப் பாக்கள் புலவர்களால் இயற்றப் பட்டன. தமிழ்த் தாய்க்குக் கோயிலெழுப்பப் பட்டது. தமிழர்களின் இனப் பண்பாட்டின் அச்சாணியாக தமிழ்ப் பற்று உருவாக்கப் பட்டது. தமிழர்களை ஒரு குடையின் கீழ் பிணைக்கும் மாயக் கயிறாகத் தமிழ்ப் பற்று நிலை பெற்றது. அத்தமிழ் பற்று என்றென்றும் தமிழர்களை கோலாட்சி செய்கிறது. தமிழ்ப் பற்றின் தொடக்கம், வளர்ச்சி, உச்சம் ஆகியவற்றை விரிவுறக் காண்போம்.
   
            தமிழ்ப் பற்று வெளிப்பாட்டின் தொடக்கமென உரைக்கத் தகுந்தது, மொழியைக் காக்கச் சங்கங்கள் நிறுவப்பட்டமையே ஆகும். பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழ் மொழியை வளர்க்க அகத்தியனார் பொதிகையில் பன்னிரு மாணவர்களைக் கொண்டு முதன் முதலில் மொழிக் காப்பரண் நிறுவினார். அதன் பின் பாண்டியன் காய்ச்சின வழுதியின் துணைக் கொண்டு முதல் தமிழ்ச் சங்கத்தைத் தோற்றுவித்தார். ஐநூற்று நாற்பத்தொன்பது புலவர்களைக் கொண்டு தமிழாய்ந்த அச்சங்கம் நாலாயிரத்து நானூற்று நாற்பது ஆண்டுகள் நிலைப் பெற்றிருந்தன. தென் மதுரையில் வீற்றிருந்த அச்சங்கம் கடற்கோளால் அழிவுற்ற பின்னர் பாண்டியன் வெண்தேர்ச் செழியன் கபாட புரத்தில் இடைச் சங்கத்தைத் தோற்றுவித்தான். தொல்காப்பியம் தோன்றியது இச்சங்கத்தில்தான். மூவாயிரத்து எழுநூறு ஆண்டுகள் செயல் பட்ட இச்சங்கமும் பாண்டியன் திருமாறன் காலத்தே கடற்கோளால் அழிவுற்றது. பாண்டியன் திருமாறன் தொல்காப்பியத்தையும் இன்னும் சில நூல்களையும் காப்பாற்றிக் கொண்டு வந்து இன்றைய மதுரையில் கடைச் சங்கம் நிறுவினான். தொல்காப்பியத்தைக் காக்கும் முயற்சியில் அவன் கை முடமாகியது. அதனால், அவன் முடத்திருமாறன் என அழைக்கப் பட்டான். அவன் தோற்றுவித்த கடைச் சங்கம் ஆயிரத்து எண்ணூற்றைம்பது ஆண்டுகள் செயல்பட்டது. தமிழ்ப் பற்றின் தலையாய வெளிப்பாடு இச்சங்கங்களின் தோற்றுவிப்பே ஆகும்.
       
          அற்றை நாள் தமிழ் நிலம் ஆண்ட தமிழ் வேந்தர் அனைவரும் தமிழைப் போற்றும் வண்ணம் தமிழறிந்த புலவர்ளை ஏத்தினர். முதிர மலையை ஆண்ட குமணன் என்பான் வரையாது வழங்கும் வள்ளல். தனது இளையோனான அமணன் எனும் வஞ்சகனின் விருப்பத்திற்கிணங்க கானகம் போந்தான். ஆயினும், ஆட்சிக் கட்டில் ஏறிய அமணன் தனது பதவியை நிலை நிறுத்திக் கொள்ளக் குமணனின் தலைக்குப் பரிசு அறிவித்தான். அச்சமயம். புலவர் பெருந்தலைச் சாத்தனார் தனது வறுமையைப் போக்கிக் கொள்ள கானகம் போந்த குமணனை நாடினார். வழங்குதற்குப் பொருளில்லையே என வருந்திய குமணன்,

‘அந்தநாள் வந்திலை அருந்தமிழ்ப் புலவோய்
இந்தநாள் வந்துநீ நொந்த்தெனை அடைந்தாய்
தலைதனைக் கொண்டுபோய்த் தம்பிக்கைக் கொடுத்து
விலைதனை மீட்டுநின் வறுமைநோய் களையே!‘

என விளம்பி தனது வாளினைப் பெருந்தலைச் சாத்தனாரின் கரங்களில் வழங்கினான். சாத்தனார், தமிழோதும் புலவரின் வறுமையைக் களையத் தலையையும் வழங்கத் துணிந்த குமணனின் பெருந்தன்மையை அமணனிடம் எடுத்தியம்பி மீண்டும் அரசைக் குமணனிடம் வழங்கச் செய்தார். தமிழுக்காகத் தலை தரத் துணியும் அரசர்களின் தமிழ்ப் பற்றுதான் என்னே!
       
      இதைப் போல் அருந்தமிழ்ப் புலவோர்க்கு ஈந்து தமிழ்ப் பற்றினை உலகோர்க்குக் காட்டிய வேந்தர்களின் எண்ணிக்கை கணக்கிலடங்காதது. அவர்களுள் சிலரைக் காண்போம். பதிற்றுப் பத்தில் தன்னைப் பற்றிப் பத்தே பாடல்கள் பாடிய அரிசில் கிழாருக்குத் தன் அரசையே அன்போடு வழங்கினான், பெருஞ்சேரல் இரும்பொறை. தமிழைப் போற்றுதலே வாழ்க்கைப் பயனென வாழ்ந்து வந்த அச்சேர மன்னன், அரசச் சின்னமான முரசுக் கட்டிலின் மேல் களைப்பு மிகுதியால் துயின்ற மோசிகீரனாரை வெட்டி வீழ்த்தாது, அருகில் கவரி வீசி நின்று புகழ் பெற்றவனாவான். சோழகுல வேந்தன் கரிகாலன், புலவர் உருத்திரங்கண்ணனாரின் பட்டினப் பாலைக்குப் பத்தாயிரம் பொன் பரிசளித்தான். பல்யானைச் சேர்கெழு குட்டுவன், பல்காதமுள்ள முக்தி எனும் ஊரை கௌதமனாருக்குப் பரிசளித்தான். சேரன் செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதான், கபிலருக்கு நன்றா எனும் மலையில் ஏறி நின்று கண்ணுகெட்டிய நாட்டையெல்லாம் கொடுத்தான். சோழன் செங்கண்ணன் , களவழி நாற்பது பாடிய பொய்கையாருக்காகத் தனது பகைவனான கணைக்கால் இரும்பொறையை சிறை விடுத்தான். கடையெழு வள்ளல்களில் ஒருவனான அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி, ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழும் ஆயுளைக் கொடுக்க வல்ல; கிடைத்தற்கரிய கருநெல்லிக் கனியை ஔவை மூதாட்டிக்கீந்தான். மன்னன் ஓரி, தன் அரசையே புலவர்களுக்குப் பகிர்ந்தளித்தான். வள்ளல் காரி, காண வரும் பாவலருக்கெல்லாம் வரையாது வழங்கினான். மன்னன் பாரி, முதுபரிசிலருக்கு முன்னூறு ஊரளித்தான். இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன், குமட்டூர் கண்ணனாருக்கு ஐநூறு ஊர்களைப் பரிசளித்தான். இவற்றைக் கொண்டு, வேந்தர்களின் தமிழ்ப் பற்றைக் காணலாம்.
       
             உலகில் பொன்னுக்காக; பொருளுக்காக; நிலத்துக்காக; சமயத்துக்காகப் போர் நடந்து கேள்வியுற்றிருப்பீர்கள். ஆனால், மொழிக்காகப் போர் நடந்ததைத் தமிழகத்தில் மட்டுமே காண இயலும். தமிழர்கள் குருதியில் உறைந்ததுத் தமிழ்ப் பற்று. அதிலும் சங்கம் வைத்துத் தமிழ் வளர்த்தப் பாண்டியர்களுக்குத் தமிழே உயிர். ஒருமுறை கூடகாரத்துத் துஞ்சிய மாறன் வழுதி என்ற பாண்டிய மன்னன் வேற்று நாட்டு மன்னன் ‘தமிழ் மொழி பொதுவானது’ எனவுரைக்கக் கேட்டான்; வெகுண்டெழுந்தான்; போர் தொடுத்தான்! மொழி அனைவர்க்கும் பொதுவானதே என்பதை அவன் உணர்ந்தே போர் தொடுத்தமையைச் சான்றோர் அறிமடம் எனவுரைப்பர். இது அவனது மொழிப் பற்றைப் பறைச் சாற்றுகின்றது. இந்நிகழ்வை ‘தண்தமிழ் பொது எனப் பொறாஅன் போர் எதிர்ந்து’ எனப் புலவர் ஐயூர் முடவனார் புறநானூற்றில் பகர்கின்றார். இதைப் போன்றே தமிழைப் பழித்துப் பேசிய கனகன், விசயன் எனும் வடநாட்டு மன்னர்களைப் போர் தொடுத்து வென்றான் சேரன் செங்குட்டுவன். அவ்விருவரின் தலையில் கல்லைச் சுமக்கச் செய்துக் கண்ணகிக்குக் கோயிலெழுப்பியவன் இம்மன்னனே. இச்செய்தியை,
  ‘பால குமாரன் மக்கள் மற்றவர்
  காவா நாவிற் கனகனும் விசயனும்
  விருந்தின் மன்னர் தம்மொடுங் கூடி
  அருந்தமிழ் ஆற்றலர் அறிந்திலர் ஆங்கு எனக்
  கூற்றங் கொண்டு இச்சேனை செல்வது...’

என்ற இளங்கோவடிகளின் சிலப்பதிகார வரிகளின் வழி அறியலாம்.

        தமிழ் இலக்கிய வகையில் அறம் வைத்துப் பாடுதல் என்ற முறை உண்டு. அஃதாவது, கொடுங்கோல் ஆட்சி புரியும் மன்னனை இகழ்ந்து; அவனை வசை பாடுவதே அறம் வைத்துப் பாடுதல் ஆகும். நந்திவர்மன் என்ற பல்லவ மன்ன்னை இகழ்ந்து பாடப் பட்டது நந்திக் கலம்பகம் ஆகும். இதனின் சொற்சிறப்பையும் பொருட்சிறப்பையும் கேள்வியுற்று மனம் பறிகொடுத்த நந்திவர்மன், அதனை முழுமையாகக் கேட்க விரும்பினான். நந்திக் கலம்பகத்தை இயற்றிய புலவரே “இந்நூலை முழுமையாகக் நீ கேட்டாயானால் உயிர் துறப்பாய்” என எச்சரித்தும், “தமிழ்ச் சுவையைப் பருகுங்கால் என் உயிரே பிரிந்தாலும் கவலையில்லை” எனக் கூறி அந்நூலை உரைக்கக் கேட்டு உயிர் துறந்தான். ‘கள்ளாரும் செஞ்சொல் கலம்பகமே கொண்டு, காயம் விட்ட தெள்ளாறை நந்தி’ என சரித்திரம் அவனைப் புகழ்கின்றது. இதனைப் போலவே தமிழின் சுவையால் கட்டுண்ட புலவர் ஒட்டக்கூத்தர், தன் மனைவி பருகப் பால் கொடுத்த பொழுது “இன்று அவையில் புகழேந்தி அரங்கேற்றிய நள வெண்பாவில் சில பாடல்களை பிழிந்து கொடுத்தாலாவது பருகலாம். உன் பாலில் என்ன சுவையிருக்கிறது?” எனக் கேட்டார். இதனின்று தமிழர்களின் தமிழ்ப் பற்று நன்கு புலனாகிறது.

        தங்களின் பாடல்களின் வழி தமிழப் பற்றை வெளிக்காட்டியவர்கள் எண்ணற்றோராவர். பாரதப் போரின் போது பாண்டவர் படைக்கும் கௌரவர் படைக்கும் உணவளித்தவன் சேரமான் பெருஞ்சோற்று உதியன் சேரலாதன். அப்பணியைப் போற்றிப் பாடிய புலவர் முரஞ்சியூர் முடிநாகராயர், அம்மன்ன்னின் புகழை இமயத்துக்கும் பொதியத்திற்கும் ஒப்பிடுகிறார். ‘பொற்கோட்டு இமயமும் பொதியமும் போன்றே’ எனப் புகழ்கின்றார். அஃதாவது, உயர்வால் இமயமாகவும் புகழால் தமிழ் வளர்த்தப் பொதியமாகவும் விளங்குகிறான் என அம்மன்னனைப் போற்றுகின்றார். பிங்கலர் என்ற புலவரோ தமிழ் என்ற சொல்லுக்கே இனிமை என்ற பொருளுண்டு என நவில்கின்றார். ‘இனிமையும் நீர்மையும் தமிழெனல் ஆகும்’ என்பது அவர் கருத்து. இதனைப் பின்பற்றி திருத்தக்க தேவர், சீவக சிந்தாமணியில் ‘தமிழ் தழீஇய சாயலவர்’ என்றும் ‘தமிழினும் இனிய தீஞ்சொற்றையல்’ என்றும், தமிழ் என்றால் அழகு எனப் பொருள்படும் படி பாக்களைப் புனைந்துள்ளார். ‘மலயத்து ஓங்கி மதுரையில் வளர்ந்து புலவர் நாவிற் பொருந்திய தென்றல்’ எனத் தமிழைக் குறிப்பிடும் இளங்கோவடிகள் ‘தமிழ் முழுது அறிந்த தன்மையன் ஆகி’ என்ற வரியில் தமிழ் என்ற சொல்லுக்குக் கலைப் புலமை எனப் பொருள் உரைப்பது வியக்கத் தக்கது.
       
        மந்திரம் என்பது வடமொழிக்கே உரியது என்ற பொதுவான கருத்து ஒன்று உண்டு. தொல்காப்பியர், மந்திரம் என்பதற்கு ‘நிறைமொழி மாந்தர் ஆணையிற் கிளந்த மறைமொழிதானே மந்திரம் என்ப’ என விளக்கம் அளிக்கிறார். இதனைப் பறைச் சாற்றும் ஓர் உன்னதச் சம்பவம். கடைச் சங்க காலத்தில் தலைவராய் விளங்கியவர் அருந்தமிழ்ப் புலவர் நக்கீரனார். அதே காலத்தில் ஒரு வடமொழிச் சங்கமும் நிலவி வந்தது. அதற்குத் தலைவனாய் விளங்கியவனின் பெயர் குயக்கோடன். ஒரு முறை நக்கீரனாரைச் சந்தித்த குயக்கோடன் “மந்திரம் வடமொழிக்கே உரியது” என வாதாடினான். அதனால் சீற்றம் கொண்ட நக்கீரர், “நானே உன்னை நற்றமிழில் இறக்கப் பாடுகிறேன்” என சூளுரைத்து,

                          ‘ஆரியம் நன்று தமிழ்த்தீ தென உரைத்த
              காரியத்தாற் காலக்கோட் பட்டானைச் – சீரிய
அந்தண் பொதியில் அகத்தியனார் ஆணையாற்
செந்தமிழே தீர்க்க சுவாகா.’

என்றப் பாடலைப் பாடினார். உடனே, குயக்கோடன் உயிர் மரித்துப் பிணமானான். உடனே மற்ற சான்றோர்கள் அவனை மன்னித்து பிழைக்கப் பாடுமாறு வேண்டியவுடன்,

‘முரணில் பொதியின் முதற்புத்தேன் வாழி
பரணர் கபிலரும் வாழி – அரணிலா
ஆனந்த வேட்கையான் வேட்கோக் குயக்கோடன்
ஆனந்தஞ் சேர்க்க சுவாகா.’

என்றப் பாடலைப் பாடி குயக்கோடனை உயிர்ப்பித்தார். இந்நிகழ்வு நக்கீரரின் தமிழ்ப் பற்றை வெளிப் படுத்துகிறது.

        ‘கல்லாடம் கற்றவரிடம் மல்லாடாதே’ என்பது முது மொழி. அத்துணை சிறப்பு மிக்க அந்நூலை இயற்றியவர் கல்லாடனார். அவருடைய தமிழ்ப் பற்று உரைத்தற்கரியது. அவரது கல்லாடத்தில் பல்லிடங்களில் தமிழ்ப் பற்று வெளிப்படுவதைக் காணலாம். ஓர் இடத்தில்,

                                ‘தேவர் மருந்தும் தென்தமிழ்ச் சுவையும்
என்னுயிர் யாவையும் இட்டடைத் தேந்தி...’

என ஓதுகின்றார். இதன் பொருள் ‘அமரர்கள் உண்ணுகின்ற அமிழ்தமும் இனிய செந்தமிழின் சுவையும் என்னுடைய உயிரும் ஆகிய இவையிற்றை யெல்லாம் தமக்குள்ளே பெய்து அடைக்கப்பட்டு இறுமாந்து’ என்பதாகும். அடுத்து,

‘அமுதஊற் றெழுந்து நெஞ்சம் களிக்கும்
தமிழ்எனும் கடலைக் காணி கொடுத்த...’

என்ற வரியில் ‘கற்போருள்ளத்தே அமிழ்தம்போன்ற இன்ப உணர்ச்சி ஊற்றெனத் தோன்றி மகிழ்தற்குக் காரணமான தமிழ்மொழி என்னுங் கடலை உரிமையாக வழங்கிய’ எனத் தமிழைப் போற்றுகின்றார். தொடரந்து, மற்றோர் வரியில்,

‘செந்தமிழ்ப் பாடலும் தேக்கிய பொருளும்
பாலும் சுவையும் பழமும் இரதமும்
உடலும் உயிரும் ஒன்றியது என்ன  ...’

என்கின்ற கல்லாடர், மணமக்களை ‘செந்தமிழ்ப் பாடலும் அதன் பொருளும், பாலும் சுவையும், பழமும் அதன் இனிமையும், உடலும் உயிரும் ஒன்றியிருப்பது போல ஒற்றுமையாக வாழுங்கள்’ என வாழ்த்துகிறார். பிரிதொரு அடியில்,

‘உவட்டாது அணையாது உணர்வெனும் பசியெடுத்து
உள்ளமும் செவியும் உருகிநின்று உண்ணும்
பெருந்தமிழ் அமுதும் ...’

எனப் பகர்கின்றார் கல்லாடர். இதன் பொருள் ‘உண்டு தெவிட்டாத வழி அமையாத அறிவு என்கின்ற பசி தோன்றி நெஞ்சமும் செவியும் இன்பத்தால் உருகி நிலைத்துப் பருகுதற்குக் காரணமான பெரிய தமிழாகிய அமிழ்தத்தையும்’ என்பதாகும். உருக்கமுடன் தமிழ்ச் சுவையைப் போற்றும் அவரது தமிழ்ப் பற்றுக்கு வானமே எல்லை!

        தொடர்ந்து, முற்றும் துறந்த முனிவர்கள் கூட தமிழ்ப் பற்றைத் துறக்க இயலாது இன்னலுறுவதைக் காணலாம். சாத்திரத்திற்குத் திருமந்திரம் எனத் தமிழர்களால் புகழப் படும் தமிழ் மறையை இயற்றிய திருமூலரே ‘என்னை நன்றாக இறைவன் படைத்தனன் தன்னை நன்றாக தமிழ் செய்யுமாறே’ என்கின்றார்.
அடுத்து, இறைவனை தமிழ் மொழியின் மூலம் உணரலாம் என்பதையும் வலியுறுத்துகிறார். ‘தமிழ்ச்சொல் வடசொல் எனும்இவ் விரண்டும் உணர்த்தும் அவனை உணரலு மாமே’ என நவில்கின்றார். அதுமட்டுமின்றி, எல்லாம் வல்ல இறைவன் செந்தமிழாகவும் விளங்குகிறான் என உரைக்கின்றார். ‘முத்தியை ஞானத்தை முத்தமிழ் ஓசையை எத்தனை காலமும் ஏத்தவர் ஈசனை’ என்ற வரிகளின் வழி இக்கருத்தை உணர்த்துகிறார். இதைப் போலவே பொது மறை பகர்ந்த வள்ளுவனார் தனது ஞானவெட்டியான் எனும் நூலில் ‘அருமலர் மொழியுஞான அமுதச் செந்தமிழைச் சொல்வாம்’ எனப் புகன்று தனது தமிழ்ப் பற்றை உணர்த்துகிறார். இதற்கும் ஒரு படி மேலே ‘பண்டுடன் பழகி பைந் தமிழுணர்ந்து தெண்ரை மீதிற் றெளிந்தவர் சித்தரே’ என மொழிந்து தமிழுணர்ந்தாலே சித்தரெனக் கொள்ளப் படுவர் என்பதைத் தெரிவிக்கின்றார். குதம்பைச் சித்தரோ ‘முத்தமிழ் கற்று முயங்குமெய்ஞ் ஞானி’ என்ற வரியில் மெய்ஞானி என்போன் முத்தமிழ் கற்றோன் என்ற கருத்தை விளம்புகிறார். சிவவாக்கியரோ மந்திரங்கள் தமிழிலும் உண்டு என்ற உண்மையை ‘பன்னுகின்ற செந்தமிழ்ப் பதம்கடந்த பண்பென’ என்ற வரியில் இயம்புகிறார். சித்தர்களின் தமிழ்ப் பற்றுக்கு வரம்பில்லை; முடிவில்லை.

        அடுத்ததாக, மூன்று வயதில் ஞானம் தெளிந்த திருஞானசம்பந்தரின் தமிழ்ப் பற்றைக் காண்போம். சம்பந்தர் தமிழே உருவானவர். மக்கள் அவருக்கு மதிப்பளிக்கும் வண்ணம் திருஞானசம்பந்தர் என அழைக்கின்றனர். ஆனால் அவரோ, தன்னைத் தமிழ்ஞானசம்பந்தர் என்றே தன் பாடல்களில் குறிப்பிட்டுக் கொள்கின்றார். ‘தளங்கொண்டதொர் புகலித்தகு தமிழ்ஞானசம் பந்தன்’ , ‘உரைக்குந் தமிழ்ஞான சம்பந் தனொண்மாலை’ , ‘பாரார் விடையான் பனையூர்மேல் சீரார் தமிழ்ஞா னசம்பந்தன்’ போன்ற வரிகளில் இதனைக் காண முடிகின்றது. தொடர்ந்து, ‘மந்தி போல் திரிந்து ஆரியத்தொடு செந்தமிழ் பயன் அறிகிலா
அந்தகர்க்கு எளியேன் அல்லேன்’ , ‘தமிழ்ச் சொலும் வடசொலும் தாணிழற்சேர’ போன்ற வரிகளில் தமிழும் வடமொழியும் ஒரே தரத்தவை என்று சாற்றுகின்றார். அதுமட்டுமின்றி, தமிழ் வல்லாரின் அடி பேணலும் தவம் செய்தற்கு ஒப்பாகும் என்ற கருத்தினை ‘சம்பந்தன  தமிழ்வல்லவ  ரடிபேணுதல் தவமே’ என்ற அடியின் வழி நவில்கின்றார். அடுத்து, இறையனாரான ஈசனைக் குறிக்கும் பொழுது ‘தமிழ் விரகன்’ என்றே விளம்புகின்றார். ‘பழுதிலிறை யெழுதுமொழி தமிழ்விரகன் வழிமொழிகள் மொழிதகையவே’ , ‘தண்டமிழ் விரகன்மெய்த் தாள்கள் போற்றுவாம்’ ஆகிய வரிகளில் இதனைக் காணலாம். தொடர்ந்து, தனது பாக்களில் தமிழ் என்ற சொல்லை புகலும் பொழுது அடைமொழி கொடுத்தே புகல்கின்றார். அவற்றுள், ஆரா அருந்தமிழ், இசைமலி தமிழ், இன்புறுந்தமிழ், உருவாகும் ஒண்டமிழ், ஏரினார் தமிழ், ஒளிர்பூந்தமிழ், கலைமலி தமிழ், குலமார் தமிழ், குலவேந்தர் செந்தமிழ், குற்றமில் செந்தமிழ், குன்றாத்தமிழ்,
சங்கமலி தமிழ், சந்தநிறை தண்டமிழ், ஞாலமல்குந் தமிழ், ஞானத்தமிழ், தவமல்கு தமிழ், திருநெறிய தமிழ்,
பண்ணாருந் தமிழ், பண்பொலி செந்தமிழ், பரவிய தமிழ், பல்பொருள் முத்தமிழ், பூந்தமிழ், முடிவில் இன்தமிழ் போன்றவையும் அடங்கும். சம்பந்தரும் தமிழும் வெவ்வேறில்ல என்பதில் ஐயமும் உளதோ?

        அவரைத் தொடர்ந்து, தமிழே உயிராய் விளங்கிய அருந்தொண்டர் இறைவனையே தோழராகப் பெற்ற சுந்தர மூர்த்தி நாயனார் ஆவார். ‘கண்ணாய் ஏழுலகும் கருத்தாய் அருத்தமுமாய் பண்ணார் இன்றமிழாய்ப் பரமாய பரஞ்சுடரே’ என்ற வரிகளில் இறைவன் தமிழாகவும் விளங்குகிறான் என்ற கருத்தை முன் வைக்கும் இவர், தன்னை தமிழூரன் என அழைத்துக் கொள்வதையே பெருமையாக எண்ணுகிறார். இதனை ‘படுந்துறை யூர்மேற் பொய்யாத் தமிழூரன் உரைத்தன’ என்ற வரியில் காணலாம். அது மட்டுமின்றி, ஈசன் தமிழன் என கொள்ளத் தகுந்தவன் என்பதை ‘தங்களூர் தமிழானென்று பாவிக்கவல்ல’ என்ற அடியில் பகர்கின்றார். தொடர்ந்து இறைவறுக்கு உவமை கூறும் சுந்தரர், ‘பண்ணிடைத் தமிழொப்பாய், பழத்தினிற் சுவையொப்பாய்,
கண்ணிடை மணியொப்பாய், கடுவிருட் சுடரொப்பாய்’ என நவில்கின்றார். ‘அற்சனை பாட்டே யாகும்
ஆதலான் மண்மேல் தம்மைச் சொற்றமிழ் பாடு கென்றார் தூமறை பாடும் வாயார்’ எனும் வரியில் இறைவன் தனக்கு அருள் புரிந்து தமிழில் பாடக் கோரினான் என விளம்புகிறார். ‘திருமிழலை இருந்து நீர் தமிழோடிசை கேட்கும் இச்சையால் காசு நித்தல் நல்கினீர்’ எனப் பாடும் சுந்தரர் தமிழ் கேட்டும் இச்சையாலேயே இறைவன் தனக்குத் திருமழிலையில் காசு வழங்கியதாக இயம்புகின்றார். ‘செந்தமிழ்த் திறம் வல்லிரோ’ என இறைவனைப் போற்றும் சுந்தரர், ஈசன் தமிழால் பாடுவோர்க்கு அருள்பவன் என்பதை ‘பன்னலந் தமிழாற் பாடுவேற் கருளாய்’ எனச் சாற்றுகின்றார். தமிழே இறைவன்; இறைவனே தமிழென எண்ணி வாழ்ந்தவர் வண்தொண்டரான சுந்தரர்.

        ‘கற்றூணைப்பூட்டி கடலினில் பாய்ச்சினும் நற்றுணையாவது நமச்சிவாயவே’ என்று பாடியவர் திருநாவுக்கரசர். இறைவன் மேல் அவர் எத்துணை பக்தி கொண்டருந்தாரோ, அத்துணை பக்தியைத் தமிழ் மேலும் கொண்டருந்தார். ‘தமிழோடு இசை பாடல் மறந்தறியேன்’ , ‘திறக்கப் பாடிய என்னினும் செந்தமிழ் உறைப்புப் பாடி அடைப்பித்தா ருந்நின்றார்’ போன்ற அடிகளிலிருந்து அவரதுத் தமிழ்ப் பற்றை நன்குணரலாம். அதுமட்டுமின்றி தமிழும் வடமொழியும் ஒரு தரத்தைவை என்ற கொள்கையை உடையவர் அவர். இதனை, ‘வடமொழியும் தென் தமிழும் மறைகள் நான்கும் ஆனவன் காண்’ , ‘கோலமா நீலமிடற்றான் தன்னை செந்தமிழோடு ஆரியனை சீரீயானை’ போன்ற வரிகளில் காணலாம். ‘திருவாசகத்திற்கு உருகாதார் ஒரு வாசகத்திற்கும் உருகார்’ என்று போற்றப் படும் திருவாசகத்தை இயற்றிய மாணிக்கவாசகரோ,

‘சிறைவான் புனல்தில்லைச் சிற்றம் பலத்துமென் சிந்தையுள்ளும்
உறைவா னுயர்மதிற் கூடலி னாய்ந்தவொண் தீந்தமிழின்
துறைவாய் நுழைந்தனை யோவன்றி யேழிசைச் சூழல்புக்கோ
இறைவா தடவரைத் தோட்கென்கொலாம்புகுந் தெய்தியதே.’

என இயம்புகின்றார். இதன் பொருள், இறைவா! சிற்றம்பலமாகிய தூய இடத்தும் என் சிந்தையாகிய தாழ்ந்த
இடத்தும் ஒருசேரதங்கியிருக்கும் சிவபெருமான் மதுரையில் ஆய்ந்த தமிழின் துறைக்கண் நுழைந்தாயா? இசைச்சூழலில் ஈடுபட்டாயா? நின் தோள்கள் வாடிய காரணம் என்ன? என்பதேயாகும். பன்னிரு திருமுறை ஆசிரியர்களில் ஒருவரான திருமாளிகைத் தேவர்,

                          ‘பாடலங் காரப் பரிசிகா சருளிப்
                                        பழுத்தசெந் தமிழ்மலர் சூடி
  நீடலங் காரத் தெம்பெரு மக்கள்
                                        நெஞ்சினுள் நிறைந்துநின் றானை...’

என்ற வரிகளில் இறைவனைத் தான் செந்தமிழ் பாக்களையே மாலையாக இறைவனுக்குச் சாற்றுவதாகப் பகர்கின்றார். திருத்தொண்டர் புராணம் எனும் பெரிய புராணம் நவின்ற சேக்கிழார் பெருமானோ,

‘பிறந்த தெங்கள் பிரான்மல யத்திடைச்
சிறந்த ணைந்தது தெய்வநீர் நாட்டினில்
புறம்ப ணைத்தடம் பொங்கழல் வீசிட
மறம்ப யின்றதெங் கோதமிழ் மாருதம்.’

என மொழிகின்றார். இதன் பொருள், இனிய தென்றலே! நீ பிறந்தது எங்கள் பெருமானாகிய இறைவனுடைய பொதிய மலையிலேயாம்! சேர்ந்த வழியாவது தெய்வத் தன்மை பொருந்திய சோழநாட்டுத் தடாகங்களின்              
வழியாம்! தீக் காற்று வீசும்படியாக நீ வன்மை பழகியது எங்கேயோ தமிழுடன் பயின்ற மாருதமே? அதுமட்டுமின்றி, தமிழுக்கு ஞாலமளந்த மேன்மைத் தெய்வத் தமிழ், எவ்வுலகும் புகழ்ந்தேத்தும் இன்தமிழ் போன்ற அடைமொழிகளைத் தந்து போற்றுகின்றார், சேக்கிழார் பெருமான்.

        கவி உலகின் முடி சூடா மன்னர் எனத் தமிழச் சான்றோர்களால் புகழப் படும் கம்பர், தனது தமிழ்ப் பற்றை கம்ப இராமாயணத்தில் பல்லிடங்களில் வெளிக் கொணர்கிறார். ‘வண்டு தமிழ்ப் பாட்டிசைக்கும் தாமரையே’ என்ற வரிகளில் தமிழ் என்ற சொல்லுக்கு இனிமை என்றப் பொருளைக் காட்டும் கம்பர், தமிழ் முனி அகத்தியனாரைக் ‘நீண்ட தமிழால் உலகை நேமியின் அளந்தான்’ , ‘நீண்ட தமிழ்வாரி நிலமேனி மிரவிட்டான்’ எனக் குறிக்கின்றார். தொடர்ந்து, அகத்தியனார் தமிழுக்கு இலக்கணம் வகுத்தவரே அன்றித் தமிழைப் படைத்தவரல்லர் என்ற கருத்தை ‘என்றுமுள தென்தமிழ் இயம்பிசை கொண்டான்’ என்ற அடிகளில் மொழிகின்றார். பலவாறு தமிழைத் துதித்துப் போற்றும் கம்பரின் தமிழ்ப் புகழாரங்களில் ‘தமிழ் நிகர் நறவம்’ , ‘ஆரணத்தின் மும்மைத் தமிழ்’ , ‘தமிழெனு மளப்பருஞ் சலதி’ , ‘எத்திறத்தினு மேழுலகும் புகழ்முத்து முத்தமிழ்’ போன்றவையும் அடங்கும். தொடர்ந்து, தனது தமிழ்ப் பற்றைப் பறைச் சாற்றும் வண்ணம் ஒரு கதைச் சூழலையும் கம்ப இராமாயணத்தில் சித்தரித்துள்ளார். அஃதாவது, எங்கெங்கெல்லாம் சீதையைத் தேட வேண்டுமென அனுமனுக்கு எடுத்தியம்பும் இராமன், “தமிழகத்துப் பொதியத்தில் அகத்தியர் தமிழோதிக் கொண்டிருக்கிறார். அங்கு மட்டும் சென்று விடாதே! அவ்வழியே சென்றாயானால் தமிழின் இன்சுவையில் மயங்கி உனது கடமையை மறப்பாய்” என எச்சரிக்கிறான். இச்சூழலை விளக்கும் பாடல் இதோ!

‘தென் தமிழ் நாட்டு அகன் பொதியில் திருமுனிவன்
    தமிழ்ச் சங்கம் சேர்கிற்றீரேல்
என்றும் அவன் உறைவிடமாம் ஆதலினான்
    அம்மலையை இடத்திட்டு ஏகி...’

கிட்கிந்தா காண்டத்தில் இடம்பெற்றிருக்கும் இக்கதைச் சூழல் கம்பரின் தமிழ்ப் பற்றைத் தெளிவுறக் காட்டுகின்றது.

        தமிழ் மூதாட்டி என அழைக்கப் படுபவர் ஔவையார். ‘அவிச்சுவை யல்லது தமிழ்ச்சுவை தெருளீர்’ என்ற வரிகளின் வழி தமிழறிவு அற்றோரை வைதிடும் ஔவையார், தமிழ்ப் பற்று மிக்க அருஞ்சான்றோர் ஆவார். இறைமொழியாகத் தாய்மொழி விளங்க வேண்டியதன் இன்றியமையாத் தன்மையை ஔவையார் இரு பாடல்களின் வழி எடுத்தியம்புகிறார்.

‘ஐம்பொருளும் நாற்பொருளும் முப்பொருளும் பெரிதமைந்த
செம்பொருளை எம்மரைக்கும் சேட்பொருளை தன்குருகூர்ச்
சேய்மொழிய அதென்பர்  சிலரியான் இவ்வுலகில்
தாய்மொழிய தென்பேன் தகைந்து.’

‘சேய் மொழியோ தாய் மொழியோ  செப்பில் இரண்டும் ஒன்றே
வாய் மொழியை யாரும் மறைஎன்பர்  -வாய் மொழி போல்
ஆய் மொழிகள் சால  உளவெனினும் அம் மொழியும்
ஆய் மொழி என்பேன் தகைந்து.’

ஐவகைப் பூதங்களும் நால்வகைப் பேறுகளும் மூவகை மெய்ப்பொருள்களும் உலக்குக்கீந்த இறைவன் அனைத்து வேதங்களையும் கடந்து நிற்பவன். அவனை வேதமொழி கொண்டே வணங்குதல் சிறப்பெனப் பகர்வர் சிலர். ஆயினும் தாய்மொழியில் வணங்குதலே சிறப்பு என முதல் பாடலில் இயம்புகிறார். அடுத்தப் பாடலில், தூரத்து மொழியோ தாய் மொழியோ சொல்லப் போனால் இரண்டுமே கடவுளுக்கு ஒன்று தான். முனிவர்களின் வாய்மொழியைப் பாமர மக்கள் அறிய முடியாத காரணத்தால் அதனை மறை என உரைக்கின்றனர். அதுபோன்ற மறைகள் நாளுக்கு நாள் பல்வேறு மொழிகளிலும் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. எவ்வாறாயினும் அவை அனைத்தும் தாய் மொழியோடு ஒப்பு நோக்கின் தள்ளப் பட வேண்டியவையே எனச் சாற்றுகின்றார். இறைவனைத் தமிழால் வணங்க உரைக்கும் அவரது தமிழ்ப் பற்றுதான் என்னே!

தமிழே உருவான மற்றொரு அருளாளர் முருகனடியாரான அருணகிரிநாதர். இறையனாருக்கும் அகத்தியனாருக்கும் இனிய தமிழை கற்பித்தவன் முருகனே என்பதை

‘சிவனைநிகர் பொதியவரை
முனிவன் அகம் மகிழஇரு
செவிகுளிர இனிய தமிழ் பகர்வோனே.’

‘கொன்றைச் சடையர்க்கு
ஒன்றைத் தெரியக்
கொஞ்சித் தமிழைப் பகர்வோனே.’

ஆகிய பாடல்களில் சான்றுரைக்கிறார். முருகன் தமிழில் உறைபவன் என்பதை ‘செஞ்சொற் புலவர்கள் சங்கத் தமிழ்தெரி செந்திற் பதிநக ருறைவோனே’ என்ற வரியில் விளம்புகின்றார். அதுமட்டுமின்றி, தமிழால் வைதாலும் இறைவனுக்கு அது புகழாரமே என்பதை  

‘மொய்தா ரணிகுழல் வள்ளியை
  வேட்டவன் முத்தமிழால்
  வைதாரையும் அங்கு வாழவைப்போன்.’  

எனப் பகர்கின்றார். வினாயகர் மாபாரதத்தை தன் தந்தத்தால் எழுதினார் என்பது அனைவரும் அறிந்தது. ஆனால் அதற்கு முன்பே அவர் தமிழில் எழுதினார் எனப் பகர்கின்றார். ‘முத்தமிழ் அடவினை முற்படுகிரிதனில் முற்பட எழுதிய முதல்வோனே’ என்ற வரிகளினின்று இதனை உணரலாம். தமிழைப் போற்றும் அடியவர்கள் பிறப்பையும் இறப்பையும் வெல்வர் என்பதை ‘தமிழினில் உருகிடும் அடியவர் இடமுறு சனனமரணமதை ஒழிஉற சிவமுற’ என்ற வரிகளில் காணலாம். தான் தமிழால் முருகனைப் பாடுவதையே பெரும்பேறாகக் கருதுவதாக

‘அருணதள பாதபத்மம்
அதுநித மேதுதிக்க
அறியதமிழ் தான்அளித்த மயிர்வீரா.’

‘செந்தமிழ் நாளும்ஓதி
உய்ந்திட ஞானம்ஊறும்
செங்கனி வாயில்ஓர் சொல் அருள்வாயே.’

‘அம்புவி தனக்குள்வளர்
செந்தமிழ் வழுத்திஉனை
அன்பொடு துதிக்கமனம் அருள்வாயே.’

போன்ற பாக்களின் வழி எடுத்துரைக்கின்றார். அருணகிரிநாதர் இயம்பும் சிலத் தமிழ் அடைமொழிகளைக் காண்போம். ‘தெள்ளுதமிழ், சந்தச் செந்தமிழ், கனத்த செந்தமிழ், பல்கு தமிழ், முதியமா தமிழ், ஏழிசைத் தமிழ், பெரிய தமிழ், வழுதியர் தமிழ், சுத்தச் சித்தித் தமிழ், அரிய தமிழ், சித்திரத் தமிழ், புகலரியதான தமிழ்,
அண்டர்கள் அறியா முத்தமிழ்’ மற்றும் பல உண்டு. தமிழ்ப் பற்றின் உச்சத்திற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு அருணகிரிநாதரே ஆவார்.    

        தொன்மையானத் தமிழ்த் தாய் வாழ்த்துகளாக நமக்கு மூன்று பாடல்கள் காணக் கிடைக்கின்றன. முதலாவது, வில்லிப் புத்தூராரின் மாபாரதத்திற்கு வரந்தருவார் இயற்றிய பாயிரத்தில் காணப்படும் தமிழ் வாழ்த்து.

‘பொருப்பிலே பிறந்து, தென்னன் புகழிலே கிடந்து, சங்கத்
திருப்பிலே இருந்து, வையை ஏட்டிலே தவழ்ந்த பேதை,
நெருப்பிலே நின்று, கற்றோர் நினைவிலே நடந்து, ஓர் ஏன
மருப்பிலே பயின்ற பாவை மருங்கிலேவளருகின்றாள்.’

பொதிகை மலையில் பிறந்து, பாண்டியர்களின் அரவணைப்பிலே வளர்ந்து, முச்சங்கத்தின் கவனிப்பிலே இருந்து, திருஞானசம்பந்தர் சமணர்களுடன் பொருதிய சமயம் வைகை ஏட்டிலே தவழ்ந்து, நெருப்பிலே கருகாது நின்று, கற்றோர் நினைவிலே நடந்து,  திருமால் பூமியை மீட்டுக் கொணர்ந்த பொழுது, அந்த பூமா தேவியோடு கூடவே பிறந்து வளர்ந்து வந்தவள் இந்த தமிழ் தாய் என்று தமிழின் பெருமையை எடுத்து உரைக்கிறார்.  அதைத் தொடர்ந்து, தண்டி அலங்கார உரையில்,

‘ஓங்கலிடை வந்து உயர்ந்தோர் தொழ விளங்கி
ஏங்கொலிநீர் ஞாலத்து இருளகற்றும் ஆங்கவற்றுள்
மின்னேர் தனியாழி வெங்கதிரொன்று ஏனையது
தன்னேர் இல்லாத தமிழ்.’

மலையினூடே தோன்றி வையத்து இருளைப் போக்குவது இரண்டு. ஒன்று மலையிற் தோன்றி உலகத்து இருளைப் போக்கும் கதிரவன். மற்றொன்று பொதிய மலையிற் பிறந்து மக்களின் அகத்திருளைப் போக்கும் தமிழ் மொழி. இதுவே இத்தமிழ் வாழ்த்தின் பொருள். அடுத்து, பழம்பாடலாக ஒரு தமிழ் வாழ்த்து காணக் கிடைக்கின்றது.

‘வையம் ஈன்ற தொன்மக்கள் உளத்தினை
கையினாலுரை காலம் இரிந்திட
பைய நாவை அசைத்தப் பழந்தமிழ்
ஐயை தாள் தலை கொண்டு பணிகுவாம்.’

மக்கள் உணர்ச்சிகளைச் சைகை மொழியினால் உணர்த்திய காலம் மறைந்த பொழுது, முதன்முதலாக நாவசைவினில் பிறந்த மொழியாம்; பழந்தமிழை; தமிழ்த்தாயின் திருத்தாள்களைச் சிரம் தாழ்த்தி வணங்குவோம். இப்பாடலின் ஆசிரியர் பெயர் தெரியாவிடினும் அவரோர் அருந்தமிழ்ப் பற்றாளர் என்பது வெள்ளிடை மலை.

        மதுரையில் ஈசன் நிகழ்த்திய அற்புதத் திருவிளையாடல்கள் அறுபத்து நான்கினை எடுத்தியம்பும் நூல் திருவிளையாடல் புராணம். இதனை இயற்றியவர் பரஞ்சோதி முனிவர். தமிழின் மீது ஈடிலா பற்று கொண்ட அவர் ஒரு பாடலில், “ஈசனே சங்கத்தில் புலவராய் வீற்றிருந்து மொழியாய்ந்த அருந்தமிழ் இவ்வுலகில் இலக்கண வரம்பிலா மொழிபோல் எண்ணப் படுமோ” எனக் கூறி வருந்துகிறார். அப்பாடல் வரிகள் இதோ.

‘கண்ணு தற்பெருங் கடவுளுங் கழகமோ டமர்ந்து
பண்ணு றத்தெரிந் தாய்ந்தவிப் பசுந்தமிழ் ஏனை
மண்ணி டைச்சில இலக்கண வரம்பிலா மொழிபோல்
எண்ணி டைப்படக் கிடந்ததா எண்ணவும் படுமோ?’

ஆனால், தொடர்ந்து வரும் பாடலில்,

‘யார் அறிவார் தமிழருமை என்கின்றேன் என்
  அறிவீனம் அன்றோ? உன் மதுரை மூதூர்
நீர் அறியும், நெருப்பறியும், அறிவுண்டாக்கி
  நீ அறிவித்தால் அறியும் நிலமுந்தானே.’

யார் அறிவார் தமிழருமை என வருந்துவது மடமையன்றோ! அந்நாள் மதுரையில் சம்பந்தர் சமணருடன் பொருதிட்ட காலத்தே தமிழ்ச் சுவடிகளின் அருமை அருமையை அறிந்ததனாலன்றோ ஆற்று நீர் அதனை எதிர் ஏற விட்டது; நெருப்பு சுட்டெரிக்காது நின்றது! ஈசன் இனி அறிவித்தால் நிலமும் தமிழின் பெருமையை உணர்ந்து கொள்ளும் எனக் கூறி மகிழ்கின்றார். வடமொழி மோகம் வலுத்திருந்த அக்காலத்தே கிரந்தத்தைக் காட்டிலும் தமிழ் உயர்ந்தது என்பதனை வலியுறுத்துகிறார்.

‘தொண்டர் நாதனைத் தூதிடை விடுத்ததும், முதலை
உண்ட பாலனை அழைத்ததும், எலும்புபெண் ணுருவாக்
கண்ட தும்மறைக் கதவினைத் திறந்ததும் கன்னித்
தண்ட தமிழ்ச்சொலோ மறுபுலச் சொற்களோ சாற்றீர்.’

‘கடுக்க வின்பெறு கண்டனும் தென்திசை நோக்கி
அடுக்க வந்துவந் தாடுவான் ஆடலின் இளைப்பு
விடுக்க ஆரம்மென் கால்திரு முகத்திடை வீசி
மடுக்க வும்தமிழ் திருச்செவி மாந்தவும் அன்றோ.’

“சுந்தரர் ஈசனைத் தூது விடுத்ததும்; முதலையுண்ட பிள்ளையை மீட்டுக் கொணர்ந்ததும், சம்பந்தர் சாம்பலைக் கன்னிப் பெண்ணாக தோற்றுவித்ததும், அப்பர் திருமறைக்காட்டு பெருங்கதவினைப் பாடித் திறந்ததும் தமிழில் பாமாலை இயற்றித்தானே? பிற மொழிகளிலா பாடினர் சொல்லீர்” என வினவுவதோடல்லாமல் “ஈசன் தமிழகத்தில் நடம் புரிவதற்குக் காரணமே இன்பமான தென்றலையும் இனிய தமிழையும் அனுபவித்து தனதுக் களைப்பைப் போக்கிக் கொள்ளவே ஆகும்” எனவும் சாற்றுகின்றார். தமிழில் இறைவனைக் கண்டு களித்த அருந்தவத்தோர் அவர்.

        பிறவி ஊமையாய் இருந்து ஐந்து வயதில் திருச்செந்தூர் முருகன் அருளால் பேசும் திறன் பெற்று பெரும் புலவராய் ஒளிர்ந்தவர் குமரகுருபரர். ‘தலைப் பாவலர் தீஞ்சுவைக் கனியும் தண் தேன் நறையும்     வடித்தெடுத்த சாரம் கனிந்தூற்றிருந்த பசுந்தமிழ்’ என நற்றமிழைப் போற்றுகிறார் குமரகுருபரர். அதுமட்டுமின்றி, ‘பாட்டுக்கு உருகும் தமிழ்ச் சொக்கநாதர்’ என்ற வரியில் இறைவன் தமிழுக்கு உருகுபவன் என்றும் ‘தென்னன் தமிழின் உடன்பிறந்த சிறுகால்’ என்ற வரியில் மீனாட்சியம்மை தமிழொடு பிறந்தவள் என்றும் நவில்கின்றார். தொடர்ந்து, ‘நறைபழுத்த துறைத்தீம் தமிழின் ஒழுகுநறும் சுவையே’ என்ற அடியின் வழி “தேன் நிரம்பித் ததும்புகின்ற இனிய தமிழின் சுவையாகத் திகழ்கிறாய்” என மீனாட்சியம்மையைப் போற்றுகின்றார். ‘பொழிந்தகு முதுமறையின் சுவைகண்டும் பூத்தமுதம் வழிந்தொழுகுந் தீந்தமிழின் மழலை
செவிமடுத்தனையே’ என ஈசனைப் பணிகிறார் குருபரர். அஃதாவது, “வேதங்களின் சுவையில் மனம் நிறைவடையாது, அருஞ்சுவை கொண்ட தமிழின் மழலை மொழியைச் செவி மடுப்பவன் ஈசன்” எனப் பகர்கின்றார். தொடர்ந்து, மீனாட்சியம்மை மதுரையில் பிறந்ததற்குக் காரணம் இனிய தமிழின் சுவையை பருக வேண்டும் என்ற ஆவலினால்தான் எனச் சாற்றி, அத்துணைச் சிறப்பு மிக்க தமிழின் அருமையை யார் அறிவார் எனவும் வினவுகிறார். அந்தப் பாடல் இதோ.

  ‘தமரநீர்ப் புவன முழுதொருங் கீன்றாள்
    தடாதகாதேவி யென் றொருபேர்
  தரிக்கவந் ததுவுந் தனிமுத லொருநீ
    சவுந்தர மாறனா னதுவுங்
  குமரவேள் வழுதி யுக்கிரனெப்பேர்
    கொண்டதுந் தண்டமிழ் மதுரங்
  கூட்டுண வெழுந்த வேட்கையா லெலிலிக்
    கொழிதமிழ்ப் பெருமையா ரறிவார்.’

அனைத்திற்கும் மேலாய் பிரம்மனைக் காட்டிலும் தமிழ்ச் சான்றோர்கள் சிறந்தவர்கள் என இயம்புகிறார் குருபரர். ஏனெனில், பிரம்மன் படைக்கும் மனிதர்கள் அழியக் கூடியவர்கள், ஆனால் தமிழ்ச் சான்றோர்கள் படைக்கும் தமிழ்க் கவிதைகள் அழிவிலாத் தன்மை கொண்டவை என மொழிகின்றார்.

‘கலைமகள் வாழ்க்கை முகத்த தெனினும்
மலரவன் வண்டமிழோர்க் கொவ்வான் - மலரவன்செய்
வெற்றுடம்பு மாய்வனபோன் மாயா புகழ்கொண்டு
மற்றிவர் செய்யு முடம்பு.’

இறைஞான மிக்கக் குமரகுருபரரும் தமிழ்ப் பற்றின் பால் கட்டுண்டு கிடப்பது வியன்மை மிகு ஒன்றே!

        பழமொழி விளக்கம் எனும் தண்டலையார் சதகத்தை இயற்றியப் பெரும்புலவர் படிக்காசப் புலவராவார். ஆழந்த தமிழ்ப் பற்றினைக் கொண்ட அவர் தனது தமிழ்ப் பற்றினை ஆங்காங்கே வெளிப் படுத்துகிறார். ஓரிடத்தில்,

‘தாய் அறிவாள் மகள் அருமை! தண்டலைநீள்
    நெறிநாதர் தாமே தந்தை
  யாய் அறிவார் எமது அருமை! பரவையிடம்
    தூது சென்றது அறிந்திடாரோ?
  பேய் அறிவார் முழுமூடர்! தமிழ் அருமை
    அறிவாரோ? பேசுவாரோ?
  நாய் அறியாது ஒரு சந்திச் சட்டிப் பானையின்
    அந்த நியாயம் தானே!’

எனச் சாற்றுகின்றார். இதன் பொருள், “தன் மகளின் அருமையைத் தாயே அறிவாள். அடியவர்களின் அருமையை தந்தையாக விளங்கும் இறைவனே அறிவான். அதைப் போலவே, பேய்க் கதைகள் எத்துணை மூடத்தனமோ; அத்துணை அறிவீனமானச்  செய்திகளை அறிந்த முழுமூடர்கள் எவ்வாறு தமிழ் மொழியின் பெருமையை உணர்வர்? எவ்வாறு தமிழைப் பேசுவர்? இது, தெருவில் எச்சில் சோற்றை உண்ணும் நாய்க்கு, சமைக்கும் சட்டிப் பானைகளின் அருமை தெரியாது இருப்பதற்கு ஒப்பாகும்.” தொடர்ந்து, தமிழ்க் கவிதைகளின் இலக்கணங்கள் சில போலிப் புலவர்களால் குலைவதைக் கண்டு வெகுண்ட படிக்காசுப் புலவர் கீழ் கண்ட பாடலைப் பாடுகிறார்.

‘குட்டுதற்கோ பிள்ளைப்பாண் டியன்சங் கில்லை
        குறும்பியளவாக காதைக் குடைந்து தோண்டி
  எட்டினமட டறுப்பதற்கோ வில்லி யில்லை
        இரண்டொன்றாய் முடிந்துதலை இறங்கப் போட்டு
  வெட்டுதற்கோ கவியொட்டக் கூத்த னில்லை
        விளையாட்டாய்க் கவிதைதனை விரைந்து பாடிந்
  தெட்டுதற்கோ அறிவில்லாத் துரைகளுண்டு
      தேசமெங்கும் புலவரெனத் திரியலாமே.’  

அஃதாவது, “அதிவீரராம பாண்டியர் பிழையான கவிதைகளைப் புனைபவர்களைச் சங்கைக் கொண்டு தலையில் கொட்டுவார். மாபாரதம் இயற்றிய வில்லிப் புத்தூராரோ போலிப் புலவர்களின் காதைத் துறடு கொண்டு அறுப்பார். ஒட்டக் கூத்தரோ போலிப் புலவர்களைச் சிறையிலடைத்து நால்வர் நால்வராக குடுமியை முடிந்து ஒரே வெட்டில் காளி தேவிக்குப் பலியிடுவார். அது போன்ற புலவர்கள் தற்காலத்தில் இல்லாத காரணத்தினால்தான் இலக்கணம் பயின்றிடாத அறிவிலிகளும் தங்களைப் புலவரெனக் கூறித் திரிகின்றனர்” என்கின்றார்.

        உடலைச் சுடராய் மறைத்த இராமலிங்க அடிகளாரை அனைவரும் அறிவோம். ‘மெய்யடியார் சபை நடுவே எந்தை உனைப் பாடி மகிழ்ந்தின்புறவே வைத்தருளிச் செந்தமிழின் வளர்க்கின்றாய்’ என்ற வரிகளின் வழி தனக்குச் செந்தமிழால் இறைவன் அருள் பாலிப்பதாக இயம்புகிறார் அவர். தனக்கு மட்டுமின்றி அனைவருக்கும் தமிழால் இறைவன் அருள் புரிவதாகப் பகர்கின்றார். ‘வடிக்குறும் தமிழ்க் கொண்டு அன்பருக்கு அருளும் வள்ளலே’ என்ற அடியில் இதனைக் காணலாம். தமிழைப் பற்றிய அவரது ஆணித்தரமான கருத்து “சாகாக் கலை தந்தது தமிழ்; ஆரவாரமில்லாதது தமிழ்; எம்மொழிக்கும் பித்ரு தமிழே” என்பதேயாகும். அவரைத் தொடர்ந்து சோணசைல மாலை இயற்றிய துறைமங்கலம் சிவப்பிரகாச சுவாமிகளும்,

‘விரைவிடை யிவரு நினைப்பிற வாமை
      வேண்டுநர் வேண்டுக மதுரம்
பெருகுறு தமிழ்ச்சொன் மலர்நினக் கணியும்
      பிறவியே வேண்டுவன் றமியேன்.’

என்ற பாடலில் தான் இறைவனுக்குத் தமிழ்ப் பாமாலைச் சூட்டும் பிறவியையே வேண்டுவதாக விளம்புகிறார். திருக்கயிலாய ஞானவுலா இயற்றிய சேரமான் பெருமாள் நாயனாரோ ‘தீந்தமிழின் தெய்வ வடிவாள் திருந்தியசீர் வாய்ந்த மடந்தைப் பிராயத்தாள்’ என்ற அடியில் உமையவள் தமிழாய் உருப் பெற்றவள் எனப் போற்றுகின்றார். வைணவ அடியாரான சடகோபரோ தமிழைப் பால்போன்ற தமிழ்; ‘பாலேய் தமிழ்’ என மொழிகின்றார். நாலாயிரத் திவ்யப் பனுவல் ஆசிரியர்கள் ‘நல்ல தமிழை வித்தி என் உள்ளத்தை நீ விளைத்தாய்’ , ‘செந்திறத்த தமிழ் ஓசை வடசொல்லாகி...’ போன்ற வரிகளின் வழித் தமிழ்ப் பற்றை வெளிக் காட்டுகின்றனர். அதுமட்டுமின்றி, வைணவ சமய ஆச்சாரியர்களாகிய ஆழ்வார்கள் பலரும் தமிழைத் ‘தமிழ்’  எனக் கூறாது, பல்வேறு அடைமொழிகளிட்டு “விட்டுச் சித்தன் விரித்த தமிழ், தேனாரின் செய்தமிழ், சொல்லில் பொலிந்த தமிழ், சீர்மலி செந்தமிழ், திருவரங்கத் தமிழ், கோதைவாய்த் தமிழ், நடைவிளங்கு தமிழ், நல்லியல் இன்தமிழ், சங்கத் தமிழ், சங்கமுகத் தமிழ், சங்கமலி தமிழ், நாமருவு தமிழ், பாவளருந் தமிழ், இன்தமிழ், வியன்தமிழ், தூயதமிழ், நற்றமிழ், நல்லிசைத் தமிழ், ஒண்தமிழ், தண்தமிழ், வண்தமிழ், இருந்தமிழ்” எனப் பலவாறாகப் போற்றியிருக்கின்றனர்.

        தமிழ்ப் பற்றின் உச்சமாக, தமிழ் மொழியின் சிறப்பினைப் போற்றும் வகையில் மதுரைச் சொக்கநாதப் புலவர் இயற்றிய, தமிழ் விடு தூது எனும் நூலினை உரைக்கலாம். ஈசன் மேல் காதல் கொண்ட ஒரு பெண் தமிழ் மொழியை இறைவனிடத்துத் தூது அனுப்புவதாக இந்நூல் அமைந்துள்ளது. தமிழைத் தூது போகச் சொல்லும் அப்பெண் தமிழின் பெருமைகளை எடுத்தியம்புகிறாள். அவற்றுள் சிலவற்றைக் காண்போம்.

‘தித்திக்கும் தெள்அமுதாய்த் தெள்ளமுதின் மேலான
முத்திக் கனியே என் முத்தமிழே - புத்திக்குள்
உண்ணப்படும் தேனே!’

எனத் தமிழைப் போற்றும் அம்மடந்தை,

‘மண்ணில் புகழ்உருவாய் வாழ்வதற்கும் வாழுநர்
விண்ணில் போய்த் தேவுருவாய் மேவுதற்கும் - எண்ணிஉனைக்
கொண்டு புகழ் கொண்டவர்க்கே கூடும் உனைக்கூடாத
தொண்டருக்குத் தென்பாலே தோன்றுமால்!’

என மொழிகின்றாள். அஃதாவது, உலகில் புகழ்பட வாழும் வாழ்வும் விண்ணில் நற்கதியை அடையும் நிலையும், தமிழாகிய உன்னைக் கொண்டு இறைவனைப் போற்றியவருக்கேக் கிடைக்கும். அவ்வாறு உனைக் கொண்டு இறைவனைப் போற்றாதவருக்கு எமன் வாழும் கொடுநரகமே கதி என விளம்புகிறாள். அதுமட்டுமின்றி, “உலகையே திருக்குறள் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது என அறிஞர்கள் மொழிவர். அவ்வாறெனில், நான்கு வரிகளினான நேரடிப் பாக்களுக்கு வேறு நிலங்கள் உண்டோ?” என வினவுகிறாள்.

‘ஈரடிக்குள்ளே உலகமெல்லாம் அடங்கும் எனின்
நேரடிக்கு வேறே நிலன்உண்டோ!’
மேற்கண்ட அடியில் அக்கருத்தைக் காணலாம். அடுத்து, வடமொழியே இறைமொழி என வாதிடுபவர்களை நோக்கிக் கூறுகிறாள், “அற்றைநாள் சமணரை எதிர்த்த சம்பந்தர், தனது சுவடியை வையை ஆற்றிலே விட்டபொழுது அவ்வேடு நீரை எதிர்த்தேறியது. அச்சுவடியே, தமிழின் வல்லமையைச் செழுமையுற எடுத்துரைக்கும்” எனப் பகர்கின்றாள்.

‘வடமொழியில் வேத வசனமே ஈசர்
திட மொழியா என்பார் சிலரே - அடரும்
பரசமய கோளரியாய்ப் பாண்டி நாடுஎங்கும்
அரசமயம் நீ நிறுத்தும் அந்நாள் - விரசு நீ
ஆதிக்கண் வையையில் வேதாகமத்தைத் தாபித்தாய்
சோதிக்கிந் ஏடகமே சொல்லாதோ!’

என்ற வரிகளின் வழி இதனை அறியலாம். தொடர்ந்து,

‘செய்தாய் நால்வேதம் திகைத்து ஒதுங்கப் பித்தன்என்று
வைதாய் நீ வைதாலும் வாழ்த்தாமே’
 
என்ற வரியில் “இறைவனை வடமொழியில் வேத மந்திரங்களைக் கொண்டுதான் வணங்க முடியும், ஆனால் தமிழில் “பித்தா” என இறைவனை வைதால் கூட அதனை வாழ்த்தாக இறைவன் ஏற்றுக் கொள்வான்” என இயம்புகின்றாள். இறுதியில் தனது முடிந்த முடிபாக,

‘அரியாசனம் உனக்கே ஆனால் உனக்குச்
சரியாரும் உண்டோ தமிழே!’

என்ற வரியில் ‘தன்னிகரில்லாத் தமிழ்’ என வாழ்த்தும் அந்நங்கை, “என்றும் இருந்த; இருக்கின்ற; இருக்கும் தமிழே! நான் வாழ்வதற்குக் காரணம் நீயே! உனை விடுத்து அமர உலகத்து அமிழ்தத்தையும் நான் வேண்டேன்”  எனச் சாற்றுகின்றாள்.

‘இருந்தமிழே உன்னால் இருந்தேன் இமையோர்
விருந்து அமிழ்தம் என்றாலும் வேண்டேன்!’

எனும் அவ்வரி கேட்போருள்ளத்தை உருக்கக் கூடியது. தமிழ் மணம் கமழும் அத்தமிழ் விடு தூது காலத்தால் அழியாதது.

        தற்பொழுது நாம் தமிழ்த் தாய் வாழ்த்தாக கொண்டிருக்கும் பாடல் பேராசிரியர் சுந்தரம் பிள்ளை அவர்களால் இயற்றப்பட்டது ஆகும். அவரது மனோன்மணீயம் என்ற நாடக நூலினின்று எடுக்கப்பட்ட பாயிரப் பாடலே இத்தமிழ்த் தாய் வாழ்த்து.

‘நீராருங் கடலுடுத்த நிலமடந்தைக் கெழிலொழுகுஞ்
சீராரும் வதனமெனத் திகழ்பரத கண்டமிதில்
தக்கசிறு பிறைநுதலுந் தரித்தநறுந் திலகமுமே
தெக்கணமு மதிற்சிறந்த திராவிடநற் றிருநாடும்
அத்திலக வாசனைபோ லனைத்துலகு மின்பமுற
எத்திசையும் புகழ்மணக்க விருந்தபெருந் தமிழணங்கே!’

“கடலெனும் உடையை உடுத்திய புவித் தாய்க்கு எழில் முகமாக விளங்குவது பாரதத் திருநாடு. அவ்வெழில் முகத்தின் பிறையொத்த நெற்றியாக விளங்குவது தெக்கண பீடபூமி. திலகமாகத் திகழ்வது திராவிட நாடு. அத்திலகத்தின் வாசனையாக வையத்து எத்திசையும் மணம் பரப்புபவள் தமிழ் மடந்தை” என நவில்கின்றார்.
இதன் அடுத்த கண்ணியில்,

‘பல்லுயிரும் பலவுலகும் படைத்தளித்துத் துடைக்கினுமோர்
எல்லையறு பரம்பொருள்முன் னிருந்தபடி யிருப்பதுபோல்
கன்னடமும் களிதெலுங்குங் கவின்மலையாளமுந்துளுவும்
உன்னுதரத் துதித்தெழுந்தே யொன்றுபல வாயிடினும்
ஆரியம்போ லுலகவழக் கழிந்தொழிந்துசிதையாவுன்
சீரிளமைத் திறம்வியந்து செயல்மறந்து வாழ்த்துதுமே!’

எனப் பகர்கின்றார். இதன் பொருள், “ அனைத்துலகையும் படைக்கும் இறைவன் என்றும் அழிவில்லாதுத் திகழ்பவன். அதைப் போலவே தமிழும் என்றும் இளமை மாறாத கன்னியாகவே விளங்குகிறாள். கன்னடம், தெலுங்கு, மலையாளம், துளு ஆகிய மொழிகள் தமிழினின்று பிரிந்து சென்ற போதிலும், தமிழ் மொழியானது வடமொழியைப் போல் வழக்கொழிந்துப் போகவில்லை; சிதையவில்லை. ஆதலால், அத்தமிழணங்கின் இளமைத் தன்மையைக் கண்டு வியந்து; யான் செய்யும் செயல்களையும் மறந்து வாழ்த்துகிறேன்!” என்பதே ஆகும். இதனின்று அமரர் சுந்தரர் பிள்ளை அவர்களின் ஆழ்ந்த செந்தமிழ்ப் பற்று நன்குப் புலப்படுகிறது.

        அவரைத் தொடர்ந்து தங்களின் தமிழ்ப் பற்றைப் பாடல்களின் வழி உலகுக்குப் பறைச் சாற்றியவர்கள் பல்லோராவர். அவர்களுள் சிலரைக் காண்போம். மகாகவி எனப் புகழப் படும் அருங்கவிஞர் பாரதியார், ‘யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழிபோல் இனிதாவது எங்கும் காணோம்’ எனப் பெருமிதத்தோடு உரைக்கின்றார். அதுமட்டுமின்றி, ‘தெள்ளுற்ற தமிழமுதின் சுவைகண்டார் இங்கமரர் சிறப்பு கண்டார்’ என தமிழின் அருங்குணத்தை எடுத்தியம்புகிறார். ‘எங்கள் வாழ்வும் எங்கள் வளமும் மங்காத தமிழென்று சங்கே முழங்கு’ என முழக்கம் செய்த புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசனாரோ, ‘தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்! அந்தத்
தமிழ் இன்பத் தமிழ் எங்கள் உயிருக்கு நேர்!’ எனப் பறைச் சாற்றுகின்றார். ஈழத்துப் புலவர் சச்சிதானந்தம் அவர்களின் கவிதை வரிகள் தமிழ்ப் பற்றை செம்மையுற விளம்ப வல்லவை.

‘சாகும்போதும் தமிழ்படித்துச் சாகவேண்டும் - என்றன் உடல்
சாம்பலும் தமிழ்மணந்து வேகவேண்டும்
பாடையிலே படுத்தூரைச் சுற்றும்போதும்
பைந்தமிழில் அழும் ஓசை கேட்கவேண்டும்
ஓடையிலே என்சாம்பல் ஓடும்போதும்
ஒண்தமிழே சலசலத்து ஓடவேண்டும்.’

என்னே அவரதுத் தமிழ்ப் பற்று! கவிஞர் வாலியோ, ‘தமிழா! தமிழா! உனக்கும் எனக்கும் தாயால் வந்தது யாக்கை; தமிழால் வந்தது வாழ்க்கை’ என ஓதுகின்றார். பல்தமிழிலக்கியங்களுக்கு உரை விளக்கம் அளித்த தமிழறிஞர் புலியூர் கேசிகனார்,

‘என்று தோன்றினள் எனவகுத் துரைத்திட
இன்றும் என்றும் இயன்றிடாத் தொன்மையள்!
என்றும் மாறா இளமையள், பொலிவினள்!
நன்றுபல் இலக்கியம் இலக்கணம் பெற்றவள்!
குன்றாக் கொள்கையின் குவலயம் வென்றவள்!
தனக்குத் தானே இணையெனத் தமிழர்தம்
வணக்கம் கொண்டே வாழ்பவள்!’

எனத் தமிழைப் போற்றுகின்றார். திருக்குறளுக்குப் பேருரையாகக் ‘குமரேச வெண்பா’  எனும் ஆறாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பக்கங்களைக் கொண்ட நூலை இயற்றிய அரும்புலவர் கவிராச செகவீர பாண்டியனார். அவர் தமிழின் அருமையை,

‘அமிழ்தம் அனைய அரிய சுவையால்
தமிழினிமை என்னும் தகையாய் – இமிழ்திரைசூழ்
ஞாலம் புகழ நளின நடம்புரியும்
கோலம் தெளிக குவிந்து.’
என்ற பாடலின் வழிச் சாற்றுகின்றார். இரா.வாசுதேவ சர்மா அவர்களோ,

‘பொன்னும் புவியும் புதை பொருளும் யான் வேண்டேன்
துன்னுஞ் சுடர்விழியாய்த் தமிழணங்கே – நின்னடிக்கீழ்
பன்னுந் தமிழ்ப் பனுவற் பாடிடவுங் கேட்டிடவு
மின்னும் மென வெழுஞ்சீ ரிதயமே வேண்டுவனால்.’

எனத் தமிழ்த் தாயைப் பணிகின்றார். இதனின்று தமிழர்களின் உள்ளத்தே தமிழ்ப் பற்று ஆழப் பதிந்திருப்பதை உணர்ந்து கொள்ளலாம்.

        தமிழ்ப் பற்றின் உச்சக் கட்ட வெளிப்பாடாக சென்ற நூற்றாண்டில் தமிழகத்தில் நடைப் பெற்ற இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டத்தைத்தான் குறிப்பிட வேண்டும். உலகிலேயே எங்கும் நடந்திராத மாபெரும் மொழிப் போர். இந்தி மொழி கட்டாயப் பாடமாக்கப் பட்டதாலும் தேசிய மொழியாக அறிவிக்கப் பட்டமையாலும் கிளர்ந்த கிளர்ச்சி. தமிழர்களின் மொழிப் பற்றின் ஆழத்தை அறிதற்கு மொழிப் போராட்டத்தின் வரலாற்றை அறிவது மிகவும் இன்றியமையாததாகும். சுதந்திரத்திற்கு முன், பல்வேறு இனம்; மொழி; மதம்; பண்பாடு ஆகியவற்றைக் கொண்ட இந்திய மக்களை எவ்வாறு ஓரணியாய் ஒன்று திரட்டுவது எனச் சிந்தித்தார். சிந்தனைக்குப் பின் இந்தி மொழி எனும் ஆயுதத்தைக் கையிலெடுத்தார். இந்தியர்கள் அனைவரும் ஒருமனதோடு இந்தி பயில வேண்டும் என முழங்கத் தொடங்கினார். 1915 ஆம் ஆண்டு காந்தி அவர்கள் உருவாக்கிய அந்தத் தீப்பொறி 1937 ஆம் ஆண்டு காங்கிரஸ் தேர்தலில் வென்று ஆட்சிக் கட்டிலில் ஏறிய பொழுதுக் கொழுந்து விட்டு எரியத் தொடங்கியது. சென்னை மாகாண முதல்வராக இராசகோபாலாச்சாரியார் பதவியேற்றார். அவர் தலைமையில் அமைந்த அரசு, பள்ளிகளில் இந்திப் படிப்பதைக் கட்டாயமாக்கியது. இதனால் தமிழ் மொழியின் பயன் குறைந்து தமிழ் அழிவு நிலைக்குத் தள்ளப் படும் என்று தமிழ்க் கடல் மறைமலையடிகளார், பாவேந்தர் பாரதிதாசன் மற்றும் முத்தமிழ் காவலர் கி. ஆ. பெ. விசுவநாதம் ஆகியோர் கருத்துத் தெரிவித்தனர். இவர்களே  திருச்சியில் முதலாம்  இந்தி எதிர்ப்பு மாநாட்டை நடத்தினார்கள். நீதிக்கட்சியைச் சேர்ந்த ஏ. டி. பன்னீர் செல்வம், ஈ.வே.ராமசாமி நாயக்கர் ஆகியோர் தலைமையில் போராட்டங்களும், பேரணிகளும் நடைபெற்றன. மேலும் மாணவர்கள் மற்றும் வழக்குரைஞர்களின் புறக்கணிப்பு மற்றும் பேரணிகளின் விளைவாக தீவிரமாகப் போராட்டம் பரவியது. இந்த எதிர்ப்புகளுக்கு இடையே ராஜாஜி 21 ஏப்ரல், 1938ஆம் ஆண்டு 125 உயர்நிலைப்பள்ளிகளில் இந்தியைக் கட்டாயப் பாடமாக்கும் அரசாணையை வெளியிட்டார். அவரது பிடிவாதம் போராட்டக்காரர்களால் தமிழை அழித்து இந்தியை வளர்க்கும் முயற்சியாகக் கருதப்பட்டது. ராஜாஜி மற்றும் இந்திக்கு எதிராக மாநில அளவில் எதிர்ப்பு கிளம்பியது. இப்போராட்டத்தில் பெண்களும் பெரும்பான்மையாகப் பங்கேற்றமைக் குறிப்பிடத் தக்கது. 3, திசம்பர் 1938 இந்தி எதிர்ப்பு நாளாக கடைப்பிடிக்கப்பட்டது. சென்னை மாகாணத்தின் தமிழ் பேசும் மாவட்டங்களில் போராட்டம் தீவிரமடைந்தது. 1939ல் பேரணியில் பங்கேற்றதற்காக காவல் அதிகாரிகளால் கைது செய்யப்பட்ட தாளமுத்து மற்றும் நடராஜன் ஆகியோர் காவல் நிலையத்திலேயே இறந்தனர். பிற்பாடு இவர்கள் மொழிப்போர் தியாகிகள் என்றழைக்கப்பட்டனர். ஈ.வெ.ரா உட்பட 1198 பேர் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்; அவர்களில் 1,179 பேர் தண்டிக்கப்பட்டனர். சிறைத்தண்டனை வழங்கப்பட்டவர்களில் 73 பேர் மகளிராவர். அவர்களில் சிலர் தங்கள் குழந்தைகளுடன் (32 குழந்தைகள்) சிறை சென்றனர். 29 அக்டோபர் 1939 அன்று இராசாசியின் காங்கிரசு கட்சி ஆட்சி இரண்டாம் உலகப்போரில் இந்தியா ஈடுபடுத்தப்படுவதை எதிர்த்து பதவி விலகியது. மாநில ஆட்சி, ஆளுனரின் மேற்பார்வையில் அமைந்தது. மேலும் வலுவுற்ற எதிர்ப்பின் காரணமாக 21 பிப்ரவரி 1940 அன்று ஆளுனர் 'எர்ஸ்கின்' கட்டாய இந்திக்கல்வியை விலக்கி விருப்பப் பாடமாகக் கற்கும் வகையில் இதழ்க் குறிப்பொன்றை வெளியிட்டார்.

        1948 இல் சென்னை மாகாண அரசியலில் ஆதிக்கம் செலுத்திக் கொண்டிருந்த ராஜாஜி இந்தியாவின் கவர்னர் ஜெனரலாக ஆகியிருந்தார். மீண்டும் மறைமுகமாக இந்தி மொழி கட்டாயப் பாடமாக்கப் பட்டது. மீண்டும் போராட்டம் நடத்துவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்ற சூழ்நிலையில் 17 ஜூலை 1948 அன்று சென்னையில் உள்ள புனித மேரி மண்டபத்தில் இந்தித் திணிப்பு எதிர்ப்பாளர்கள் மாநாடு ஒன்றுக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. திராவிடர் கழகத்தினர், தமிழ் அறிஞர்கள், தமிழ் ஆர்வலர்கள் உள்ளிட்ட பலரும் அந்த மாநாட்டில் கலந்துகொண்டனர். மறைமலை அடிகள் தலைமையில் தொடங்கிய அந்த மாநாட்டில் ஈ.வெ.ரா, திரு.வி. கலியாணசுந்தர முதலியார், ம.பொ. சிவஞானம், கவிஞர் பாரதிதாசன், அண்ணா, நாரண. துரைக்கண்ணன், டாக்டர் தர்மாம்பாள், அருணகிரி அடிகள் உள்ளிட்டோர் கலந்துகொண்டனர்.
இந்தித் திணிப்புக்கு எதிராக முக்கியத் தலைவர்கள் பலரும் பேசினர். அண்ணா பேசும்போது,
‘மறைமலை அடிகளாரும் திரு.வி.க அவர்களும் இந்தி நுழைவால் தமிழ் கெடும், தமிழ் கலாசாரம் கெடும் என்று அழுத்தம் திருத்தமாகக் கூறிவிட்டபிறகு, அவர்கள் சாட்சியம் நமக்குக் கிடைத்துவிட்ட பிறகு போர் முழக்கம் செய்வது தவிர நமக்கு வேறென்ன வேலையிருக்கிறது?’ என்று கேட்டார். அதைத் தொடர்ந்து, சென்னை முத்தியால்பேட்டை உயர்நிலைப் பள்ளிக்கு எதிரே மறியல் நடத்துவது என்றும் அந்தப் போராட்டத்துக்கு அண்ணா ‘சர்வாதிகாரியாக’ செயல்படுவார் என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது. திட்டமிட்டபடி 10 ஆகஸ்டு 1948 அன்று போராட்டம் தொடங்கியது. சர்வாதிகாரி அண்ணா, படைத்தலைவர் சி.டி.டி. அரசு உள்ளிட்டோர் மாணவர்களைச் சந்தித்து, ‘கட்டாய இந்தியை எதிர்க்கவேண்டும்’ என்று கேட்டுக் கொண்டனர். காலையிலும் மாலையிலும் தொடர்ச்சியாக மறியல்கள் நடந்தன. மறியலில் ஈடுபட்டவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். கைது மட்டுமல்ல, கண்ணீர்ப்புகை வீச்சும் தடியடியும் துப்பாக்கிச்சூடுகளும் நடந்தன. 23 ஆகஸ்டு 1948 சென்னை வரவிருந்த இந்திய கவர்னர் ஜெனரல் ராஜாஜிக்கு எதிராகக் கறுப்புக்கொடி ஆர்ப்பாட்டம் நடத்த முடிவு செய்யப்பட்டது. தடியடிகளுக்கும் கண்ணீர்ப்புகை குண்டுகளுக்கும் மத்தியில் கறுப்புக்கொடி போராட்டம் நடத்தப்பட்டது. சென்னையில் வைத்து கவர்னர் ஜெனரல் ராஜாஜி, மாகாண ஆளுநர் பவநகர் மகாராஜா ஆகியோருக்குக் கறுப்புக்கொடிகள் காட்டப்பட்டன. ராஜாஜிக்குக் கறுப்புக்கொடி காட்டிய தமிழ்ப்புலவர் கா. அப்பாத்துரையும் அவரது மனைவியும் காவலர்களின் கடுமையாக தாக்குதலுக்கு ஆளாகினர். தொடர்ந்து, அண்ணாதுரை,  ஈ.வெ.ரா உட்பட பல தி.க.வினர் ஆகஸ்ட் 27 அன்று கைது செய்யப்பட்டனர். பின் அவர்கள் விடுதலை செய்யப்பட்டாலும், போராட்டம் தொடர்ந்தது. டிசம்பர் 18 ஆம் தேதி ஈ.வெ.ரா மீண்டும் கைது செய்யப்பட்டார். ஆனால் விரைவில் அரசுக்கும் போராட்டக்காரர்களுக்கும் சமரச உடன்பாடு ஏற்பட்டது. போராட்டக்காரர்கள் தங்கள் போராட்டத்தைக் கைவிட்டனர்; அரசும் அவர்கள் மீது தொடுத்திருந்த வழக்குகளைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டது. பின்னர் இந்திப் பாடத்தை 1950-51 கல்வியாண்டிலிருந்து விருப்பப்பாடமாக மாற்றி விட்டது. இந்தி கற்க விரும்பாத மாணவர்கள் இந்தி வகுப்புகளின் போது பிற செயல்பாடுகளில் ஈடுபட அனுமதிக்கப்பட்டனர்.

இந்நிலை சிறிது காலமே நீடித்தது. இந்தியுடன் ஆங்கிலமும் இணை அலுவலக மொழியாக விளங்கியதை இந்தி ஆதரவாளர்கள் குறை கூறி வந்தனர்; பாரதிய ஜனசங்கத்தின் நிறுவனர் சியாமா பிரசாத் முகர்ஜி, இந்தி மட்டுமே தேசியமொழியாக வேண்டும் என்று கோரினார். இந்தியக் குடியரசு 1950, சனவரி 26-இல் நிறுவப்பட்டப்பின்னர், இந்தியை அலுவலக மொழியாகப் பரப்ப முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. 1952 ஆம் ஆண்டு மத்திய கல்வித்துறை, விருப்பமாக இந்தி பயிலும் திட்டத்தைத் துவக்கியது. 27 மே, 1952ல் நீதிமன்ற பிடியாணைகளில் இந்தி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. 1955ஆம் ஆண்டு அனைத்து மத்திய அரசுத்துறைகளிலும் இந்தி பயிலும் உள்கட்டமைப்புகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. 3 திசம்பர் 1955 முதல் அரசு ஒன்றியத்தின் குறிப்பிட்ட பயன்பாடுகளுக்கு இந்தியை ஆங்கிலத்துடன் பயன்படுத்தத் துவங்கியது. முதல் அலுவலக மொழி ஆணையத்தை பி. ஜி. கேர் என்பவர் தலைமையில் 7 சூன், 1955ல் நேரு அமைத்தார். ஆணையம் தனது அறிக்கையை 31 சூலை, 1956 அன்று அளித்தது. ஆங்கிலத்திற்கு மாற்றாக இந்தியைக் கொணர ஆணையம் பல வழிகளைக் குறிப்பிட்டிருந்தது. கேர் ஆணைய அறிக்கையை ஆய்வு செய்ய கோவிந்த் வல்லப் பந்த் தலைமையிலான அரசுமொழிக்கான நாடாளுமன்றக் குழு செப்டம்பர் 1957ல் அமைக்கப்பட்டது. அக்குழு இரு ஆண்டுகள் விவாதித்து 8 பிப்ரவரி 1959ஆம் ஆண்டு தனது அறிக்கையை வெளியிட்டது. அது இந்தியை முதன்மையான அலுவல் மொழியாகவும் ஆங்கிலத்தை துணைமொழியாகவும் பரிந்துரைத்தது. கேர் மற்றும் பந்த் அறிக்கைகள் இரண்டுமே சுனிதி சாட்டர்ஜி, சுப்பராயன், பிராங்க் அந்தோணி போன்ற இந்தி பேசாத அரசியல்வாதிகளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. 1956ஆம் ஆண்டு நடந்த ஓர் மாநாட்டில் 'தெலுங்கு அகாதெமி' இந்தி மட்டும் அலுவலக மொழியாவதை எதிர்த்தது. முன்பு தீவிரமாக இந்தியை ஆதரித்த ராஜாஜி இவ்வமயம் ஆங்கில மாற்றாக இந்தி அமைவதற்கு எதிராக, தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், அசாமி, ஒரியா, மராத்தி, கன்னட மற்றும் வங்காள மொழியினரைக் கொண்ட அனைத்திந்திய மாநாடு ஒன்றை 1958ஆம் ஆண்டு மார்ச் 8 அன்று நடத்தினார். அப்போது "இந்தி ஆதரவாளர்களுக்கு எவ்வாறு ஆங்கிலம் அந்நிய மொழியோ அதேயளவில் இந்தி பேசாதவர்களுக்கு இந்தியும் அந்நிய மொழியே என முழங்கினார்.இந்தி எதிர்ப்பு வலுத்து வந்த நேரத்தில் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு, இந்தி பேசாதவர்களின் கவலையைப் போக்குவதற்கு முயன்றார். 'பந்த் குழு அறிக்கை' மேலான நாடாளுமன்ற விவாதத்தில், செப்டம்பர் 1959இல் பின்வரும் உறுதிமொழியைக் கொடுத்தார். “ஆங்கிலம் தரும் வசதிகள் போன்றவற்றிற்காக அல்லாது இந்தி பேசா மக்கள் அரசுடன் இந்தி மொழியில் தொடர்பு கொள்ள கட்டாயப்படுத்தப்படுவதால் தங்கள் முன்னேறும் வழிகள் அடைபட்டுள்ளதாகக் கருதுவதை நான் விரும்பாததால் காலவரையின்றி - எத்தனை காலம் என்று நானறியேன் - ஆங்கிலம் இணை, கூடுதல் மொழியாக இருக்க வேண்டும், இருக்கும். அவர்கள் ஆங்கிலத்தில் தொடர்பு கொள்ளலாம். ஆகவே மக்கள் விரும்பும்வரை அதனை மாற்று மொழியாக வைத்திருப்பேன்; இதற்கான முடிவு எடுப்பதை இந்தி பேசும் மக்களிடம் அல்லாது இந்தி பேசாத மக்களிடமே நான் விடுவேன்.இந்த உறுதிமொழி தென்னிந்தியர்களுக்கு சற்றுகாலம் ஆறுதல் அளித்தது.

        ஆட்சிமொழி ஆணையம், நாடாளுமன்றக் குழு ஆகியவற்றின் பரிந்துரைகளின் தொடர்ச்சியாக மத்திய உள்துறை அமைச்சர் லால் பகதூர் சாஸ்திரி 13 ஏப்ரல் 1963 அன்று ஆட்சி மொழி மசோதாவை நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்தார். அந்த மசோதாவின்படி, 26 ஜனவரி 1965 முதல் இந்தி மொழி மட்டுமே இந்தியாவின் ஆட்சிமொழியாக இருக்கும். இந்திக்குத் துணையாக ஆங்கிலத்தைப் பயன்படுத்தலாம். நேருவின் முந்தைய வாக்குறுதி ஏன் மசோதாவில் இணைக்கப்படவில்லை என்ற கேள்வி நாடாளு மன்றத்தில் பலத்த விவாதத்தைக் கிளப்பியது. மக்களவை உறுப்பினர் ஃப்ராங்க் அந்தோனிக்கும் பிரதமர் நேருவுக்கும் இடையே நேருக்கு நேரான விவாதம் நடந்தது. உச்சக்கட்டமாக, ‘நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்படும் சட்டம், மசோதாவுக்கும் உறுதிமொழிக்கும் தொடர்பு இல்லை. நாடாளுமன்றம், சட்டமன்றம் ஆகிய அமைப்புகளின் அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது முட்டாள்தனம்’ என்று பதில் சொல்லி எல்லோரையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தினார் பிரதமர் நேரு. ஆங்கிலம் இணை ஆட்சி மொழியாக நீடிக்கும் என்ற நேருவின் வாக்குறுதி காற்றில் பறக்கவிடப்பட்டதால் அடுத்தக் கட்ட மொழிப் போர் தொடங்கியது. 7 மார்ச் 1964 அன்று, மாநில சட்டப்பேரவையில் முதல்வர் எம். பக்தவத்சலம் மும்மொழி திட்டத்தைப் (ஆங்கிலம், இந்தி, தமிழ்) பள்ளிகளில் கற்பிக்க முன்மொழிந்தார். மூன்று மொழிகளைப் படிக்க வேண்டிய கட்டாயம் தமிழக மாணவர்களிடையே இந்தி எதிர்ப்பினை அதிகரித்தது. திமுக நடத்திய மொழிப்போரின் தாக்கம் தமிழ் இளைஞர்களைக் கொதித்தெழச் செய்தது. தமிழ் காக்கும் போராட்டத்தில் தங்களையும் ஈடுபடுத்திக்கொள்ளத் தயாராகினர். அவர்களில் ஒருவர் சின்னச்சாமி. வயது இருப்பத்தியேழு. திருச்சி மாவட்டம் கீழப்பழுவூர்கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். திருமணமானவர். தமிழ்ப் பற்றாளரான இவருக்கு மனைவியும் திராவிடச் செல்வி என்ற இரண்டு வயது மகளும் இருந்தனர். சொந்த வேலை காரணமாக திருச்சியில் இருந்து ரயில் மூலம் சென்னை சென்றிருக்கிறார் சின்னச்சாமி. முதலமைச்சர் பக்தவத்சலமும் அதே ரயிலில்தான் பயணம் செய்கிறார் என்ற செய்தி காற்றுவாக்கில் காதில் விழுந்தது சின்னச்சாமிக்கு. உற்சாகம் வந்துவிட்டது சின்னச்சாமிக்கு. எப்படியாவது முதலமைச்சரைப் பார்த்துவிடவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டார். ரயில் சென்னை மாம்பலம் ரயில் நிலையத்தில் வந்து நின்றதும் முதலமைச்சரை நோக்கி ஓடினார். பாதுகாவலர்கள் புடைசூழ எதிரே வந்துகொண்டிருந்தார் முதலமைச்சர் பக்தவத்சலம். அவரைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் மனத்துக்குள் எழுந்த கேள்வியைக் கேட்டார் சின்னச்சாமி. “அய்யா, நீங்கள் தமிழைக் காப்பதற்காக இந்தித் திணிப்பைத் தடுக்கக்கூடாதா?” ஏற்கெனவே திமுக நடத்திக்கொண்டிருந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களைக் கண்டு எரிச்சலில் இருந்தார் பக்தவத்சலம். இப்போது வழியில் தென்பட்ட யாரோ ஒருவர் இந்தித் திணிப்பு பற்றிக் கேள்வி கேட்டதை அவர் கொஞ்சமும் ரசிக்கவில்லை. சின்னச்சாமியின் கேள்வியை அலட்சியம் செய்துவிட்டு மின்னல் வேகத்தில் நகர்ந்து விட்டார். முதலமைச்சர் காட்டிய அலட்சியம் சின்னச்சாமியை அதிருப்தியில் ஆழ்த்தியது. இந்தித் திணிப்பைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். அதற்குத் தன்னால் ஆன காரியத்தைச் செய்யவேண்டும். சட்டென்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தவர் தன்னுடைய நண்பருக்குக் கடிதம் எழுதினார். அந்தக் கடிதத்தின் முக்கியப்பகுதி இதோ, “ஏ, தமிழே! நீ வாழவேண்டும் என்பதற்காக நான் துடியாத் துடித்துச் சாகப்போகிறேன்.. காலை 11 மணிக்குள் என் உடல் மீது பெட்ரோல் ஊற்றிக்கொண்டு செத்துவிடுவேன். இதைப் பார்த்த பிறகாவது ஏன் இந்தி? எதற்காக இந்தி? என்று மக்கள் கேட்கட்டும்.” எழுத்தில் சொன்னதைச் செயலில் காட்டத் தயாரானார் சின்னச்சாமி. 25 ஜனவரி 1964 அன்று காலை திருச்சி ரயில் நிலையத்துக்கு வந்த சின்னச்சாமி தன்னுடைய உடலுக்குத் தீ வைத்துக்கொண்டார். இந்தி ஒழிக! தமிழ் வாழ்க! என முழக்கம் எழுப்பியபடியே எரியத் தொடங்கினார். சில நிமிடங்களில் கோஷம் நின்றது. உயிர் பிரிந்தது. இந்தித் திணிப்பைக் கண்டித்து முதல் களபலியாக மாறியிருந்தார் சின்னச்சாமி!

        16 சனவரி அன்று அண்ணாதுரை, எதிர்வந்த குடியரசு நாளைத் துக்கநாளாகக் கொண்டாட அழைப்பு விடுத்தார். முன்னதாக அவர் பிரதமர் லால் பகதூர் சாஸ்திரிக்குத் தமிழக மக்கள் குடியரசு நாளைக் கொண்டாட ஏதுவாக மொழி மாற்ற நாளை ஒருவாரம் தள்ளிப்போடுமாறு கோரியிருந்தார். அதற்கு பிரதமர் ஒப்பாதது மோதலுக்கு வழி செய்தது. சென்னை மாநில முதல்வர் எம். பக்தவத்சலம் குடியரசு நாளை அவமதிப்பதை அரசு அனுமதிக்காது என்றும் மாணவர்கள் அரசியலில் ஈடுபட்டால் கடும் விளைவுகளைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும் என்றும் எச்சரிக்கை விடுத்தார். திமுக துக்கநாளை ஒருநாள் முன்னதாக சனவரி 25 க்கு முன்னேற்றியது. 25 சனவரியன்று கா. ந. அண்ணாதுரையும் 3000 திமுக தொண்டர்களும் தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டனர். மதுரை , கோவை, திருச்சி, மேலூர், மாயவரம், தஞ்சாவூர், சிதம்பரம், கும்பகோணம், விருதுநகர், திருநெல்வேலி, ஈரோடு, திருப்பூர், நாகப்பட்டினம் உள்ளிட்ட தமிழ்நாட்டின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் மாணவர் போராட்டங்கள் ஆக்கிரமித்தன. மாணவர்கள் தலைவர்கள் முதலமைச்சர் பக்தவத்சலத்தைச் சந்தித்துப் பேச விரும்பினர். ஆனால் அதற்கு மறுத்துவிட்டார் பக்தவத்சலம்.
26 ஜனவரி 1965 அன்று அதிகாலை நான்கு மணிக்கு சென்னை கோடம்பாக்கத்தைச் சேர்ந்த சிவலிங்கம் என்ற இளைஞர் இந்தித் திணிப்பைக் கண்டித்துத் தீக்குளித்துவிட்டார் என்ற செய்தி பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. பின்னர் விருகம்பாக்கம் அரங்கநாதன் தீக்குளித்தார். இந்தித் திணிப்பை எதிர்த்து தற்கொலைச் சம்பவங்கள் தொடர்ந்தன. அய்யம்பாளையம் வீரப்பன், சத்தியமங்கலம் முத்து, மயிலாடுதுறை சாரங்கபாணி, விராலிமலை சண்முகம், கீரனூர் முத்து, சிவகங்கை ராஜேந்திரன், பீளமேடு தண்டபாணி என்று தமிழுக்காகத் தம்மைப் பலிகொடுத்தவர்கள் பட்டியல் நீண்டுகொண்டே சென்றது. ஜனவரி 26 அன்றுதான் போராட்டம் நடத்தப்படும் என்று அறிவித்திருந்தபோதும் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை என்ற பெயரில் முந்தைய நாளில் இருந்தே திமுகவின் முக்கியத் தலைவர்கள் பலரையும் கைது செய்தது பக்தவத்சலம் அரசு. ஆனாலும் போராட்டம் தடைபடவில்லை. திமுகவினர் தமது வீடுகளில் கறுப்புக்கொடி ஏற்றினர். சட்டையில் கறுப்பு அடையாள அட்டையை அணிந்தனர். திமுகவினர் ஒருபக்கம் போராட்டம் நடத்திக்கொண்டிருக்க, இன்னொரு பக்கம் மாணவர்களின் போராட்டமும் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது. முதல்வர் இதனைச் சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்சினையாகக் கருதி கட்டுக்குள் கொண்டுவர துணைராணுவத்தினரை அழைத்தார். விளைவு, துப்பாக்கிச் சூடுகள் நடைபெறத் தொடங்கின. ஏழு இடங்களில் நடந்த துப்பாக்கிச் சூட்டில் இருபத்தைந்து பேர் கொல்லப்பட்டனர். இது அரசாங்கம் சொன்ன கணக்கு. ஆனால் அசல் கணக்கு முன்னூறுக்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் தங்கள் உயிரைப் பலி கொடுத்தனர். மாணவர்களின் போராட்டம் தொடர்ந்ததால் துப்பாக்கிச்சுடுகளும் கைது நடவடிக்கைகளும் தொடர்ந்தன.

        14 மார்ச் 1965 அன்று இந்தித் திணிப்புக்கு எதிரான மாணவர் போராட்டம் தாற்காலிகமாக ஒத்திவைக்கப்படுகிறது என்று அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்தனர். உலகில் நடந்த மொழிப் போராட்டங்களிலேயே அதிகமான உயிர்ப் பலிகளைக் கொண்ட கிளர்ச்சி இதுவே. அளவுக்கு மீறிய அடக்குமுறை காரணமாகப் போராட்டங்கள் நசுக்கப்பட்டன என்றாலும் மனத்துக்குள் எரிந்துகொண்டிருந்த போராட்ட நெருப்பை அரசாங்கத்தால் அணைக்க முடியவில்லை. இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து நடந்த பொதுத்தேர்தலில் அந்த நெருப்பு தனது பலத்தை நிரூபித்தது. ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் கட்சி அப்புறப்படுத்தப்பட்டது. அன்று முதல் இன்றுவரை சுமார் நாற்பது ஆண்டுகளாக ஆட்சியின் அருகில்கூட வராமல் இருக்கிறது காங்கிரஸ் கட்சி. தொடர்ந்து தமிழக ஆட்சிக் கட்டிலில் அமர்ந்த அறிஞர் அண்ணா நடுவன் அரசின் மும்மொழித் திட்டச் சட்டத்தை மீறி தமிழ் மற்றம் ஆங்கிலத்தைக் கொண்ட இருமொழிக் கொள்கைச் சட்டத்தை நிறைவேற்றினார். அதன் விளைவு இன்று இந்தியாவிலேயே இந்தி முழுமையாக இல்லாத ஒரே மாநிலமாகத் தமிழகம் விளங்கி வருகின்றது. இந்தியாவில் இந்தி எழுத்துகள் பொறிக்கப் படாத ஒரே அரசுச் சின்னம் தமிழகத்தின் அரசுச் சின்னம் மட்டுமே! இந்தி மொழி பயிற்றுவிக்கப் படாத ஒரே மாநிலம் தமிழ் நாடு மட்டுமே! அரசு ஆணைகள் தாய் மொழியால் பிறப்பிக்கப் படும் மாநிலமும் தமிழகம் ஒன்றே! மொழிக்கு என தனிப் பல்கலைக்கழகம் நிறுவி மொழியைப் பாதுகாக்கும் மாநிலமும் மொழியைக் காக்கக் கணக்கிலடங்காச் சங்கங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ள மாநிலமும் தமிழகம் மட்டுமே! அற்றை நாள் சான்றோர் முதற்கொண்டு இற்றை நாள் தமிழர்கள் பல்லோரும் தமிழ் மொழியைப் பாதுகாக்க தமது உடல் பொருள் ஆவியை ஈந்துள்ளனர். தமிழர்களாகிய நமதரும் கடன் யாதெனில் தமிழ் மொழி இலக்கியங்களை அழியாது பாதுகாத்தலும்; அவற்றை ஆய்ந்து உய்த்துணர்தலும்; செம்மையுறக் கற்றுத் தேர்தலும்; தமிழ் மொழியைப் பிழையறப் பேசுதலும்; தாய் மொழியின் அவசியத்தையும் தமிழ் மொழியின் மாண்பையும் உலகரியச் செய்தலும்; மாணவர்களிடம் தமிழ்ப் பற்றை ஊட்டுதலுமேயாகும். தமிழால் உயர்வோம் வாரீர்!  

-எழுதியவர் தமிழ் வள்ளுவர்

       

 


Reply | Threaded
Open this post in threaded view
|

Re: தமிழ்ப் பற்று - தமிழ் வள்ளுவர்

R.MANIKKAVEL
ஓம் ஸ்ரீமுருகன் துணை

அன்புள்ள  நண்பர் திரு.தமிழ்வள்ளுவர் வணக்கம்! மிக மிக அருமையான கட்டுரை. அமுதம்நிகர் தமிழ் அன்னையின் குமுதசெவ்வாயில் சிந்தும் தேன் எல்லாம் உங்கள் கைவண்ணத்தில் சித்திரமாகி சிந்தையையை கொள்ளைக்கொள்கின்றது. நீண்ட நெடிய வரலாற்றின் உண்மையை, உணர்வை, வாழ்வை வளர்ச்சியை புரட்சியை செதுக்கி செதுக்கி வைத்து சிந்தையில் தேமாதுர தமிழின் செந்தேனைப் பாச்சி பரவசப்படுத்தி விட்டீர்கள். வாழ்த்தி நன்றி கூறுகின்றேன்.

வாழ்க வளமுடன்
Reply | Threaded
Open this post in threaded view
|

Re: தமிழ்ப் பற்று - தமிழ் வள்ளுவர்

Arul Selva Perarasan
Administrator
நண்பர் திரு.தமிழ் வள்ளுவரின் நெடிய கட்டுரை அருமை. பதிவு நீண்டதாக இருப்பினும் படிக்க அயர்ச்சி தரவில்லை. இடையிடையே பாடல் மேற்கோளுடன் படிக்க தமிழின் அருமை இனிதே விளங்குகிறது. நன்றி நண்பரே.

இக்கட்டுரையை முகநூலில் பகிர்ந்த திரு. மாணிக்கவேல் அவர்களுக்கும் நன்றி


2014-02-22 22:27 GMT+05:30 R.MANIKKAVEL [via முழு மஹாபாரதம் விவாதம்] <[hidden email]>:
ஓம் ஸ்ரீமுருகன் துணை

அன்புள்ள  நண்பர் திரு.தமிழ்வள்ளுவர் வணக்கம்! மிக மிக அருமையான கட்டுரை. அமுதம்நிகர் தமிழ் அன்னையின் குமுதசெவ்வாயில் சிந்தும் தேன் எல்லாம் உங்கள் கைவண்ணத்தில் சித்திரமாகி சிந்தையையை கொள்ளைக்கொள்கின்றது. நீண்ட நெடிய வரலாற்றின் உண்மையை, உணர்வை, வாழ்வை வளர்ச்சியை புரட்சியை செதுக்கி செதுக்கி வைத்து சிந்தையில் தேமாதுர தமிழின் செந்தேனைப் பாச்சி பரவசப்படுத்தி விட்டீர்கள். வாழ்த்தி நன்றி கூறுகின்றேன்.

வாழ்க வளமுடன்



If you reply to this email, your message will be added to the discussion below:
http://x.2334454.n4.nabble.com/-tp223p224.html
To start a new topic under முழு மஹாபாரதம் விவாதம், email [hidden email]
To unsubscribe from முழு மஹாபாரதம் விவாதம், click here.
NAML

Reply | Threaded
Open this post in threaded view
|

Re: தமிழ்ப் பற்று - தமிழ் வள்ளுவர்

தமிழ் வள்ளுவர்
In reply to this post by R.MANIKKAVEL
ஐயா திரு.மாணிக்கவேல் அவர்களுக்கும் திரு.அருட்செல்வ பேரரசன் அவர்களுக்கும் மிக்க நன்றி .
Reply | Threaded
Open this post in threaded view
|

Re: தமிழ்ப் பற்று - தமிழ் வள்ளுவர்

R. Santhanakrishnan
In reply to this post by தமிழ் வள்ளுவர்
இந்த கட்டுரையின் விளக்கங்கள் அகில உலக கிருஷ்ண பக்தி இயக்கத்தின் ஸ்தாபக ஆச்சாரியார்
தெய்வத்திரு. அ.ச.பக்தி வேதாந்த சுவாமி பிரபுபாதா அவர்களின் பொருளுரையை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப்
பற்றுக பற்று விடற்கு

தமிழ் பற்றாளர்கள் இந்த குறளை எப்படி ஏர்க்கப்போகிரீர்கள், திருவள்ளுவரை உண்மையாக பின்பற்றவிரும்பினால் அவர் கூரும் 1330 குறளையும் ஏற்று பின்பற்றவேண்டும், அதை விடுத்து தமிழ் பற்று என்று சொல்லி வள்ளுவத்தை ஏர்பவர்கள். ஒருவேளை. நாத்திக தமிழனாக இருந்தால் கடவுளின் இருப்பை காட்டும் குறளிற்கு தனது கடவுள்மறுப்பு கொள்கையின் மீதுள்ள பற்றினால் அவரின் சில குறளை ஏற்க்க மறுப்பதும், ஒருவேளை. ஆஸ்திக தமிழனாக இருந்தால் வள்ளுவர் தமிழ் பற்றை கூராததர்க்கு வருந்துவதும் வள்ளுவரை வருந்தவே செய்யும், குறளை உள்ளது உள்ளபடி ஏற்கும் பக்குவம் ஒவ்வொரு தமிழனுக்கும் வருமானால் அதுவே வள்ளுவருக்கு நாம் செய்யும் பிரதி உபகாரமாய் இருக்கும்,

திருக்குறளின் நோக்கம் மனிதர்களை நன்னெறியில் செலுத்தி இறையருள் பெற வைக்க வேண்டும் என்பது தான், உயிர்கள் கட்டறுத்து வீடு பெறும் நெறியை உணர்த்துவனவே உண்மை நூல்களாகும் எனத் தமிழறிஞர் கூறுவர். இந்த வகையில் திருக்குறள் உயர்ந்த இலக்கியம்.
திருக்குறளில் கடவுள் வாழ்த்து என்னும் முதல் அதிகாரத்தில் மூன்று குறள்களிலே (1,5,6) இறைவனின் சிறப்பான நிலையையும் அவனை நாடும் சிறப்பையும் சொல்லி, மீதி ஏழு குறள்களிலே சரணாகதி தத்துவத்தைக் கூறுகிறார் வள்ளுவர். வைணவ இலக்கியங்களான நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தமும், பகவத்கீதையும், ஸ்ரீமத் பாகவதமும் இந்த தத்துவத்தையே வலியுறுத்துகின்றன. பகவான் ஸ்ரீசைதன்யர் ஸ்ரீமத் பாகவத தர்மமாகிய சரணாகதியையும், மேற்கொண்டு இறைத் தொண்டையும் இந்தியா முழுவதும் பரப்பினார். ஒரு நூலின் குறிக்கோள் அறியும் பொருட்டு, முதலிலிருந்து கடைசி வரை ஆராய்ந்து பார்த்துப் பொருள் கொள்ளல் வேண்டும்.
பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் உபதேசித்த பகவத்கீதையின் உண்மைகளை தெய்வப்புலவர் திருக்குறளில் கூறியிருப்பது திருக்குறளுக்குள்ள பல பெருமைகளுள் தலையாய பெருமை ஆகும்.
உண்மையை மறைக்காமல் உள்ளது உள்ளபடி தெளிவாக உரைக்கும் ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையின் அதே நடையில் திருக்குறளில் திருவள்ளுவர் கூறியிருக்கின்ற காரணத்தால் அது உலகப் பொதுமறையாக என்றும் போற்றப்படுகிறது.

வாழும் வகையினையும், அறநெறி ஒழுக்கத்தின் உயர்வு, தன் உணர்வு, இறையுணர்வு ஆகியவற்றை விளக்கும் திருக்குறளின் பார்வையில், இறைத்தொண்டையும், பக்தியையும் விளக்கி உரைக்கும் நூல் திருக்குறள் என்பதை சில ஒப்புநோக்கல்கள் மூலம் இங்கு கானலாம்.

நான் யார்?
நான் என்பது இந்த உடம்பு அன்று, ஆத்மா என்பதை பகவத்கீதை இரண்டாம் அத்தியாயம் விளக்குகின்றது. ஆத்மா அழியாதது, உடல் விட்டு உடல் மாறக்கூடியது.
வாஸாம்ஸி ஜர்ணானி யதா விஹாய நவானி க்ருஹ்ணாதி நரோ (அ) பராணி
ததா ஷரீராணி விஹாய ஜீர்னான் யன்யானி ஸம்யாதி நவானி தேஹி  -  (பகவத்கீதை 2.22)
பழைய ஆடைகளைப் புறக்கணித்து, புதிய ஆடைகளை ஒருவன் அணிவதைப்போன்றே, பழைய, உபயோகமற்ற உடல்களை நீக்கி, புதிய உடல்களை ஆத்மா ஏற்கின்றது.
உடம்பு வேறு, உயிர் (ஆத்மா) வேறு. உடம்போடு உயிருக்குள்ள உறவு, தான் இருந்த முட்டையெனும் கூடு தனியே இருக்க அதை விட்டு வேறிடத்திற்குப் பறவை பறந்தாற் போன்றது. இதை வள்ளுவர் தெளிவாக நிலையாமை அதிகாரத்தில்,

குடம்பை தனித்தொழியப் புள்பறந் தற்றே
உடம்போடு உயிரிமை நட்பு  -  (திருக்குறள் 338)

இந்த உயிரானது பல உடம்பினுள் மீண்டும் மீண்டும் புகும் என்பதைக்காட்டி, துச்சமான, அறியாமையாகிய மயக்கத்தைக் கொடுக்கின்ற இந்த உடம்பினுள் இருக்கும் உயிருக்கு நிலையான வீடு அமையவில்லையா என்று கேட்கின்றார்.

புக்கில் அமைந்தின்று கொல்லே உடம்பினுள்
துச்சில் இருந்த உயிர்க்கு  -  (திருக்குறள் 340)

நான் ஒரு ஆத்மா என்றுணர்ந்து, நிலையான இடம் தேடுதல் முக்கியம். நிலையற்ற உடம்பு அழிவதைக் கண்டு வருந்தக்கூடாது. மேலும் வள்ளுவர்
இலக்கம் உடம்பிடும்பைக் கென்று கலக்கத்தைக்
கையாறாக் கொள்ளாதாம் மேல்  -  (திருக்குறள் 627)

உடம்பு என்பது துன்பத்திற்கு இலக்காகக் கூடியது என்பதை உணர்ந்த அறிவிற் சிறந்த மேலோர் தன் உடலுக்கு ஏற்படும் துன்பத்தை ஒருபோதும் துன்பமாகக் கருதமாட்டார்கள் என்று கூறுகின்றார்.
பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் இந்தக்கருத்தை

தேஹினோ (அ)ஸ்மின்யதா தேஹே கெளமாரம் யெளவனம் ஜரா
ததா தேஹான்தரப் பிராப்திர் தீரஸ் தத்ர ந முஹ்யதி -  (பகவத்கீதை 2.13)

‘‘உடல் பெற்ற ஆத்மா சிறுவயதிலிருந்து இளமைக்கும், இளமையிலிருந்து முதுமைக்கும் மாறுவது போலவே மரணத்தின் போது வேறு உடலுக்கு மாறுகின்றது. தன்னை உணர்ந்த ஆத்மா (தீரன்) இது போன்ற மாற்றத்தால் திகைப்பதில்லை.

உடல் முழுவதும் உணர்வு பரவியிருப்பதை அனைவரும் அறிந்து கொள்ள முடியும். உடலின் ஒரு பகுதியிலோ உடல் முழுவதுமோ ஏற்படும் இன்ப துன்பங்களை அனைவரும் உணர்கின்றனர். இவ்வாறு பரவியுள்ள உணர்வு, ஒருவரின் சொந்த சரீரம் என்ற வரம்பிற்கு உட்பட்டது. ஓர் உடலின் இன்ப துன்பங்கள் மற்றவர்களுக்கு தெரியாது. எனவே ஒவ்வொரு உடலும் தனி ஆத்மாவை உடையதாகும். ஆத்மா உடலுள் உள்ளதால் தனிப்பட்ட உணர்வு உள்ளது. மேலும் உடலே எடுக்காவிட்டாலும் ஆத்மா உணர்வுள்ளது என்பதை வேத இலக்கியங்கள் மூலம் உணர்கின்றோம்.
ஆத்மாவின் அளவு, ஒரு ரோம நுனியின் பத்தாயிரத்தில் ஒரு பங்கு என்று வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது. ஷ்வேதாஷ்வதர உபநிஷத் (5.9) இதனை உறுதிபடுத்தியுள்ளது.

பாலக்ர ஷ பாகஸ்ய ஷத்தா கல்பிதஸ்யச
பாகோ ஜீவ: ஸ விக்ஞேய: ஸ சானந்த்யாய கல்பதே

ஆன்மீக அணுக்கள் எண்ணற்றவை. இந்த மிகச்சிறிய ஆன்மீகத்துகள் உணர்வுள்ளதால், உடல் முழுவதும் உணர்வு பரவியுள்ளது. சக்தி வாய்ந்த மருந்தின் ஆதிக்கம் உடல் முழுவதும் பரவுவதைப் போல ஆன்மீக ஆத்மாவின் ஆத்மாவின் ஆதிக்கம் உடல் முழுவதும் பரவியுள்ளது. உடலில் பரவியுள்ள உணர்வே ஆத்மா இருப்பதற்கு ஆதாரம். உணர்வற்ற ஜடவுடல் பிணம் என்பதைப் பாமரனும் அறிவான். எந்தவித பெளதிக, வேதியியல் முறையினாலும் பிணத்தினுள் உணர்வை மீண்டும் புதுப்பிக்க முடியாது எனவே உணர்வென்பது ஜடப்பொருள்களின் கலவையினால் தோன்றுவதல்ல, ஆன்மீக ஆத்மாவினால் ஏற்படுகிறது. ஆன்மீக ஆத்மாவின் நிலை என்ன என்பதை எல்லா வேதங்களும் தெரிவிக்கின்றன. மேலும் அறிவுள்ள எந்த மனிதனாலும் இதனை அனுபவப்பூர்வமாக அறிய முடியும்.

அறிவிழந்த இருவகையினருள், ஒரு வகையினர் ஆத்மா இல்லை என்று வாதாடுவர். மற்றவர் இந்த ஆத்மாவை எங்கும் நிறைந்த விஷ்ணு தத்துவமாக எண்ணுவர். உடலின் இயக்க சக்திகள் யாவும் இதயத்திலிருந்து உருவாகின்றன என்று விஞ்ஞானிகள் அறிவர். ஆனால் சக்தியின் உற்பத்தி மூலம், ஆத்மா என்பதை இவ்விஞ்ஞானம் காண இயலாமல் இருக்கின்றது. ஆத்மாவுக்கு இயல்பான இடம் உடம்பினுள் இதயம் என்றும், அதனுடன் பரமாத்மாவாக இறைவன் இருக்கிறான் என்றும், பகவத்கீதை, பாகவதம் போன்ற வேத நூல்கள் கூறுகின்றன.
எப்படி சூரியக் கதிரில் நுண்ணிய ஒளி பொருந்திய மூலக்கூறுகள் உள்ளனவோ (’போடான்) அது போல், எண்ணற்ற உணர்வுள்ள ஆத்மாக்கள் இறைவனுடைய பகுதிகளாக உள்ளன.
எனவே வேத அறிவைப் பின்பற்றினும் சரி, நவீன அறிவைப் பின்பற்றினும் சரி, உடலில் ஆன்மீக ஆத்மா இருப்பதை யாராலும் மறுக்க இயலாது. பகவத்கீதையில் முழுமுதற்கடவுளான கிருஷ்ணர் ஆத்ம விஞ்ஞானத்தைத் தெளிவாகக் கூறுகிறார்.

பரமாத்மா
நம்முடன் சேர்ந்து, நமது இதயத்தில் இறைவன் பரமாத்மாவாக இருக்கிறார் என்பதை பகவத்கீதையின் பதின்மூன்று, பதினைந்தாவது அத்யாயங்கள் உறுதி செய்கின்றன.

மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி சேர்ந்தார்
நிலமிசை நீடு வாழ்வார்  -  (திருக்குறள் 3)

‘‘இதயமாகிய தாமரை மலரில் இருப்பவனின் மாட்சிமை பொருந்திய அடிகளைச் சேர்ந்தவர் எல்லா உலகிற்கும் மேலாய வீட்டுலகின்கண் அழிவின்றி வாழ்வார்.

எல்லா உலகங்கட்கும் அவைகளில் உள்ள உயிர்கட்கும் காரணமாக முழுமுதற்கடவுளாகிய ஆதிபகவன் இதயத்திலிருக்கிறான் என்பதை வள்ளுவர் மூன்றாவது குறளில் உறுதி செய்கின்றார். அந்தர்யாமியாக இருக்கும் இறைவனைப் பரமாத்மா என்ற வேத இலக்கியங்கள் கூறுகின்றன. இங்கே வீடு என்பது நிலையான அழிவற்ற உலகமாகிய வைகுந்தத்தைக் குறிக்கிறது.

உபத்ரஷ்டானு மந்தா ச பர்தா போக்தாமஹேஷ்வர:
பரமாத்மேதி சாப்யுக்தோ தேஹே ஸ்மின் புருஷ: பர: -  (பகவத்கீதை 13:23)

‘‘இருப்பினும், இவ்வுடலில் மற்றொருவரும் இருக்கின்றார், அவர் தெய்வீக அனுபவிப்பாளர். அவரே இறைவன், பரம உரிமையாளர். மேற்பார்வையிட்டு அனுமதி வழங்குபவரும், பரமாத்மா என்று அறியப்படுபவரும் அவரே.

ஜடத்தளையில் இருக்கும் ஜீவாத்மா, இவ்வுலக நம்பிக்கைகள், இன்பங்களை விடுத்து, பரமாத்மாவிடம் திரும்புவானாகில் அவன் என்றும் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்க அவர் வழிவகுக்கிறார். இந்த உண்மையை வள்ளுவர் மேலே சொன்ன குறளில் விளக்கியுள்ளார். தனிப்பட்ட அணு அல்லது ஜீவாத்மா மற்றொரு உடலுக்கு மாற்றமடைவது, தனது எண்ணம், விருப்பம் மற்றும் செயல்களாலும், பரமாத்மாவின் கருணையாலும் சாத்தியமாகிறது. கீழ்க்கண்ட பதம் இதை உறுதி செய்கின்றது.

கர்மணா தெய்வ நேத்ரேண ஜந்தூதேஹோ பத்யதே
ஸ்திரிய: ப்ரவிஷ்ட உதரம் பும்ஸோ - ரேத: கணாஷ்ரயக -  (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 3.31.1)

ஒருவனுடைய செயல்களின் விளைவினாலும், முழுமுதற்கடவுளின் பார்வையாலும், ஜீவனானவன் ஒரு தாயின் கருப்பையில் அடைக்கப்பட்டு உடம்பெடுக்கிறான். ஓர் ஆணின் விந்துவின் வாயிலாக ஜீவன் கருப்பையை அடைகிறான்.

ஒரு நண்பன் மற்றொரு நண்பனின் விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்வதைப் போல பரமாத்மா அணு ஆத்மாவின் விருப்பங்களை பூர்த்தி செய்கிறார். முண்டக உபநிஷத், ஷ்வேதாஷ்வதர உபநிஷத் போன்ற வேதநூல்கள், ஆத்மாவையும், பரமாத்மாவையும்,, ஒரே நேரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் இரு தோழமைப் பறவைகளுக்கு ஒப்பிடுகின்றன. அப்பறவைகளில் ஒன்று (தனி அணு ஆத்மா) மரத்தின் கனிகளை உண்கிறது. மற்றதோ பரமாத்மா (பரமாத்மாவான கிருஷ்ணர்) தனது தோழனை வெறுமனே நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. குணத்தில் ஓரே மாதிரியான இவ்விரண்டு பறவைகளில், ஒரு பறவை ஜடவுடல் எனும் மரத்தின் பழங்களால் கவரப்பட்டுள்ளது. மற்ற பறவையோ தனது நண்பனின் செயல்களை வெறுமே நோக்கிக்கொண்டுள்ளது. கிருஷ்ணர் சாட்சிப்பறவை, அர்ஜனன் உண்ணும் பறவை. இருவரும் நண்பர்களே என்ற போதிலும் ஒருவர் எஜமானர், மற்றவர் சேவகன். இந்த உறவை அணு ஆத்மா மறந்து விடுவதே, மரம் விட்டு மரம் அல்லது உடல் விட்டு உடல் என்று அவன் தனது நிலையை மாற்றிக்கொள்வதற்கே காரணமாகிறது. ஜீவ பறவை, ஜடவுடலென்னும் மரத்தில் கடினமாகப் போராடிக் கொண்டுள்ளான். எனினும், அறிவுரைகளைப் பெறும் நோக்கத்துடன் தானே முன்வந்து கிருஷ்ணரிடம் சரணடைந்த அர்ஜனனைப் போல, தொண்டனான ஜீவ பறவை தனக்கு அருகிலுள்ள பறவையை உன்னத ஆன்மீக குருவாக ஏற்கும் போது, உடனடியாக எல்லாக்கவலைகளிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். முண்டக உபநிஷத் (3.1.2.) ஷ்வேதாஷ்வதர உபநிஷத் (4.7) இரண்டுமே இதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

இரு பறவைகளும் ஒரே மரத்தில் இருப்பினும், உண்ணும் பறவை, மரத்தின் பழங்களை அனுபவிப்பவன் என்பதால், கவலையாலும், ஏக்கத்தாலும், பீடிக்கப்பட்டுள்ளான்.
தனது நித்ய நண்பனான கிருஷ்ணரை நோக்கி முகம் திருப்பிய அர்ஜனன் அவரிடமிருந்து பகவத்கீதையை புரிந்து கொண்டு ஆன்மீக பலம் பெற்று தர்மயுத்தம் செய்ததால் போரில் வெற்றி மட்டும் அல்லாது உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையும் பெற்றான். அது போல எந்த ஜீவாத்மாவும் கிருஷ்ணரின் பகவத்கீதையை அறிந்து, உன்னத நிலையை அடைந்து கவலைகளிலிருந்து விடுபட முடியும்.

ஆதிபகவன் அல்லது முழுமுதற்கடவுள்
ஜன்மாதி யஸ்ய யத: என்ற வேதாந்த சூத்திரத்தில் ஸ்ரீல வியாச தேவர் கூறுகின்றார்.
எவரிடமிருந்து எல்லாம் தோன்றுகின்றனவோ, அவரே முழுமுதற் கடவுள், மேலும் விளக்கமாக ஸ்ரீமத் பாகவதம் முதல் பாடலில் (1.1.1.) மேற்சொன்ன வரியை பாடலின் முதல் வரியாகக் கொண்டு, வசுதேவரின் மைந்தனான கிருஷ்ணரே முழுமுதற்கடவுள் என்றும், அவர் தனது நிலையான உலகத்தில் இருக்கிறார் என்றும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலானவர் என்றும் அவரை நான் தியானிக்கிறேன் என்றும் கூறுகின்றார்.
திருவள்ளுவர் முதற் குறளில்,

அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி
பகவன் முதற்றே உலகு      - (திருக்குறள்.1)
எழுத்துக்கள் எல்லாம் அகரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன. அது போல் உலகம் கடவுளை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.

செம்மொழி இலக்கியமாகிய திருக்குறளை இயற்றிய வள்ளுவர் முழுமுதற்கடவுளையே ஆதிபகவன் என்று குறிப்பிடுகிறார். குறைந்த கண்ணோட்டம் உடைய சிலர் ஆதியை நூல் ஆசிரியரின் தாயென்றும், பகவனைத் தந்தையென்றும் கூறுவர். இங்கு உலகு என்பது எல்லா உலகங்களையும், உயிர்களையும் குறிக்கும். பகவான் என்றால் எல்லாச் செல்வங்களையும் முழுமையாகக் கொண்டுள்ளவன் என்று பொருள்.

எல்லாச் செல்வங்களையும் முழுமையாகக் கொண்ட முதல்வனே ஆதிபகவன். இந்த ஆதிபகவன் எப்படிப்பட்டவன் என்பதை வள்ளுவர் ஏழாவது குறளில்,

தனக்குவமை இல்லாதான் தாள் சேர்ந்தார்க் கல்லால்
மனக்கவலை மாற்றல் அரிது - (திருக்குறள் 7)

‘‘தனக்குநிகரில்லாதவனுடைய தாளைச் சேர்ந்தவருக்கு அல்லாது மற்ற எவருக்கும் மனத்தின் கண் உருவாகும் துன்பங்களை நீக்குதல் அரிது. தனக்குவமை இல்லாதான் என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுவது மிகவும் முக்கியமானது. அவருக்கு மேல் யாரும் கிடையாது. இதையே கிருஷ்ணர்,

மத்த: பரதரம் நான்யத்   கின்சித் அஸ்த்தி தனஞ்ஜய
மயி ஸர்வம் இதம் ப்ரோக்தம்   ஸத்ரே மணி-கணாஇவ (பகவத்கீதை7.7)

‘‘செல்வத்தை வெல்வோனே, என்னை விட உயர்ந்த உண்மை ஏதுமில்லை. நூலில் முத்துக்கள் கோர்க்கப்பட்டுள்ளது போல, அனைத்தும் என்னையே சார்ந்துள்ளன என்று கூறுகிறார். இந்தப்பதத்தையும் வள்ளுவர் கூற்றையும் ஆராய்ந்து பார்த்தால், வள்ளுவர் குறிப்பிடும் ஆதிபகவன் கிருஷ்ணரே.

மேலும் வள்ளுவர் புணர்ச்சி மகிழ்தல் என்ற அதிகாரத்தில்,
தாம் வீழ்வார் மென்தோள் துயிலின் இனிதுகொல்
தாமரைக்கண்ணான் உலகு  (திருக்குறள் 1103)

‘‘தாமரைக்கண்ணனுடைய உலகம், தாம் விரும்பும் காதலியின் தோள்களில் துயிலும் துயிலை விட இனிமையானதோ? என்கிறார். வேறு எந்த தேவதையையும், தேவதையின் உலகத்தையும் வள்ளுவர் திருக்குறளில் குறிப்பிடவில்லை. எல்லாருக்கும்  உயர்ந்த தாமரைக்கண்களுடைய கண்ணனை, ஆதிபகவனை மனதில் வைத்துக் கொண்டே வள்ளுவர் இந்தக்குறளைப் படைத்திருக்கின்றார். முழுமுதற் கடவுளான கிருஷ்ணர் ஒருவருக்கே சரணடைய வேண்டும் என்பது பகவான் ஸ்ரீசைதன்யர் மகாபிரபுவின் கொள்கை. அந்தக் கொள்கையையே வள்ளுவர் முதல் அதிகாரத்தின் ஏழு குறள்களில் கூறுகின்றார். கிருஷ்ணரே முழுமுதற்கடவுள், மற்றெல்லோரும் அவருடைய தொண்டர்கள் என்பது பகவான் ஸ்ரீசைத்தன்ய மகாபிரபுவின் வாக்கு.
பெளதிக உலகம் - நிலையற்றது
ஜட உலகம் மற்றும் அனுபவங்கள் யாவும் தற்காலிகமானவை, நிலையற்றவை என்று வேத இலக்கியங்களும் திருக்குறளும் கூறுகின்றன. நிலையாமை அதிகாரத்தில் வள்ளுவர்,
நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்
பெருமை உடைத்திவ் வுலகு  -  (திருக்குறள் 336)
‘‘நேற்று இருந்தவன் ஒருவன், இன்று இல்லாமல் இறந்து போனான் என்று சொல்லப்படும் நிலையாமையே பெருமையாக உடையது இவ்வுலகம். என்கிறார். எனில் உயிர் வாழியான மனிதனுக்கு என்ன பெருமை?
மின்னின் நிலையில - மன்னுயிராக்கைகள்,
என்னுமிடத்து, இறை - உண்ணுமின் நீரே
(திருவாய்மொழி-1.2.2.)
‘‘உயிருடம்புகள், மின்னலைக்காட்டிலும் நிலையுடையன அல்ல என்று சொல்லும் பொழுது, நீங்கள் சற்று நினைத்துப் பாருங்கள் என்று நம்மாழ்வார் நிலையாமையைத் துல்லியமாக, மிகச்சுருக்கமாகக் கூறிவிட்டார்.
பகவத்கீதை 8.15ல் ஸ்ரீகிருஷ்ணர்
மாம் உபேத்ய புனர்ஜன்ம  து’காலயம் அஷாஷ்வதம்
நாப்னுவந்தி மஹாத்மான ஸம்ஸித்திம் பரமாம் கதா
பெளதிக உலகத்தை து’காலயம் அதாவது துன்பங்கள் நிறைந்த இடம் என்றும் அஷாஷ்வதம் அதாவது தற்காலிகமானது என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.
இவ்வுலகம், ஒவ்வொரு அடியிலும் அபாயங்கள் நிறைந்த துன்பகரமான இடம் என்பதை அறியாமையினால் ஒருவன் அறிவதில்லை. அதன் காரணத்தினாலேயே, சிற்றறிவுடையோர், செயல்களின்
தங்களை மகிழ்விக்கும் எனக்கருதி பலன் நோக்குச்செயல்களின் மூலம் சூழ்நிலையை சரி செய்ய முயற்சி செய்கின்றனர். முழு பிரபஞ்சத்திலும் உள்ள எவ்வித பெளதிக உடலும் துயரற்ற வாழ்வைத் தர இயலாது என்பதை அவர்கள் அறிவதில்லை.
பெளதீக உலகத்தில் யாராலும் தீர்வு காண முடியாத நான்கு வகையான நிரந்தர பிரச்சனைகளும் மூன்று விதமான துன்பங்களும் உள்ளன.
பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, நோய் ஆகியவை நான்கு பிரச்சனைகளாகும். மூன்று விதமான துன்பங்கள் என்னவென்றால்,
1. அதியாத்மிக க்லேஷா - மனம் மற்றும் உடலால் விளையும் துன்பம் (எ.கா) மன உளைச்சல்
2. அதி தெய்விக க்லேஷா - இயற்கையால் விளையும் துன்பங்கள் (எ.கா) சுனாமி
3. அதி பெளதிக க்லேஷா - பிற உயிரினங்கள், உயிர்வாழிகளால் விளையும் துன்பங்கள் (எ.கா) பன்றிக்காய்ச்சல்
விமானத்தில் பறந்து கொண்டுள்ள போது மனிதன் பல திட்டக் கற்பனைகளில் மிதக்கிறான். ஏதாவது சிறு இடையூறால் விமானம் நொறுங்கி விழுந்தால் எல்லாத்திட்டங்களும் பாழ். தன்மனத்தாலும், பிற உயிர்களாலும், இயற்கையின் சீற்றத்தாலும் உயிர்வாழிகளுக்குத் துன்பம் கொடுப்பது தான் இவ்வுலகு.
கர்மா - ஊழ்
வேத நூல்களில் கண்டுள்ளபடி, ஒருவன் தனக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ள கடமைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக இயற்றப்படும் செயல்கள் கர்மா (நல்ல செயல்கள்) எனப்படும். தனக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள சுதந்திரத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்வதால் கீழான நிலைக்கு ஒருவனை இட்டுச்செல்லும் செயல் விகர்மா (தீயசெயல்கள்) எனப்படும்.
சாதாரண மனிதர்கள் கடவுளின் பாராட்டைப்பெற்று இவ்வுலகில் அல்லது சொர்க்கத்தில் உயர்ந்த நிலையை அடைய வேண்டும் என்பதற்காக நற்செயல்களைப்புரிய விரும்புகிறார்கள். நல்லவை, தீயவை ஆகிய இருவகையான செயல்களுமே பெளதிக இன்னல்களில் மனிதனை சிக்கவைக்கும் தன்மை உடையவை என்பதை அறிவாளிகள் நன்கறிவார்கள். வள்ளுவர் ஊழ் எனப்படும் அதிகாரத்தில்
பரியினும் ஆகாவாம் பால் அல்ல உய்த்துச்
சொரியினும் போகா தம  - (திருக்குறள் 376)
‘‘ஊழால் தமக்கு உரியவை அல்லாத பொருள்கள் வருந்திக் காப்பாற்றினாலும் நில்லாமல் போகும். தமக்கு உரியவை கொண்டுபோய்ச் சொரிந்தாலும் போகா.
ஊழின் பெருவலி யாவுள மற்றொன்று
சூழினும் தான் முந்துறும்  - (திருக்குறள் 380)
‘‘ஊழைவிட மிக்க வலிமையுள்ளவை வேறு எவை உள்ளன? ஊழை விலக்கும் பொருட்டு மற்றொரு வழியை ஆராய்ந்தாலும் அங்கும் தானே முன்வந்து நிற்கும்.
ஸ்ரீலபிரபுபாதர் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் பொருளுரைகளில் (7.2.40) கூறியுள்ளபடி, பகவான் பாதுகாப்பு அளிக்காவிடில் வீட்டில் பத்திரமாக வைத்திருக்கும் பணம் கூடக் காணாமல் போய்விடுகிறது. மறுபுறம், ஒருவன் பொதுவீதியில் பணத்தைத் தொலைத்தாலும் விதியினால் பாதுகாக்கப்படுகிறது.
செய்தக்க அல்ல செயக்கெடும் செய்தக்க
செய்யாமை யானும் கெடும்  - (திருக்குறள் 466)
‘‘ஒருவன் செய்ய வேண்டாதவற்றை செய்வதும் கேடாகும், செய்ய வேண்டியவற்றை செய்யாமல் விடுவதும் கேடாகும்.
ந கர்மணாமனாரம்பான் நைஷ்கர்ம்யம் புருஷோஸ்னுதே
ந ச ஸந்யாஸனாதேவ ஸித்திம் ஸமதிகச்சதி  - (பகவத்கீதை 3.6)
‘‘செயலிலிருந்து தப்பிப்பதால், மட்டுமே விளைவுகளிலிருந்து விடுதலை பெற முடியாது. துறவால் மட்டுமே பக்குவம் பெறவும் முடியாது.
அதனால், அறிவில் முதிர்ந்தவர்கள் செயல்களின் விளைவுகளினின்று முற்றுலும் விடுபட்டு நிற்க விரும்புகின்றார்கள். பிறப்பு இறப்பு எனும் சுழலிலிருந்து ஒருவனை விடுவிக்கும் செயல்கள் அகர்மா எனப்படும். இந்த 3 வகையான செயல்களில் கர்மாவின் பிணைப்பிலிருந்து தன்னை விடுவிக்கும் செயலை அறிவாளிகள் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்.
பகவத்கீதை 3.9 கூறப்பட்டுள்ளபடி, ‘‘விஷ்ணுவிற்கு அர்ப்பணிக்கப்படும் செயல்கள் (அகர்மா-உன்னதமான செயல்) நிறைவேற்றப் படலாம். மற்ற செயல்கள் (கர்மா - நல்ல செயல்) இந்த பெளதிக உலகத்தோடு பந்தப்படுத்துபவை. எனவே, குந்தியின் மகனே, உனக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமைகளை அவரது திருப்திக்காகச் செய். இவ்விதமாக நீ எப்பொழுதும் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு வாழ்வாய்.

ஸ்ரீபிரம்மசம்ஹிதை (ஸ்லோகம் 54)
கர்மாணி நிர்தஹதி கிந்து ச பக்தி - பாஜாம

கோவிந்தன், தனது பக்தர்களின் கர்ம வினைகளைச் சுட்டெரித்து அழிக்கிறார். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வினைகளுக்கேற்ற பலனை அனுபவிக்குமாறு அவர் செய்கிறார். அற்ப பூச்சியானாலும் இந்திரனேயானாலும் அவரின் இந்த கட்டளையை மீற முடியாது.

வாழ்வின் குறிக்கோள் யாது?
வாழ்வின் குறிக்கோள் யாது என்று வினவினால் ஒன்று புலன்களால் இந்த உலகில் உள்ள பொருட்களை அனுபவிப்பது மற்றொன்று இந்த ஜடஉலகில் உயர்ந்த நிலைக்கு வருவது அல்லது தன்னைச் சார்ந்தவர்களுக்காக உதவுவது என்று பதில் வரும், இவையெல்லாம், தான் இந்த உடம்பு என்றும் தனக்குச் சம்பந்தமானவற்றைத் தனது என எண்ணுவதால் (அகங்காரம்) ஏற்படுபவை. வாழ்வின் நோக்கமின்றி வாழ்வதைச்சாடும் வள்ளுவர், நிலையாமை அதிகாரத்தில்,
ஒரு பொழுதும் வாழ்வ தறியார் கருதுப
கோடியும் அல்ல பல  -  (திருக்குறள் 337)
அறிவில்லாதவர் ஒரு வேளையாவது எதற்காக வாழ்கிறோம் என்ற தன்மையை ஆராய்ந்து அறிவதில்லை. ஆனால் எண்ணுவனவோ ஒரு கோடியும் அல்ல, மிகப்பல.
பகவத்கீதையில்
வ்யவஸாயாத்மிகா புத்தி ஏகேஹ குரு - நந்தன
பஹ ஷாகா ஹ்யனந்தாஷ் ச புத்தயோ (அ) வ்யவஸாயினாம்.
இவ்வழியிலுள்ளோர் தங்களது குறிக்கோளில் திடமான உறுதியுடன் இருப்பர். இவர்களது இலட்சியம் ஒன்றே குருவம்சத்தின் செல்வனே, உறுதியற்றவரது அறிவோ பல கிளைகளைக்கொண்டது இவ்வழி என்று குறிப்பிடப்படுவது கிருஷ்ண உணர்வு பாதை அல்லது புத்தியோகம் என்று ஸ்ரீலபிரபுபாதர் தன் பொருளுரையில் விளக்குகின்றார்கள்.
கிருஷ்ண உணர்வின் உள்ளடக்கங்களாகிய இறைவனை அறிதல், அவரிடம் அன்பு செலுத்தப்பழகிக் கொள்ளுதல், அன்பைப் பெறுதல் எல்லாம் ஒருவரின் வாழ்வின் குறிக்கோள் என்பது உறுதியாகிறது.
இந்த ஜட உலகின் படைப்புக்கள் யாவும் நிலையற்றவை, அழியக்கூடியவை. தன் உடம்பே அழியக்கூடியது என்பதை மறந்து மனிதர்கள் அறிவியல் முன்னேற்றம் என்ற அடிப்படையில் கோடிக்கணக்கான திட்டங்களைத் தீட்டிச் செயல்படுத்துகின்றனர். பெரும்பாலனவை மனித குலத்திற்கே இடையூறு விளைவிப்பனவாக உள்ளன. இவை அசுர வேலை என்று பகவத்கீதையில் 14வது அத்தியாயத்தில் கிருஷ்ணர் கூறுகின்றார்.
புக்கில் அமைந்தின்று கொல்லோ உடம்பினுள்
துச்சில் இருந்த உயிர்க்கு  -  (திருக்குறள் 340)
‘‘துச்சமான அறியாமையாகிய மயக்கத்தைக் கொடுக்கின்ற இந்த உடம்பினுள் இருக்கும் உயிருக்கு நிலையாகப் புகுந்திருக்கும் வீடு இது வரையில் அமையவில்லையா என்று மிகுந்த வருத்தத்தை திருவள்ளுவர் தெரிவிக்கின்றார். பகவத்கீதை 15.7-ல் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் இது போலவே வருத்தப்படுகின்றார்.
மமைவாம்சோ ஜீவ - லோகே ஜீவ - பூத ஸனாதன:
மன: - ஷஷ்டா னீந்திரியானி ப்ரக்ருதி - ஸ்தானி கர்ஷதி
‘‘இந்தக்கட்டுண்ட உலகில் இருக்கும் ஜீவாத்மாக்கள் எல்லாரும் எனது நித்தியமான அம்சங்களாவர். கட்டுண்ட வாழ்வின் காரணத்தால், மனம் உட்பட ஆறு புலன்களுடன் இவர்கள் - மிகவும் கடினமாகச் சிரமப்படுகின்றனர் என்கிறார்.
நம்மைக் கடைத்தேற்றுவதற்காக அவர் கலியுகத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ண சைதன்யராக அவதாரம் செய்து போதனைகளைத் தொடர்ந்தார். பகவான் கிருஷ்ணர் இந்த மனித குலத்தின் மீது வைத்திருக்கும் கருணையை என்னென்று கூறுவது? எல்லாவற்றிற்கும் உயர்ந்த இடமான முழு முதற்கடவுளின் இடத்தை அடைதல் வாழ்வின் குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டும் என்பதை வள்ளுவர் வரையறுத்துக் காட்டியுள்ளார். மேலும்,
வீடுமின் முற்றவும், -வீடு செய்து, உம்முயிர்
வீடுடை யானிடை, - வீடு செய்ம்மினே  -  (திருவாய்மொழி 1.2.1)
எல்லாவற்றையும் விட்டு விடுங்கள், விட்டு விட்டு உங்கள் உயிரை வீடு தரும் தலைவனிடம் அளித்து விடுங்கள் இறைவனிடம் சரணாகதி செய்து, அன்புத் தொண்டாற்றுவதே எல்லா ஆழ்வார்களுடைய விருப்பமும் தவமும். எல்லா ஆழ்வார்களும் முழுமுதற்கடவுள் கண்ணனையும் அவனது திரு அவதாரங்களையும் கொண்டாடுவதை நாலாயிர திவ்வியப்பிரபந்தம் முழுவதும் காணலாம்.
தூய வைணவர்களின் விருப்பம் எங்கிருந்தாலும் முழுமுதற்கடவுளான கிருஷ்ணருக்கு அன்புத்தொண்டாற்றுவதே. அவர்கள் எந்த வகையான முக்தியையும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. இதை ஆஞ்சநேயரின் வாழ்விலிருந்து காணலாம். ஸ்ரீமத்பாகவதமும் இத்தகைய தூயபக்தியே சிறந்ததென்று குறிப்பிடுகிறது.
பகவான் ஸ்ரீசைதன்யர் தனது சிக்ஷாஷ்டகம் 4வது பாடலில் ‘‘எனது ஜன்ம ஜன்மங்களில் கிருஷ்ணா, உனது அன்புத்தொண்டே எனக்குத் தேவை என்று கூறுகிறார்.
ஜீவரே ஸ்வரூப ஹய கிருஷ்ணேர நித்ய தாஸ
‘‘ஜீவனுடைய சுய ரூபமானது கிருஷ்ணருடைய, நித்திய அன்புத்தொண்டனாக இருப்பதே என்பதே பகவான் ஸ்ரீசைதன்யரின் வாக்கியம், இதை மகாவாக்கியம் என்று சொன்னால் மிகையாகாது. எல்லா மொழிகளிலும் உள்ள இலக்கியங்களை ஒருவன் கற்றுத் தேர்ந்தாலும், முழுமுதற்கடவுளான ஆதிபகவனுக்கு அன்புத்தொண்டாற்றவில்லை எனில் எல்லாம் வீண் என்பதை இரண்டாவது குறளில் வள்ளுவர் காட்டுகின்றார்.
கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழார் எனின்  -  (திருக்குறள் 2)
எல்லாம் அறிந்தவனான முழுமுதற்கடவுளின் நல்ல தாள்களைத் தொழுதல் ஒன்பது வகையான பக்தித்தொண்டில் ஒன்றாகும். தன்னை உணர்வதும், இறைவனை உணர்வதும், அந்த உணர்வில் இறைவனுக்கு அன்புத்தொண்டாற்றுவதும் முக்கியபோதனையாகும். இதை வாழ்வின் குறிக்கோளாக ஒவ்வொரு ஜீவாத்மாவும் ஏற்றுக்கொண்டால் கவலை என்பது இல்லை.
இறையன்பு
இறையருள் அல்லது இறையன்பு என்பது தான் மனித வாழ்வின் உயர்ந்த நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்.
அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம்
பூரியார் கண்ணும் உள.  -  (திருக்குறள் 241)
‘‘செல்வங்களுள் சிறந்த செல்வம் அருளாகிய செல்வமே. பொருளாகிய செல்வங்கள் இழிந்தவர்களிடத்திலும் உள்ளன.
அறம் அல்லது தர்மத்தின் வழி நின்றால் தான் இறையருள் அல்லது இறையன்பு பெறமுடியும், அகில உலக கிருஷ்ண பக்தி இயக்கத்தின் நிறுவன ஆச்சாரியார் தெய்வத்திரு. பக்திவேதாந்த சுவாமி ஸ்ரீலபிரபுபாதா அவர்கள் பகவான் ஸ்ரீசைத்தன்ய மகாபிரபுவின் போதனைகளின் அடிப்படையில், வாழ்வின் நோக்கம் கிருஷ்ணராகிய முழுமுதற்கடவுளிடம் அன்புசெலுத்துதல் மற்றும் அன்பைப்பெறுதல் என்று விளக்கியுள்ளார்.
முழுமுதற்கடவுளிடம் அன்பு செலுத்தும் போது, அவரின் படைப்பான பிற உயிர்களிடம் அன்பு செலுத்துதல் தானாக அமையும். வேருக்கு நீருற்றினால் மரத்தின் எல்லாப்பகுதிகளும் நலம் பெறும் என்பது போல.
அருளுடைமையின் முக்கியத்துவத்தை வள்ளுவர்,
அருள் சேர்ந்த நெஞ்சினார்க்கில்லை இருள் சேர்ந்த
இன்னா உலகம் புகல்.  -  (திருக்குறள் 243)
‘‘அறியாமையாகிய இருள் பொருந்திய துன்ப உலகில் இருந்து வாழும் வாழ்க்கை அருள் பொருந்திய நெஞ்சம் உடையவர்களுக்கு இல்லை.
மேலும் துன்பமான இருள் பொருந்திய உலகம் என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுவதைக் காண்க. ஒளிபொருந்திய இன்பமான உலகம் இருப்பதை இங்கு காட்டுகின்றார். பகவான் சைதன்ய மகாப்பிரபுவின் நோக்கமும் நம்மை ஒளி மிகுந்த இனிய உலகமாக கிருஷ்ண உலகிற்கு அல்லது கோலாக விருந்தாவனத்திற்கு எடுத்துச்செல்வது தான்.
பிறப்பென்னும் பேதமை நீங்கச் சிறப்பென்னும்
செம்பொருள் காண்ப தறிவு  -  (திருக்குறள் 358)
‘‘பிறவித்துன்பத்திற்குக் காரணமான அறியாமை நீங்குமாறு சிறப்பாகக் கருதப்படுகின்ற செம்பொருளாகிய உண்மைப் பொருளைக் (இறைவனை) காண்பதே அறிவு ஆகும்.
என்பது வள்ளுவர் கூற்று. பகவத்கீதை 4.9 கூற்றுப்படி
ஜன்ம கர்ம ச மே திவ்யம் ஏவம் யோ வேத்தி தத்வத:
த்யக்த்வா தேஹம் புனர்ஜன்ம நைதி மாமேதிஸோர்ஜன
‘‘எனது தோற்றமும் செயல்களும் திவ்வியமானவை என்பதை எவனொருவன் அறிகின்றானோ, அவன் இந்த உடலைவிட்ட பின் மீண்டும் இப்பெளதிக உலகில் பிறவி எடுப்பதில்லை. அர்ஜனா, அவன் எனது நித்திய உலகை அடைகிறான். என்று முழுமுதற்கடவுள் கிருஷ்ணர் கூறுகிறார்.
மேலும் ‘‘அறிவு என்பது, இயற்கையையும், அதை அறிபவர்களான உயிரையும் இறைவனையும் அறிவதே என்று பகவத்கீதையில் (பகவத்கீதை 13.3) கிருஷ்ணர் கூறுகின்றார். இதுவே உண்மையான பகுத்தறிவாகும்.
கிருஷ்ண உணர்வு
கற்றறிந்த முனிவர்கள், தத்துவவாதிகள், ஆன்மீக வாதிகள் என்று பலரும் புலன்களை வெற்றி கொள்ள முயற்சி செய்கின்றனர். ஆனால் தங்களது முயற்சிகளுக்கு மத்தியிலும், மனக்கிளர்ச்சியின் காரணமாக, இவர்களில் மிகச்சிறந்தவர்களும் பெளதிகப்புலனின்பத்திற்கு இரையாகி விடுகின்றனர்.
நெஞ்சில் துறவார் துறந்தார் போல் வஞ்சித்து
வாழ்வாரின் வன்கணார் இல்  -  (திருக்குறள் 276)
மனத்தில் ஆசைகளை நீக்காமல், ஆனால் ஆசைகளே இல்லாத துறவிகளைப் போல வஞ்சித்து வாழ்கின்றவர்களைப் போல் கொடியவர்கள் வேறு யாரும் இல்லை.
கர்மேந்திரியாணி ஸம்யம்ய ஆஸ்தே மனஸா ஸ்மரன்
இந்த்ரியார்த்தான் விமூடாத்மா மித்யாசார: ஸ உச்யதே
-  (பகவத்கீதை 3.6)
புலன்களையும், புலனுறுப்புக்களையும் கட்டுப்படுத்தி அதே சமயம் புலன் நுகர்ச்சிப் பொருட்களில் மனத்தைச் செலுத்திக் கொண்டிருப்பவன் போலி மனிதன் என்று அழைக்கப்டுகிறான்.
கடுமையான தவத்தையும், யோகப்பயிற்சியையும் மேற்கொண்டு புலன்களை அடக்க முயற்சி செய்த, பக்குவமான யோகியும் சிறந்த முனிவருமான விஸ்வாமித்தரர் மேனகையினால் பாலுறவு வாழ்விற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். உலக சரித்திரத்தில் இது போன்ற சம்பவங்கள் இருப்பது உண்மையே. எனவே பூரண கிருஷ்ண உணர்வின்றி புலன்களையும் மனத்தையும் கட்டுப்படுத்துதல் மிக மிகக்கடினமாகும்.
ஸ்ரீல ரூப கோஸ்வாமி பின்வருமாறு நமக்கு வழிகாட்டியுள்ளார். (பக்திரஸாம்ருத சிந்து 1.2.258)
கிருஷ்ண உணர்வை விருத்தி செய்தவன், அனைத்துப் பொருள்களையும் இறைவனின் சேவையில் உபயோகப்படுத்த முடியும் என்பதை அறிவான். கிருஷ்ண உணர்வைப் பற்றிய அறிவு இல்லாதவர்கள், ஜடப்பொருள்களை தவிர்ப்பதற்கு செயற்கையாக முயற்சி செய்கின்றனர். உதாரணமாக, அருவவாதியைப் பொறுத்தவரை, இறைவன் (பூரண உண்மை) அருவமானவராக இருப்பதால், அவரால் உண்ணமுடியாது. எனவே, நல்ல உணவுக் பொருள்களைத் தவிர்க்க விரும்புகிறான் அருவவாதி. ஆனால், கிருஷ்ணரே எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்கக்கூடிய பரம ஆளுநர் என்பதையும், பக்தியுடன் அர்ப்பணம் செய்தால் அளிக்கப்படும் எல்லா உணவுப்பொருள்களையும் அவர் மகிழ்வுடன் உட்கொள்கிறார் என்பதையும் பக்தன் அறிவான். எனவே பகவானுக்கு நல்ல உணவுப்பொருள்களைப் படைத்த பின், அவரது மீதியை பிரசாதமாக பக்தன் ஏற்றுக்கொள்கிறான். இவ்விதமாக அனைத்தும் ஆன்மீகப்டுத்தப்படுவதால் வீழ்ச்சிக்கான அபாயம் இல்லை.
ஒருவன் தன் மனத்தில் மாசு இல்லாதவனாக இருக்க வேண்டும். அதுவே அறம், மனம், தூய்மை இல்லாத மற்றவை ஆரவாரத்தன்மை உடையவை என்று பொருள்பட வள்ளுவர்,
மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்தறன்
ஆகுல நீர பிற.  -  (திருக்குறள் 34)
என்று கூறுகிறார். மனமாசை அகற்றச் சிறந்த வழி தகுந்த பயிற்சியால் கிருஷ்ண உணர்வு பெறுவதே கிருஷ்ண உணர்வு பெற்றவர்களுக்குப் புலனின்பம் துச்சம், இதற்கான நடைமுறை உதாரணம், மிகச்சிறந்த சாதுவும் கிருஷ்ண பக்தருமான ஸ்ரீயமுனாச்சாரியார் ஆவார். அவர் கூறுகிறார்.
யத் அவதி மமசேத: கிருஷ்ண - பாதாரவிந்தே
நவ நவ ரஸ தாமன் யுத்யதம் ரந்தும் ஆஸீத்
தத் அவதி பத நாரீ ஸங்கமே ஸ்மர்யமானே
பவதி முக-விகார: ஸஷ்டு நிஷ்டீவனம் ச
‘‘பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பாதக்கமலங்களின் தொண்டில் என்மனம் ஈடுபட்டிருப்பதால், என்றும் புதுமையாகத் திகழும் தெய்வீக இன்பத்தை நான் அனுபவித்துக் கொண்டுள்ளேன். பெண்களுடனான பாலுறவு வாழ்வினை நான் எப்போதாவது எண்ணினால், உடனே என் முகத்தை அதிலிருந்து திருப்பி அவ்வெண்ணத்தின் மீதுகாறி உமிழ்கிறேன்! என்று தானாகவே பெளதீக இன்பம் சுவையற்றப் போகுமளவிற்கு கிருஷ்ண உணர்வு (பக்தி) உன்னதமான சுவையுடையதாகும்.
மேலும் கிருஷ்ண உணர்வின் மகிமையை அம்பரீஷர், பிரகலாதர் இவர்களின் வாழ்விலிருந்து அறியலாம். கிருஷ்ண உணர்வினால் அம்பரீஷர், பெரும்யோகியான துர்வாஸ முனிவரையும் வென்றார். பிரகாலதர் தந்தையால் கொடுக்கப்பட்ட இன்னல்களையெல்லாம் தாங்கினார். இறுதியில் பகவான் நரசிம்மராகத் தோன்றி ஹிரண்யகசிபுவை வதம் செய்து, பிரகலாதருக்கு அன்பைச் சொறிந்தார்.
கிருஷ்ண உணர்வு எத்தகைய சுவையுடையது என்பதை,
பச்சைமாமலை போல் மேனி பவளவாய் கமலச்செங்கண்
அச்சுதா அமரர் ஏறே ஆயர்தம் கொழுந்தே என்னும்
இச்சுவை தவிர யான்போய் இந்திரலோகம் ஆளும்
அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன் அரங்கமா நகருளானே
என்கின்ற தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வாரின் திருமாலைத் தொகுப்பில் உள்ள இந்தப்பாடலில் காணலாம். திருமங்கையாழ்வாரும், பெரும் உணர்வை நல்கும் நாராயணா என்னும் நாமம் வேண்டும், இந்திரலோகமும் வேண்டாம், இரம்பை, ஊர்வசி இவர்களின் உறவும் வேண்டாம் என்கிறார்.
அறத்தான் வருவதே இன்பம் மற் றெல்லாம்
புறத்த புகழும் இல.  -  (திருக்குறள் 39)
என்றபடி கிருஷ்ண உணர்வானது எல்லையில்லாப் பெருமகிழ்ச்சியை நல்கும் என்பது சாத்திரங்களின் கூற்றும், நடைமுறையில் அனுபவிப்பதும் ஆகும். இதற்காகவன்றோ பகவான் ஸ்ரீசைதன்யரும் பின்வந்த ஆச்சார்யர்களும், குறிப்பாக ஸ்ரீலபிரபுபாதா அவர்களும் அரும்பாடுபட்டு கிருஷ்ண உணர்வைப் (பக்தியைப்) பரப்பினார்கள்.
ஆன்மீக உலகம் - அறிவு நிறைந்த, அழிவற்ற, நித்திய ஆனந்தமயமானது
பிரம்ம ஸம்ஹிதையில் (ஸ்லோகம் 55-56) அந்த தெய்வீக இடத்தில் ஒவ்வொரு மரமும் கெட்டது தரும் அதிசய மரம், இதன் மண்ணோ சிந்தாமணி. இங்கே தண்ணீர் எல்லாம் அமுதம். ஒவ்வொரு அசைவும் அபிநயம். இங்கு உயர்ந்த ஆன்மீக இருப்புகள் எல்லாம் அனுபவிக்கத்தகுந்தது. வள்ளல் பெரும் பசுக்கள் பாற்கடலாக பால் செரிந்து தள்ளுகின்றன. இங்கு காலம் அசையாமல் ஸ்தம்பித்து நிற்கின்றது. ஆகையால் எதிர்காலம் இல்லை. அரை நொடி கூட இங்கு கழிவதில்லை அந்த லோகம் கோலோகம். என்று ஆன்மீக லோகத்தை பற்றி விவரிக்கிறது.
பாகவதம் (10.14.58) கூறுகின்றது.
ஸமாஷ்ரிதா யே பத பல்லவ ப்லவம் மஹத் பதம் புண்ய யஷோ முராரே:
பவாம்பு திர் வத்ஸ பதம் பரம் பதம் பதம் பதம் யம் விபதாம் ந தேஷாம்
முக்தியை அளிப்பவரும், முகுந்தன் என்னும் பெயர் பெற்றவரும், பிரபஞ்சத் தோற்றத்தின் அடைக்கலமுமான பகவானின் பாதகமலங்கள் என்னும் படகை ஏற்றுக்கொண்டவனுக்கு பெளதிக உலகம் என்னும் பெருங்கடல், கன்றின் குளம்பில் தேங்கிய நீரைப்போன்றதாகும். அவனது நோக்கம் பெளதிக துன்பங்களற்ற வைகுண்டமே (பரமபதமே) - ஒவ்வொரு அடியிலும் அபாயம் இருக்கக்கூடிய இடமல்ல.
அங்கு எவ்வாறு செல்வது என்பது பற்றி பகவத்கீதையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறியிருக்கிறார். திருவள்ளுவர் அதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளார்.
பிறவிப்பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்
இறைவன் அடிசேரா தார்.  -  (திருக்குறள் 10)
‘‘இறைவனுடைய திருவடிகளைப் பொருந்த நினைக்கின்றவர் பிறவியாகிய பெரிய கடலைக் கடக்க முடியும், மற்றவர் கடக்க முடியாது. பகவத்கீதை இது பற்றி குறிப்பிடும் போது. (12.7)
ஸ்ரீகிருஷ்ணர், பகவத்கீதையில் (12.7)
தேஷாம் அஹம் ஸமுத்தாத்தா ம்ருத்யு ஸம்ஸார ஸாகராத்
பவாமி ந சிராத் பார்த்த மய்யா வேஷித சேதஸாம்.
உங்களது மனங்களை என்னில் நிறுத்தி எவரெல்லாம் என்னை வழிபடுகிறார்களோ, பிருத்தாவின் மகனே, அவர்களை பிறப்பு, இறப்பு, என்னும் கடலிலிருந்து உடனடியாக காப்பாற்றுபவனாக நான் இருக்கிறேன்.
ஆப்ரஹ்ம புவனால் லோகா: புனர் ஆவர்த்தினோ (அ)ர்ஜனா
மாம் உபேத்ய து கெளந்தேய புனர் ஜன்ம ந வித்ய தே
-  (பகவத்கீதை 8.16)
‘‘ஜடவுலகின் மிகவுயர்ந்த ப்ரஹ்ம லோகத்திலிருந்து தாழ்ந்த லோகம் வரை, அனைத்தும் பிறப்பும் இறப்பும் மாறி மாறி நடைபெறும் துன்பம் நிறைந்த இடங்களே, ஆனால் குந்தியின் மகனே, என்னுடைய இடத்தையடைந்தவர் என்றும் மறுபிறவி எடுப்பதில்லை என்று கிருஷ்ணர் கூறுகின்றார்.
நியமமும் தவமும்
வாழ்வின் உயர்ந்த இலக்கான கிருஷ்ணரின் அன்புத்தொண்டைப் பெறுவதற்கு, வரையறுக்கப்பட்ட விதிகளைப் பின்பற்றுவதும் (நியமம்) பற்று நீங்கிய வழிபாடும் வேண்டும். நியமங்களைப் புலனடக்கத்தால் தான் கடைப்பிடிக்கமுடியும்.
சுட்டும் நியமங்கள் சூதுபுலால் வேளாமை
நட்டுப்பிறன்மனையை நாடாமை - சொட்டும்கள்
உண்ணாமை நான் கொடும் உச்சாடனம் செய்தல்
கண்ணான் பெயரைக் கனிந்து - (பிரபுபாதர் நூற்றந்தாதி - 100)
ஸ்ரீலபிரபுபாதர் சுட்டிக்காட்டும் நியமங்கள், சூதாடாமை, மாமிசம் உண்ணாமை, நட்புக்கொண்டு பிறன் மனைவிடம் தகாத உறவு கொள்ளாமை மற்றும் மது அருந்தாமை. அவர் கூறும் தவம் கண்ணனுடைய பெயரைக் கனிவுடன் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுதல் ஆகும்.
ஸ்ரீல பிரபுபாதர் ஸ்ரீமத்பாகவதத்தின் பொருளுரையில் தர்மத்தின் நான்கு தூண்கள் குறித்தும், கலிபுருஷன் ஆதிக்கத்தால் அவை இழிவடைந்தது பற்றியும் விளக்குகிறார்.
மதக்கொள்கைகளின் சொரூபமாக தர்மம் எருதின் வடிவில், பசுவின் வடிவிலிருந்த பூமித்தாயிடம்  உரையாடிக்கொண்டிருந்தது. தர்மம், தவம், தூய்மை, தயை மற்றும் உண்மை என்னும் நான்கு கொள்கைகளால் நிலைநாட்டப்படுகிறது. அப்போது பரீட்சித் மகாராஜன் உலகை வென்று வருவதற்காக புறப்பட்டுச்செல்லும் வழியில், ஒரு அரசனைப்போல் மாறுவேடத்தில் இருந்தவனும், மிகத்தாழ்ந்தவனுமான கலிபுருஷன், ஒரு பசு மற்றும் எருதின் கால்களைக் காயப்படுத்துவதைக் கண்டார். அவனைத் தண்டிப்பதற்காக உடனே அவனைக் கைப்பற்றினார்.
கலிபுருஷன் தனக்கு தஞ்சம் அளிக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டதால் பரீட்சித்து மகாராஜன் சூது, குடி, விபச்சாரம் மற்றும் மிருகவதை ஆகியவை நடைபெறும் இடங்களில் மட்டும் வாழ அனுமதித்தார்.
1. மது அருந்தினால் ஒருவன் தவ வலிமையை இழந்துவிடுகிறான்.
2. சிற்றின்ப வெறியின் காரணத்தால் தகாத உடலுறவில் ஒருவன் ஈடுபடும்போது மனத்தூய்மை இழந்து விடுகிறான்.
3. தன்னுடைய வயிற்றை நிரப்புவதற்காக ஒன்றுமே அறியாத மற்றும் பகவானின் குழந்தைகளான அப்பாவி மிருகங்களைக் கொன்று உண்பதால் ஒருவன் தயை (கருணை) இழந்துவிடுகிறான்.
4. ஒருவன் சூதாட்டத்தில் ஈடுபடும்போது அவன் உண்மை போன்ற உயர்ந்தக் குணங்களை கைவிடுகிறான்.
மேற்சொன்ன நான்கு நியமங்கள் ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒவ்வொரு அதிகாரமே திருவள்ளுவர் படைத்துள்ளார். குறிப்பிடத்தக்க நான்கு குறள்களை இங்கு வைக்கிறோம்.
பிறனில் விழையாமை :
பிறன்மனை நோக்காத பேராண்மை சான்றோர்க்கு
அறனொன்றோ ஆன்ற ஒழுக்கு  -  (திருக்குறள் 148)
பிறனுடைய மனைவியை விரும்பி நோக்காத பெரிய ஆண்மை, சான்றோர்களுக்கு அறம் மட்டும் அன்று, நிறைந்த ஒழுக்கமும் ஆகும்.
புலால் மறுத்தல் :
துறவறவியலில், அருளுடைமையின் பின் இந்த அதிகாரம் வைக்கப்பட்டுள்ளது,
தன்னுள் பெருக்கற்குத் தான்பிறிது ஊனுண்பான்
எங்ஙனம் ஆளும் அருள்  -  (திருக்குறள் 251)
‘‘தன் உடம்பைப் பெருக்கச் செய்வதற்காகத் தான் மற்றோர் உயிரின் உடம்பைத் தின்கின்றவன் எவ்வாறு அருளுடையவனாக இருக்க முடியும்?
சூது :
பொருள்கெடுத்து பொய்மேற் கொளீஇ அருள்கெடுத்து
அல்லல் உழப்பிக்கும் சூது  -  (திருக்குறள் 938)
‘‘சூது உள்ள பொருளை அழித்துப்பொய்யை மேற்கொள்ளச் செய்து, அருளையும் கெடுத்துப் பலவகையிலும் துன்பமுற்று வருந்தச் செய்யும்.
கள்ளுண்ணாமை :
உண்ணற்க கள்ளை உண்க சான்றோரான்
எண்ணப் பட வேண்டாதார்  -  (திருக்குறள் 922)
‘‘கள்ளை (மதுவை) உண்ணக்கூடாது, சான்றோரால் நன்கு எண்ணப்படுவதை விரும்பாதவர் கள்ளை உண்ண வேண்டுமானால் உண்ணலாம்.
சான்றோரென்பவர் அன்பு, நாணம், கண்ணோட்டம் (அருள்) ஒப்புரவு (உலக ஒழுக்கம்), வாய்மை ஆகிய ஐந்தையும் தாங்கியவர் என்று சான்றாண்மை அதிகாரத்தில் வள்ளுவர் கூறுகிறார். சான்றாண்மைமிக்கவரே ஆன்மீக ஆசானாக ஆக முடியும். அத்தகைய ஆன்மீக ஆசானிடம் சென்று பணிவாகத் தொண்டு செய்து, பக்குவமாகக் கேட்டறிந்தால் தான் உண்மையை உணரமுடியும், ஏனேனில் அவர் உண்மையை உணர்ந்தவர்.
வாக்கு, மனம், உடல் தவம் :
ஓர் ஆசிரியர் தன் மாணவர்களல்லாத பிறரிடம் பேசும்போது அவர்களுடைய மனத்தைத் துன்புறுத்தும்படி பேசக்கூடாது. இதுவே பேசுவதைப் பொறுத்த தவமாகும்.
நயன் ஈன்று நன்றிபயக்கும் பயன் ஈன்று
பண்பின் தலைப்பிரியாச் சொல்  -  (திருக்குறள் 97)
பிறர்க்கு நன்மையான பயனைத்தந்து நல்ல பண்பிலிருந்து நீங்காத சொற்கள் வழங்குவோனுக்கும் இன்பம் தந்து நன்மை பயக்கும்.
அனுத்வேககரம் வாக்யம் ஸத்யம் ப்ரிஹிதம் ச யத்
ஸ்வாத்யாயப் யஸனம் சைவ வாங்மயம் தப உச்யதே
-  (பகவத்கீதை 17.15)
திருப்தி, எளிமை, மெளனம், சுயக்கட்டுப்பாடு, தனது இருப்பின் தூய்மை ஆகியவை மனதின் தவங்களாகும். (ப.கீ.17.16)
நியாயங்களைக் கடைபிடிக்கும் ஒருவனே தவத்தில் நிலை பெற்றிருக்க முடியும். துறவறவியலில் புலால் மறுத்தல் அதிகாரத்திற்கு அடுத்ததாக தவம் என்ற அதிகாரத்தை வள்ளுவர் வைத்தார்.
தவத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தும் வள்ளுவர்
தவம் செய்வார் தம்கருமம் செய்வார்மற்றல்லார்
அவம் செய்வார் ஆசையுட் பட்டு  -  (திருக்குறள் 266)
‘‘தவம் செய்கின்றவரே தமக்குரிய கடமையைச் செய்கின்றவர் ஆவார். அவர் அல்லாத மற்றவர் பொருள் ஆசை வலையில் அகப்பட்டு வீண் முயற்சி செய்கின்றவரே!!
மேலும் பகவத்கீதையில், முழுமுதற்கடவுள், பிராமணர்கள், ஆன்மீகக்குரு, பெரியோர்களான தாய்தந்தையர் ஆகியோரை வழிபடுதல், மற்றும் தூய்மை, எளிமை, பிரம்மச்சரியம், அகிம்சை ஆகியவை உடலின் தவங்களாகக் கூறப்படுகின்றன (பகவத்கீதை 17.14)
இறைவனுடைய நாமத்தைச் சொல்வதே தவம் என்று இரண்டாம் திருவந்தாதியில் பூதத்தாழ்வார் கூறுகின்றார்.
உறுங்கண்டாய் நன்னெஞ்சே! உத்தமன் நற்பாதம்
உறுங்கண்டாய் ஒண்கமலந் தன்னால் - உறுங்கண்டாய்
ஏத்திப்பணிந்தவன் பேர் ஈரரைஞ்றெப்போழுதும்
சாற்றி யுரைத்தல் தவம் (77)
‘‘என் நல்ல நெஞ்சே! நமக்கு உரியது உத்தமனின் திருவடிகளைப் பற்றுவது, அழகிய தாமரை மலர்களால் வழிபடுவதும் நமக்கு உரியது, அவன் புகழ்பாடிப்பணிந்து, திருப்பெயர்கள் ஆயிரமும் எப்பொழுதும் உரைத்தல் நமக்குரிய தவம்.
இறைவனின் நாமத்தைச் சொல்லுதலாகிய தவத்தினை மேற்கொள்கின்றவருக்கு யமனை (கூற்றத்தை) வெல்லுதல் எளிதாகக் கைகூடும்.
கூற்றம் குதித்தலும் கைகூடும் நோற்றலின்
ஆற்றல் தலைப்பட்டவர்க்கு  -  (திருக்குறள் 269)
மேலும் கிருஷ்ணரின் நாமம் சொல்வதை மேற்கொண்டால் தன் உணர்வு பெறுவது எளிது என்று ஸ்ரீலபிரபுபாதர் காட்டியுள்ளார். தன் உணர்வென்பது தான் இந்த உடம்பல்ல, உணர்வுள்ள ஆத்மா என்பதை உணர்வது, வள்ளுவர் இதை அழகாக,
தன்னுயிர் தான் அறப் பெற்றானை ஏனைய
மன்னுயிரெல்லாம் தொழும்  -  (திருக்குறள் 268)
தவவலிமையால் தன்னுடைய உயிர்தான் (உடம்பு) என்னும் பற்று நீங்கப்பெற்றவனை மற்ற உயிர்கள் எல்லாம் அவருடைய பெருமையை உணர்ந்து தொழும், அத்தகையவர் வாக்கு, மனம், கோபம், நாக்கு, வயிறு, பிறப்புறுப்புகள் ஆகியவற்றின் வேகத்தைத் தம் தவத்தால் கட்டுப்படுத்திவிடுவதால் உலகம் முழுவதும் சீடர்களை ஏற்கலாம் என்று பகவான் ஸ்ரீசைதன்யரின் நேரடிச் சீடரான ஸ்ரீல ரூபகோஸ்வாமி மகராஜ் அவர்கள் கூறுகின்றார்கள்.
மனம் பொறிவழி போகாது தடுத்து நிறுத்தி, உயர்ந்த இலக்கை நோக்குச் செல்வது தவம். உயர்ந்த இலக்கு என்பது கிருஷ்ணரை அடைவது தவிர வேறு ஏதும் கிடையாது. சிற்றறிவுடையோர், செயல்களின் பலன்கள் தங்களை மகிழ்விக்கும் (மனமும், புலன்களும்) என்று கருதி பலன்நோக்குச் செயல்களின் மூலம் சூழ்நிலையைச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்கின்றனர். முழுபிரபஞ்சத்திலும் உள்ள எவ்வித பெளதிக உடலும் (84 லட்சம் வகைகள்) துயரற்ற வாழ்வைத் தராது என்பதை அவர்கள் அறிவதில்லை.
ஆனால் தனது நிலை இறைவனுக்குத் தொண்டு புரிவது என்பதை உணர்பவன் வைகுண்ட லோகத்திற்குச் செல்லத் தகுதி பெறுகிறான். இறைவனுக்காகத் தொண்டாற்றுவதே புத்தியோகம் அல்லது எளிமையாகச் சொன்னால் பக்தித்தொண்டு என்று அழைக்கப்படுகிறது.
ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு மனத்தின் பங்கு முக்கியமானது என்பதை வள்ளுவர், சிற்றினம் சேராமை என்ற அதிகாரத்தில் குறிப்பிடுகின்றார்.
மனநலத்தினாகும் மறுமை மற்றதும்
இன நலத்தினேமாய் புடைத்து  -  (திருக்குறள்)
‘‘மனத்தின் நன்மையால் மறுமை இன்பம் உண்டாகும், அதுவும் இனத்தின் நன்மையால் மேலும் சிறப்புடையதாகும்.
ஒருமையுள் ஆமைபோல் ஐந்துஅடக்கல் ஆற்றின்
எழுமையும் ஏமாப்பு உடைத்து  -  (திருக்குறள் 126)
ஒரு பிறப்பில் ஆமையைப்போல ஐந்து பொறிகளையும் அடக்கி வாழ்ந்தால் அது அவனுக்கு ஏழு பிறவிக்கும் சிறந்த பாதுகாப்பாய் அமையும்.
பகவத்கீதை 2.58-ல் ‘‘புலன்களை அவற்றின் நோக்கப் பொருள்களிலிருந்தும் ஆமை தன் உறுப்புகளைக் கூட்டிற்குள் இழுத்துக் கொள்வதைப் போல் விலக்கிக்கொள்பவனே உண்மையாக அறிவில் நிலைபெற்றவன் என்று அறியப்படுகிறான்.
ஸ்ரீலபிரபுபாதர் அமைத்த அகில உலகக் கிருஷ்ண உணர்வு இயக்கம் அல்லது சமுதாயம், நிலையான மறுவாழ்வின் பொருட்டு மனதைப்பக்குவப்படுத்துவதற்காகத்தான். தானாக முயல்வதைவிட ஒத்த மனமுடைய சமுதாயத்தின் துணையுடன் முயல்வது சிறப்பான பலனை நல்கும் என்பதில் ஐயமில்லை, உலகத்தார் இதனை உணர்ந்து ஈடுபட்டுப்பயன்பெற வேண்டும்.
கலியுகமும் ஹரிநாமமும் சொல்லுதலும்
கலியுகத்தின் போக்கை ஸ்ரீமத்பாகவதம் 12 ஆம் காண்டம் விளக்குகிறது. மனத்தூய்மையும் இல்லை, புறத்தூய்மையும் இல்லை.
இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன்
பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு  -  (திருக்குறள் 5)
‘‘இறைவனுடைய மெய்மை சேர்ந்த புகழைச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பவனிடத்து, அறியாமையாகிற இருளைச் சேர்க்கின்ற இருவகை வினையும் சேரா, என்கிறார் வள்ளுவர், நல்வினை, தீவினை இரண்டும் அறியாமையாகிய ஜடபெளதிக வாழ்வைக் கொடுப்பது.
பகவத்கீதை 2.50 கூறுகின்றது. ‘‘பக்தி தொண்டில் ஈடுபட்டுள்ளவன் இந்த வாழ்விலேயே, நல்ல, தீய செயல்களின் விளைவுகளிலிருந்தும் தப்புகின்றான். எனவே எல்லாச் செயல்களின் செயற்கலையான யோகத்திற்காக பாடுபடுவாயாக அர்ஜனா!
ஆனால் கிருஷ்ணருடைய பெயரையும், புகழையும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு, கிருஷ்ண உணர்வில் கச்சிதம் உருவாகின்ற காரணத்தால், அல்லது யோகத்தில் பூரணத்துவம் அடைவதால், பிறப்பு இறப்பென்னும் துன்பம் அகன்றுவிடுகிறது.
ப்ருகன்-நாரதீய புராணத்தில்; ‘‘கலியுகத்தில் மக்கள் குறைந்த ஆயுளை உடையவர்கள், ஆன்மீகத்தில் மந்தம் இருக்கும், எப்பொழுதும் ஏதாவது சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டு துன்பற்றவர்களாக இருப்பார்கள், ஆதலின் இவற்றிற்கு நிவாரணம், ஹரியின் நாமத்தைச் சொல்வதுதான் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
ஹரேர் நாம, ஹரேர் நாம, ஹரேர் நாமைவ கேவலம்
கலெள, நாஸ்த்தி ஏவ நாஸ்த்தி ஏவ நாஸ்த்தி ஏவ கதிர் அன்யதா
சண்டைகளும், பொய்யும் நிறைந்த கலியுகத்தில் விடுதலை பெற ஒரேவழி இறைவனின் நாமத்தை ஜபிப்பதுதான். இதைத் தவிர வேறு வழியில்லை, வேறுவழியில்லை, வேறு வழியில்லை.
கலியுக தர்மமே ஹரி நாமம் சொல்வதுதான், இது தன்னையும் இறைவனையும் உணர வழிசெய்யும். கிருஷ்ணருக்கும் அவருடைய நாமத்திற்கு வேறுபாடு கிடையாது. நாமத்தைச் சொல்லும் பொழுது கிருஷ்ணர் நம்முடன் இருப்பதால் கலியின் தாக்கம் மறைந்து விடுகிறது. ஆத்மா மகிழ்ச்சியடைவதுடன் கிருஷ்ணருடைய இடத்திற்குச் செல்லும் வகையாகிறது.
கலியுகத்தில் கெடுதல்கள் நிறைந்த வண்ணம்தான் இருக்கின்றன. இருந்தாலும் கலிக்கு ஒரு நல்ல குணம் உண்டு. கிருஷ்ண சங்கீர்த்தனத்தால் மட்டும் மூன்று குணங்களின் சங்கத்திலிருந்து விடுபட்டு, உயர்ந்த இடமான கிருஷ்ண உலகத்தை அடைய முடியும் என்று ஸ்ரீமத்பாகவதம் கூறுகின்றது.
கலேர் தோஷ நிதே ராஜன் அஸ்தீஹி ஏகோ மகான் குண:
கீர்த்தனாத் ஏவ கிருஷ்ணஸ்ய முக்த சங்க: பரம் வரஜேத்
ஹரிநாம சங்கீர்த்தனம் செய்ய எளிய மந்திரம்,
ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே
ஹரே ராம ஹரே ராம ராம ராம ஹரே ஹரே
இந்த ஹரே கிருஷ்ண மகாமந்திரத்தை ஜபிக்கவும், சங்கீர்த்தனமாகப்பாடவும், மக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லவும், செய்து காட்டவும், 524 ஆண்டுகளுக்கு முன், ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானே ஸ்ரீசைத்தன்ய மகாப்பிரபுவாகத் தோன்றினார். ஜீவன்கள் மேல் உள்ள அவரின் கருணை தகுந்த குருசீடப் பரம்பரையில் வந்த தெய்வத்திரு. பக்திவேதாந்த சுவாமி அவர்கள், அகில உலக கிருஷ்ண பக்தி இயக்கத்தை ஆரம்பித்து (1966), உலகமெங்கும் ஹரி நாம சங்கீர்த்தனத்தையும், பகவத்கீதை, ஸ்ரீமத்பாகவதச் செய்திகளையும் பரப்பினார்.
இவ்வாறு கலியுக தர்மத்தைப் பரப்புவதன் முக்கியத்துவத்தைக் கீழ்க்கண்ட குறளின் மூலம் அறியலாம்.
ஒல்லும் வகையான் அறவினை ஒவாதே
செல்லும் வாயெல்லாஞ் செயல்  -  (திருக்குறள் 33)
செய்யக்கூடிய வகையால், எக்காரணத்தாலும் விடாமல், செல்லுமிடமெல்லாம், அறச்செயலைப்போற்றிச் செய்ய வேண்டும்.
யாரே தேக, தாரே கஹ கிருஷ்ண உபதேச என்பது மகாப்பிரபுவின் கூற்று, யாரைக்கண்டாலும் அவரிடம் கிருஷ்ணரின் உபதேசத்தைக் கூறுங்கள்
திருவள்ளுவரின் வாக்கு ஸ்ரீசைத்தன்ய மகாப்பிரபுவின் போதனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது என்பதை இச்சிறு கட்டுரையில் காட்டியுள்ளோம். படிப்போருக்கும் பயனளிக்கும் முயற்சி என நம்புகிறோம்.
ஸ்ரீலபிரபுபாதர் என்பவர் யார்?
தெய்வத்திரு. அ.ச.பக்திவேதாந்த சுவாமி பிரபுபாதர் 1896ம் வருடம் கொல்கத்தாவில் முறையான வைஷ்ணவ குடும்பத்தில் தோன்றினார். பக்தித்தொண்டின் நெறிகளை சிறுவயதிலிருந்தே கற்று வந்த அவர், தனது ஆன்மீக குருவான ஸ்ரீலபக்தி சித்தாந்த சரஸ்வதி கோஸ்வாமியினை 1922-ம் வருடம் கொல்கத்தாவில் முதன்முறையாக சந்தித்தார். பின்னர் 1933ல் ஸ்ரீலபிரபுபாதர் முறையாக அவரிடம் தீட்சை பெற்று சீடரானார்.
1959ல் சந்நியாஸம் ஏற்றுக்கொண்டு, அவர் தனது வாழ்வின் முக்கியமான பணியினைத் தொடங்கினார் - 18,000 பதங்களைக்கொண்ட ஸ்ரீமத் பாகவதத்தினை மொழிபெயர்த்து விளக்கமளிக்கத் தொடங்கினார்.
அகில உலக கிருஷ்ண பக்தி இயக்கத்தை 1966-ம் வருடம் ஜலை மாதம் ஸ்தாபனம் செய்தார். 1977, நவம்பர் 14ம் நாள் இவ்வுலக விட்டுச்செல்வதற்குமுன் நூற்றுக்கணக்கான கோயில்கள், ஆஸ்ரமங்கள், பண்ணைகள் போன்றவற்றை நிறுவி, இவ்வியக்கத்தினை உலகெங்கிலும் பரவச் செய்தார். மேற்கத்திய நாடுகளில் முதன் முதலில் குருகுலப் பள்ளியை திறந்த பெருமையும் அவரையே சாரும்.
1972ல் ஸ்ரீல பிரபுபாதரால் தொடங்கப்பட்ட பக்தி வேதாந்த அறக்கட்டளை, உலகின் தலைசிறந்த ஆன்மீகப் புத்தக நிறுவனமாக இன்று விளங்குகிறது.
இதன் மூலம் வெளியிடப்பட்ட புத்தகங்கள் ஆழமான தத்துவம், அதிகாரத்தன்மை, தெளிவு ஆகியவற்றின் காரணத்தால் பல்வேறு அறிஞர்களால் போற்றப்பட்டு உலகெங்கிலும் நூற்றுக்கணக்கான பல்கலைக்கழகங்களில் பாடப்புத்தகமாக உபயோகிக்கப்பட்டு வருகின்றன. பன்னிரண்டு வருடங்களில் உலகினை பதினான்கு முறை வலம் வந்து மிகவும் வயதான சூழ்நிலையிலும், உலகின் ஆறு கண்டங்களிலும் கிருஷ்ணரைப் பற்றி உரையாற்றி மக்களிடம் ஆன்மீக விழிப்புணர்ச்சியை ஏற்படுத்தினார் ஸ்ரீலபிரபுபாதர்.
ஸ்ரீலபிரபுபாதரின் வாழ்க்கை வரலாற்றுப் புத்தகம், இஸ்கான் கோயில்களில் கிடைக்கும்.

ஸ்ரீசைதன்ய மஹாப்பிரபு என்பவர் யார்?
பகவான் ஸ்ரீசைதன்ய மஹாப்பிரபு என்பவர் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரே ஆவார். இவர் 500 வருடங்களுக்கு முன்னால், இந்தியாவின் மேற்கு வங்காள மாநிலத்தில் தோன்றியவர். இவர் கலியுகத்தின் விசேஷமான அவதாரமாவார். பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் புனித நாமங்களை ஜெபம் செய்வதன் மூலமே ஒருவர் கிருஷ்ண பக்தியில் மிகவுயர்ந்த நிலையாகிய கிருஷ்ண பிரேமையை அடை முடியும் என்பதை பிரச்சாரம் செய்வதற்காக தோன்றியவர்.
பகவான் ஸ்ரீசைதன்ய மஹாப்பிரபு முழு முதற்கடவுளாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணரே ஆவார் என்பதை கீழ்க்கண்ட வேத சாஸ்திரங்கள் ஆதாரம் செய்கின்றன.
க்ருஷ்ண-வர்ணம் த்விஷா கிருஷ்ணம் ஸாங்கோபாங்பாஸ்த்ர பார்ஷதம்
யக்ஞை ஸங்கீர்த்தன-ப்ராயைர் யஸஜந்தி ஹி ஸ-மேதாஸா
‘‘கலியுகத்தில் சிறந்த புத்திமான்கள், சதா ஸ்ரீகிருஷ்ணருடைய நாமங்களைப் பாடிக்கொண்டிருக்கும் பகவானின் அவதாரத்தைக் கீர்த்தனை என்ற யாகத்தாலேயே பூஜிக்கின்றனர். அவரது வர்ணம் கருமையில்லை என்றாலும் அவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணரேயாவார். அவர் தமது சகாக்களாலும், சேவகர்களாலும், ஆயுதங்களாலும், அந்தரங்கத் தோழர்களாலும் சூழப்பட்டிருக்கிறார். - ஸ்ரீமத்பாகவதம் 11.5.32
கலே ப்ரதம சந்த்யாயாம் கெளரங்கோ ஹம் மஹி-தலே
பாகீரதி-ததே ரம்யே, பவிஷ்யாமி சசி - சுதஹ
கலியுகத்தின் முதல் சந்தியில் நான் கெளரங்கா என்ற பெயரில் தோன்றுவேன். அப்பொழுது, இந்த பூமியில் கங்கை கரையின் அழகான இடத்தில் தோன்றுவேன். சசிதேவியின் மகனாக பிறப்பேன். அப்பொழுது நான் தங்கநிற மேனியை உடையவனாவேன். - பத்மபுராணம்
கோலோகம் ச பரித்யாஜ்ய, லோகானம் த்ராண-காரணாத்
கலெள கெளரங்க-ரூபணே, லீலா-லாவண்ய-விக்ரஹ
‘‘கலியுகத்தில், நான் என்னுடைய நிரந்தர இருப்பிடமாகிய கோலோக விருந்தாவனத்தில் இருப்பதில்லை. அப்போழுது நான், இப்பூவுலகின் எல்லா ஜீவராசிகளையும் விடுவிப்பதற்காக, மிக அழகான மற்றும் வசீகரமான ரூபத்துடன் பகவான் கெளரங்கராகத் தோன்றுவேன். - மார்கண்டேய புராணம்
இப்படிப்பட்ட பகவானாகிய ஸ்ரீசைதன்ய மஹாப்பிரபு, கலியுக தர்மமாகிய ஹரேகிருஷ்ண மஹாமந்திரத்தைப் பரப்புவதற்காகவே அவதரித்தார்.
ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே
ஹரே ராம ஹரே ராம ராம ராம ஹரே ஹரே
கலியுகத்தின் தர்மம் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் புனித நாமங்களை ஜெபம் செய்வதே என்று கீழ்க்கண்ட வேத சாஸ்திரங்கள் நமக்கு ஆணித்தரமாக எடுத்துரைக்கின்றன.
ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே
ஹரே ராம ஹரே ராம ராம ராம ஹரே ஹரே
இதி சோசகம் நாம் நாம் கலி கல்மஷ நாசனம்
நடஹ பரதரோபாயஹ சர்வ வேதேஷ த்ருஷ்யதே
இந்த 16 நாமங்கள் அடங்கிய 32 ஒலி அட்சரங்கள் கொண்ட ஹரே கிருஷ்ண மஹா மந்திரம் கலியுகத்தின் கெடுதல்களை எதிர்ப்பதற்கான ஒரே உபாயம். வேத இலக்கியம் எல்லாவற்றையும் தேடிப்பார்த்த பிறகு ஒருவரால் ஹரே கிருஷ்ண மந்திரத்தை உச்சரிப்பது போன்ற உன்னதமாக வழிபாடு ஏதும் இல்லை.  -  கலிசந்தரண உபநிஷதம்
ஹரேர் நாம ஹரேர் நாம ஹரேர் நாமைவ கேவலம்
கலெள நாஸ்தி ஏவ நாஸ்தி ஏவ நாஸ்தி ஏவ கதிர் அன்யதா
‘‘கலியுகத்தில் ஆன்மீக நிறைவிற்கு பகவானின் புனிதநாமம், புனித நாமம், புனித நாமம் ஒன்றைத் தவிர வேறு வழி இல்லை, வேறு வழி இல்லை, வேறு வழி இல்லை.
கலி காலே நாம ரூபே க்ருஷ்ண அவதார
நாம ஹைதே ஹய சர்வ-ஜகத்-நிஸ்தார
‘இந்த கலியுகத்தில், பகவானின் புனித நாமமாகிய ஹரே கிருஷ்ண மஹாமந்திரம், பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் அவதாரமாகும். புனித நாமத்தை ஜெபம் செய்வதாலேயே, ஒருவன் பகவானுடன் நேரடித்தொடர்பு கொள்ள முடியும். யார் ஒருவர் இதை செய்கின்றாரோ அவர் நிச்சயம் விடுதலை அடைவார்.  -  ஸ்ரீசைதன்ய சரிதாம்ருதம்.
மஹா மந்திரம் என்றால் என்ன?
மந்திரம் என்றால் மனதை விடுவிப்பது என்று பொருள். அதாவது மன் என்றால் மனம், திரா என்றால் விடுவிப்பது. மனதை அதன் துன்பங்களிலிருந்து விடுவிப்பது மந்திரம் ஆகும். ஒரு மந்திரம் ஒரு குறிப்பிட்ட துன்பத்தை மட்டும் நீக்க உதவலாம். ஆனால் மஹா மந்திரம் எனப்படுவது எல்லாவிதமான துன்பங்களிலிருந்தும் மனதை விடுவிக்கும் சக்திவாய்ந்ததாய் இருக்க வேண்டும்.
மனச்சஞ்சலங்கள், மனச்சோர்வு, மன அழுத்தம், மனக்குழப்பம், பாவவிளைவுகள் தீய சிந்தனைகள் சண்டை சச்சரவுகள், காம க்ரோத மோஹ மத மாச்சார்யம் மற்றும் அனைத்து விதமான மனதின் துன்பங்களில் இருந்தும் மனதை விடுவிக்கும் சக்தி ஹரே கிருஷ்ண மந்திரத்திற்கு இருப்பதால் மஹா மந்திரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இம் மஹா மந்திரத்தைச் சொல்லக்கட்டுப்பாடுகள் ஏதுவும் இல்லை.
உச்சரிக்கும் முறை நம் காதுகளுக்கு கேட்கும் வகையில் தினமும் குறைந்த பட்சம் 108 முறை ஹரே கிருஷ்ண மஹா மந்திரத்தை உச்சரித்து வந்தால் மன அமைதியையும் சந்தோஷத்தையும் பெறலாம்.
ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண
கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே
ஹரே ராம ஹரே ராம
ராம ராம ஹரே ஹரே